Antoine Légat stuurde ons volgend verslag door (met dank aan De Morgen om ons de toestemming te geven het te publiceren):

Dazibao is een naam die een breed publiek nog niet veel zegt, maar folkliefhebbers hebben het viertal al een poos in het vizier. De officiële voorstelling van debuut cd Alma (De Morgen!), uitgebracht op het actieve Home Records, was een uitgelezen kans om de snelle, steile rijping te tonen. Dazibao heeft die gelegenheid met beide handen gegrepen in een spetterend optreden (****). Wie de toekomst van de Belgische folk aan het werk wil zien, kan dat tot eind oktober tijdens een tournee, die ook Nederland aandoet.

Voor de laatste maal was de Merceliszaal in de gelijknamige straat in Elsene het decor voor een optreden dat uitging van Muziekpublique. Begin november verhuist men voor optredens van deze aard naar de Molièrezaal bij de Naamse Poort. De zaal ,,met de wel erg folkie naam??, zoals gastvrouw Marisol Palomo (Ialma) grapte, wordt vier jaar lang de pleisterplaats voor de betere folk en wereldmuziek in Brussel. Muziekpublique, ontsproten uit het enthousiasme van mensen van de Galicisch-Belgische vriendschapskringen, onder wie ook gastheer Peter Van Rompaey, heeft zich in enkele jaren geprofileerd als de meeting place voor de luisteraar, maar ook voor muzikant of danser, professioneel of recreant. De stages en uitbundige queimada-feesten blijven wel doorgang vinden op de andere locaties. Dazibao is al lang kind aan huis bij Muziekpublique, dat dan ook het ideale draagvlak vormde voor deze voorstelling.

De formule van het kwartet is niet nieuw: ons land grossiert letterlijk in de bands die hybride en virtuoze, vaak (maar niet uitsluitend) instrumentale muziek produceren vanuit een folk basis: DAAU, Troissoeur, Bal des Boiteux en Ballroomquartet zijn de bekendste exponenten. Ook Urban Trad, Think Of One, Fluxus en Olla Vogala gaan daar een eind weegs in. Dazibao is dus in goed gezelschap, maar bezit heel sterke troeven om zijn eigen niche te veroveren. Op Sfinks 2004 veroverden ze vakkundig de circustent. Beide Franstalige accordeonisten en de twee Leuvenaars zijn niet bij de pakken blijven zitten en hebben zich vervolmaakt en als groep de formule verfijnd en uitgediept. Het is de gelaagde samenhang die Dazibao zo boeiend maakt: geen onbezonnen cross-over, maar gewortelde folk met stijlvaste oosterse accenten. Sophie Cavez en Jonathan De Neck (amper 20!) munten uit op diatonische accordeon, mentor Didier Laloy achterna. De complexe patronen van de bekoorlijke composities brengen ze in duet of duel met verve. Luitist-gitarist Hakim Baggili zorgt voor de Arabo-Andalousische toetsen. De technische beheersing waarmee hij zowel flamenco als de oosterse toonaarden brengt, dwingen bewondering af. De taxim (intro) die hij na de pauze speelde op korthalsluit was verbluffend. Percussionist Jo Zanders liet zich niet onbetuigd op tamboerijn, cajon (flamenco doos) en darbouka (schelle handtrom), ogenschijnlijk simpele instrumenten, maar meesterlijk bespeeld. De geraffineerde virtuositeit, het sprekend gemak en jeugdig zelfvertrouwen van Dazibao verraden een potentieel dat met briljante opener Alma, overigens knap ingeblikt en fraai gepresenteerd, lang niet uitgeput is.

Antoine Légat