Sharon Shannon, Frankie Gavin, Michael McGoldrick en Jim Murray - Tunes - 2005 - Daisy  DLCD011 - 44?52?

Liekes, dat is zowat de vrije vertaling van de titel van het schijfje waaraan de vier hoger vermelde muzikanten hun zeer gewaardeerde medewerking hebben verleend. Een understatement als je het mij vraagt. Want zeg nu zelf, als big shots zoals deze drie heren en één dame hun krachten bundelen, kan je toch alleen maar kwaliteit verwachten.

Laat ons beginnen met Sharon Shannon, gedoodverfde accordeonvirtuose die haar solo carriere begon in 1989. Wie haar niet kent, kent ongetwijfeld wel Sparky, een nummer dat destijds zowat plat gedraaid werd op elke radiozender.

Tweede in het rijtje is één van Ierland?s beste violisten: Frankie Gavin. In de jaren zeventig vertoefde hij regelmatig in gezelschap van Alex Finn, Mickey Finn, Johnnie (Ringo) McDonagh en Charlie Piggot, wat mijn collegas bompas meteen zal doen uitroepen: De Danann ! Inderdaad een destijds zeer populaire groep die haar naam ontleende aan een mythisch volk. Hier hoor je Frankie met zijn vrienden schitteren in Johnston?s Hornpipe, een opname uit 1985. Laat ons meteen ook maar stellen dat in geen enkel nummer op Tunes hij eenzelfde glansrol vervult. Jammer !

Michael McGoldrick was aanvankelijk bodhran-speler, maar vestigde zijn faam eerst met whistles en flutes, en daarna pipes. Hij lag ondermeer aan de wieg van de folk-rock band Toss the Feathers, om daarna te verschijnen bij Flook, Lunasa, At First Light, Cappercaillie, etc. Moet er nog zand zijn ? Hier kan je hem bezig zien naast Leon Hunt op het Cambridge Folk Festival in 2004.

En tenslotte is er Jim Murray, niet die van The Whiskey Bible, maar de gitaarspeler en op dat vlak zowat vaste begeleider van Sharon Shannon.

Met Tunes haal je een CD in huis waarop geen noot wordt gezongen, en slechts één enkele traditional voorkomt. Maar dansmuziek is er des te meer. Ziehier wat je kan verwachten.

1. De ambiance begint al met The Cappataggle Shuffle, een combinatie van drie swingende reels van de hand van Shannon en Gavin. Mooi strak gespeeld, waarbij elke reel een iets ander beat-patroon vertoont. Maar meteen lag me, muggezifter als ik ben, toch al iets dwars. Maar daarover straks meer.
2. Het gaat al even swingend verder met The Rookery, een set van twee jigs gecomponeerd door Shannon. Qua muzieklijn is dit stuk wel oervervelend, iets wat de heren muzikanten blijkbaar ook wel vinden want hier en daar steken ze er om beurten een kleine variatie in. Die kunnen het geheel jammer genoeg niet redden. Dit kon beter.
3. Met The Jewels of the Ocean (Allan MacDonald) krijgen we een wals te horen die door McGoldrick voortreffelijk wordt vertolkt, zij het wel gekruid met een snuifje mazurka. Hij dient als voorspel voor Lizzie in the low ground, een reel gecomponeerd door Liz Carroll. Dit vind ik één van de sterkste nummers van de CD.
4. The Lochaber Badger, het eerste nummer van The Road to Corrandulla stelde aanvankelijk ons ritmegevoel sterk op de proef. Dit stukje, geschreven door Fred Morrisson, is eigenlijk een wals in 8 tijden, wat goed is te horen op deze interpretatie door Croft nr 5. Dit aspect blijft op Tunes behouden voor het A-gedeelte, maar niet voor het B-gedeelte.
5. Met Billy in the Low Ground is het weer de beurt aan reels. Ze doen me denken aan een stoomtreintje dat door de Shetlands rijdt. Eveneens een erg sterk nummer. Het enige waarin Frankie Gavin echt goed tot zijn recht komt.
6. Summer?s Comming, van de hand van Jim Murray, is gebaseerd op een jig-patroon, maar wordt uiterst eigenzinnig gebracht. De daarop volgende Pasucais of Coana van Javier Tejedor (broer van José Tejedor) is een zeer mooi Galicisch nummer. Je kan de originele versie van Tejedor beluisteren in deze gestreamde uitzending van 29 januari 2004 van Radio Galega. Het is het tweede nummer in de uitzending. Het wachten beslist waard !
7. Calum?s Road is een Schots nummer geschreven door Donald Shaw. Het wordt hier gebracht als een slow reel. Opnieuw McGoldrick in al zijn glorie.
8. Met de double jig Mickey Joe Mikes gaan Gavin en Shannon een niet onaardig duel aan. Jammer dat accordeon en viool moeilijk van elkaar te onderscheiden zijn. De klankkleur van beide instrumenten ligt enorm dicht bij elkaar.
9. The Bass Rock is in tegendeel tot wat zijn naam doet vermoeden, een slow reel, zeer intiem gebracht door McGoldrick op tin whistle, eerst begeleid op gitaar, en dan bijkomend op accordeon. Hij wordt vervolgd door de snel gespeelde Road to Errogie, geschreven door Adam Sutherland van de Scottish Stepdance Company.
10. The Cat?s Miaow is een double jig die me zo bekend in de oren klonk dat ik het dacht een traditional te zijn. Fout ! Hij is van de hand van Joanie Madden van Cherish the Ladies. Jaren geleden heb ik me er rot op geoefend om dit stuk op whistle onder de knie te krijgen. De complexiteit ligt hem in de opeenvolging van de rolls.
11. The Clare Reel (een slow reel) wordt beheerst door Gavin en McGoldrick. Hij wordt door de hele bende vervolgd met een jig.
12. Het omgekeerde zien we bij de laatste track: daar wordt de jig King of the Pipers gevolgd door de bekende reel Bucks of Oranmore: de kroon op het werk. Wel wordt tot mijn verbazing dit nummer op het CD-hoesje toegeschreven aan Sharon Shannon, terwijl het in tal van tunebooks voorkomt. Zal wel een lapsus zijn.

Laat er geen twijfel over bestaan: dit is een schitterende CD ! Maar zoals bij het eerste nummer reeds aangekondigd: het had volgens mij toch nog beter gekund. De schijf draagt iets teveel de stempel van Shannon, die, ondanks haar kwaliteiten, toch nog wat tekort schiet in vergelijking met kleppers als Gavin en McGoldrick. Is het daarom dat de viool zo slecht werd gemixed ? Slechts in één of twee nummers komt ze goed tot haar recht. McGoldrick komt beter aan bod (hij krijgt enkele solo?s) maar wanneer de hele groep speelt, is het toch weer de accordeon die overheerst. Wat zou het resultaat geweest zijn als deze plaat niet onder Shannon?s eigen Daisy label zou uitgebracht zijn ? We kunnen er alleen maar naar raden. Vandaar dat ik, om de toestand iets recht te trekken, de CD niet heb aangekondigd als Sharon Shannon & Friends, maar Frankie Gavin & Friends. Oh zoete wraak ...