Wel, er blijkt inderdaad zo iets te bestaan als een volksdans-milieu en een folkbal-milieu. Beide milieus hebben gemeen dat ze dansen op volksmuziek, en zich daarbij kostelijk amuseren. Maar ze verschillen op tal van andere punten. Om er slechts enkele op te noemen:

• Het volksdans-milieu heeft een zeer rijk repertorium. Wat die avond zou gedanst worden, lag netjes voorgeprogrammeerd: 20 dansen voor, en evenveel na de pauze. Er was plaats voor één jig, één mazurka, één scottish, één tarantella, géén bourrée, géén an dro en géén tovercirkel. Kortom: nagenoeg de helft van het repertorium van een bal folk werd slechts éénmaal gedanst, en de andere helft helemaal niet. Het gros van de dansen bestond uit figuurdansen, waarbij sommigen zouden kunnen beschreven worden als bal folk dansen opgetild tot een complexer niveau, zeker qua variaties. Een mooi voorbeeld is de wals Onder den Toren.

   

• Zonder dans-baggage kom je niet ver als je pardoes een volksdans-bal binnenstapt. Dat is op een bal folk wel anders. Tenzij je een kaduuk danser bent, is het voldoende om (toch zeker als volger) éénmaal eens goed vastgepakt te worden door een ervaren danser, om op het einde van de rit perfect mee te kunnen. Is dit nu een voordeel of een nadeel ? Je kan het van twee kanten bekijken: de drempel voor een bal folk ligt veel lager zodat je vlugger mee “opgenomen” bent. Anderzijds kan na verloop van tijd het simpele in de bal folk dansen gaan vervelen, en moet je je toevlucht zoeken tot meer variaties. Maar waar ga je die dan vinden ? Workshops is één oplossing, en de tweede ... een volksdansbal !

   

• Weinig sexy naamgeving. Het zal wel aan mij liggen, maar als er iets is dat mij toch de wenkbrauwen deed fronsen, was het de naamgeving van de vele dansen. Als ge zoiets als Hammerschmidtgesell’n of Tamseler Dreigespann al niet kunt uitspreken, zal het ook wel niet dansbaar zijn zeker? Of wat moet je je voorstellen bij een Boerenplof? Wel dat laatste was verdraaid een behoorlijk mooie Fisher’s hornpipe. En ik had behoorlijk wat spijt mij niet op de dansvloer begeven te hebben. Er vlug nog bij springen, zoals op een bal folk schering en inslag is, leek mij ongepast, want dat had ik tijdens de avond nog niemand zien doen. Maar misschien had ik niet goed opgelet.

   

• De ambiance is van een andere orde. Er werd opvallend rustig gedanst. “Lekker rustig”, vond ik; “zonder pit”, vond mijn bal folk-collega (maar hij is dan ook nog geen bompa). Wellicht omdat de muziek ook zeer rustig, doch mooi werd gespeeld. Wel vonden we in de muziek niet dezelfde variatie en, inderdaad, “pittige” arrangementen terug die bal folk muziekgroepen doorgaans hanteren. Maar die durven dan wel eens veel te vlug spelen, of arrangementen gebruiken die wel geschikt zijn voor luister-optredens, maar niet voor bals. Wat er ook van zij, de volksdansen voorstellen als “oersaaie, geitenwollesokkendansen in ouderwetse klederdrachten” (cfr Wat is dat? Folkbals) is de waarheid oneerbiedig geweld aan doen. In dat verband is het goed eens terug te grijpen naar de Negen Waarheden over Volksdansen die destijds door Mallepietje uit Asse werden gepubliceerd, en waarin héél zinnige dingen werden gezegd over de moeilijke balans tussen bijvoorbeeld bourrée als springdans, dan wel stukje toneel.

   

Kortom, er wordt met dansen op volksmuziek op verschillende manieren succesvol omgegaan, en we kunnen er allemaal alleen maar van leren door eens over het muurtje te loeren. Als bewijs daarvan deze Sternpolka, die op een bal folk zeker niet zou misstaan.