Hallo meisjes en jongens

Boombal was weer fantastisch. Alhoewel, Reinout is juist aan zijn vastenperiode begonnen, geen alcohol en sigaretten. Klaas NIET!!! We zochten haastig naar een lift, maar pas helemaal op het einde van de avond vonden we eentje. Ze -jawel, een meisje- beloofde ons naar een wegrestaurant voor truckers te brengen, maar 2 tussenstops later voerde ze ons naar een dorpje bij Brussel. Het was intussen 5u geworden... Bedankt zussie!!! (lichtjes belachelijk hé?)

MAAR vandaag zijn we dan wél vertrokken. Het was niet makkelijk om Rein vanmorgen uit zijn bed te krijgen (zal wel, als Klaas zelf nog sliep). Iemand vol medelijden plukte ons van de ontbijttafel en bracht ons met zijn mercedes naar Overijse. Zulke mensen moesten er meer zijn. (Hij mocht van zijn baasje...) Een goeie start want het was al bijna middag. De man die een foto van ons gedrieën trok, kon niet weigeren. Tussen gereedschapskisten, balken, boormachines en banden lagen onze rugzakken en daarbovenop wij tot in Waver, 15 km verder.

Enthousiast zochten we hier naar Italiaanse truckers, maar dat was niet gemakkelijk. Een vrachtwagen met de opschrift Recanati -ONZE eindbestemming- moest naar Hongarije en een ander had vrouw en kinderen mee... Een Roemeen vond ons te cool. Twee charmante vrouwen wilden zelfs omrijden naar Italië, maar we hebben beleefd geweigerd. Uiteindelijk vroegen we het langs ons neus weg aan een Franse trucker, Jean-Luc, die meteen akkoord ging. Gedurende de hele weg richting Saarbrucken genoten we van folky deuntjes, want Jean-Luc bleek een liefhebber te zijn van 'Mes Souliers sont rouges', een folkgroep die Jacques Brel coverde, AedO, Laïs,... Een reis door sneeuw en ijzige koude.

Volgende doel was Strasbourg. Onze charmes palmden twee Fransen in, Stéphan en een conducteur. Met heel experimentele Japanse muziek geraakten we voorbij Strasbourg. Weinig speciaals van te zeggen, enkel dat we heel comfortabel op de achterbank zaten. En een reeds mooi glooiend wit landschap schoof voorbij.

Om 20 uur zouden we stoppen met het liften. We hadden nog 3 kwartier. Colmar, daarmee zouden we content zijn. Vooral omdat we steeds ons kaart dienden te draaien -we zaten zjust op het plooike-. Die hinder is nu verholpen dankzij Gaby, een opera-zangeres. Door haar geïnteresseerde vragen moesten we ons Frans echt wel oefenen. Maar alla, Gaby als je dit leest, en zou verstaan, met veel plezier.

In het centrum van Colmar bij een ijzige temperatuur stapten we door de historische straatjes. Een paar passanten konden ons niet helpen aan een slaapplaats. Een eucharistieviering hielp wel. De pastoor zeker. Een volledig kloosterhuis voor ons alleen.

We zitten nu op ongeveer twee vijfde van de weg aan de juiste kant van de kaart te typen op de zolder van een louche cybercafé in Colmar. Morgen proberen we op de foto te staan met die Zwitserse én Italiaanse koe.

En we hebben nog niet veel ruzie gemaakt.

KlaaS en ReiN

We hebben hier nog geen klachten van jullie gehoord, houden zo!