Gedreven en vooral erg virtuoze Engelse Folk-jazz(Groep Buitenland)
STORY
De eerste sporen van deze groep vinden we terug in 1995. De fluitisten Michael McGoldrick, Brian Finnegan en Sarah Allen speelden éénmalig (dat was toch de bedoeling) samen op een toernee die ze 'Three Nations Flute' doopten. Als ik me niet vergis verwijst die 'three nations' naar de drie volgende nationaliteiten: Schots, Iers en Engels. Tegen het einde van de toer haalden ze gitarist Ed Boyd er ook bij. Ze kozen een groepsnaam: FLUKE. Die werd later hervormd tot zijn fonetische schrijfwijze: FLOOK. Michael verliet de groep drie jaar later. Dat is wellicht jammer, want hij is nog steeds één van de allerbeste fluitisten ter wereld. Om zijn verlies te compenseren werd John Joe Kelly erbij gehaald. Hij had ervoor al meermaals als gast aangetreden bij de groep. Van een echte vervanging kunnen we echter niet spreken: John is namelijk een Bodhran-speler en geen fluitist. Maar ondanks het verlies van Michael McGoldrick blijft FLOOK één van de allerbeste instrumentale Keltische groepen die live te aanschouwen zijn. In tegenstelling tot een aantal collega-groepen spelen de fluitisten NIET dezelfde melodielijn. De taken zijn netjes verdeeld: Sarah fluit de grondtonen en grooves (hierin natuurlijk ondersteund door de ritme-sectie bestaande uit gitaar en bodhran) terwijl Brian de eigenlijke melodie speelt. Wat zo leuk is aan hun live-optredens is dat ze net als onze AMBROZIJN durven te improviseren. Dat ze duidelijk plezier beleven aan het spelen. Dat ze traditionele muziek durven te herinterpreteren. Dat ze hun energie weten over te brengen naar het publiek.
Het verwondert ons dan ook geenszins dat hun album 'ROOBAI' door verschillende tijdschriften en radiostations verkozen werd tot 'plaat van het jaar', en dat hun optredens voorkomen in heel wat eindejaarslijstjes.
Flook 
