De avond werd feestelijk ingezet door de fanTEYfare van de bevriende folkclub ?t Ey uit Belsele. Deze folkfanfare speelde in een iets kleinere bezetting dan gebruikelijk (de muzikanten van SETANTA waren er niet bij). Wat later werden ze versterkt door het eigen huisorkest van ?t Smiske: het LSD ofte Lokaal Spontaan Dansorkest. Bij beide groepen draait het vooral om het ?plezier om te musiceren?. Dit is niet denigrerend bedoeld. Je moet er eens op letten hoeveel folkliefhebbers zelf musiceren: heel wat! En het is dankzij deze brede basis dat de supertalenten de kans krijgen zich te ontplooien.

Door beide groepen te laten samenspelen vallen de stijlverschillen natuurlijk meteen op. Ik hoorde het LSD al meermaals aan het werk. Ze spelen mooie balmuziek, prachtige walsjes en mazurka?s, af en toe een gekke interpretatie van een bekend nummer (?alle kleuren van K3 b.v.) maar ontberen af en toe een beetje ?drive?. Het is allemaal wat braafjes. Bij de fanTEYfare is ?t net omgekeerd. Dankzij de blazers en trommelaar hebben ze meer dan voldoende drive, maar dat gaat soms ten koste van de subtiliteit. Toch werd ik verrast door een aantal uitstekende composities (ik ken helaas geen namen, maar vooral een nummer waarbij Dirk op een piepklein dwarsfluitje speelde is me bijgebleven). Toen beide groepen samenspeelden viel alles op zijn poten. Je maakt me niet wijs dat ze niet samen gerepeteerd hebben?

Als een club als ?t Smiske (die jaarlijks een 70-tal activiteiten organiseren) een 5-jarig bestaan viert, dan is het voor hen niet zo makkelijk om uit de vele artiesten die er al de revue passeerden een groep uit te kiezen. Uiteindelijk kozen ze voor Helen Flaherty, Philip Masure en Guido Picard. Alle muzikanten hebben al meermaals in verschillende bezettingen opgetreden in ?t Smiske. Ze zin alle drie stuk voor stuk ware virtuozen. En tot slot ?klikt het? tussen hen en de mensen van ?t Smiske.

Het is een beetje jammer dat er op ?t podium wat problemen waren met de monitors (in de zaal was ?t geluid wel goed), want een artiest die op ?zijn ongemakken? is toch onvermijdelijk minder in vorm. Het pleit voor de professionaliteit van het trio dat ze er toch nog in slaagden om magie te creëren. Wat een uitstraling heeft Helen! Ze komt tegelijk spontaan, enthousiast, emotioneel en super sympathiek over. En dan de twee mannen? Ze zien er uit alsof ze dat klaterende snarenspel gewoon uit de losse pols spelen, maar vergis je niet: dit is topklasse! Op één bepaald nummer mochten ze soleren. Op het einde was Guido eventjes de kluts kwijt. Wat mij betreft gaf dit absoluut niet: wat hij net daarvoor uit zijn instrument haalde was werkelijk onvoorstelbaar. Velen zullen wellicht opgelucht ademgehaald hebben: ?Oef, zelfs zij zijn ook maar mensen?.

In het midden van het optreden verzorgde de Antwerpse folkclub ?Den Heksenketel? een hilarisch poppenspel. Eigenlijk was het wel jammer dat het optreden van Flaherty, Picard en Masure onderbroken werd, want na de onderbreken duurde het minstens een viertal nummers eer de sfeer weer helemaal goed zat.

Oorspronkelijk was het ook de bedoeling dat dat poppenspel eerder zou plaatsvinden, maar Den Heksenketel had een video-projector nodig, en die kon ?t Smiske weliswaar lenen van hun overburen (een Irish Pub), maar dan wel pas na de voetbal?

In de poppenkast (die sterk geïnspireerd werd door de vele discussies die hier in de opiniestukjes op folkroddels gevoerd worden) werden heel wat bekende folkfiguren aangevoerd en in meer of mindere mate belachelijk gemaakt. De Heksenketel stelde voor zichzelf een zevental werkpunten op. Zo wilden ze dat er meer gezongen werd in de folk, en lieten prompt het publiek meermaals meezingen. Ze wilden ook meer Seks in de folk (op vraag van ene gefrustreerde organisator uit de streek van Belsele), en voila, de grootschalige manager van het ?Stoombal? werd onder handen (en vooral onder de gordel) genomen door ene ?Hete Mie?. Feestvarken Reinout Keymolen van ?t Smiske kroop noodgedwongen in de huid van ?Zatte Robbie? (maar liet zich ondanks verwoede pogingen van de Hekensketel-crew niet zat voeren). Den Jeremy van Twalseree werd opgepakt voor zedenfeiten in ?t Antwerpse, en in het journaal werd door een hele serie buitenlanders betoogd tegen enen Eerste Minister met twee grote voortanden. Ze scandeerden ?Doel moet blijven?. Intussen merkte men in het TV-journaal op dat er toch heel wat gebeurt in de folkwereld, maar dat men eigenlijk nog geen sluitend antwoord gevonden had op de vraag ?wat is folk??.

Qua scenario vond ik ?t meeste wel goed. Ik had de poppenkast al eens gezien in Den Heksenketel, en vond het toen eigenlijk een stuk beter dan in ?t Smiske. De bekende folkies werden er nog meer in hun hemd gezet, en zowel de grootschaligen als de kleinschaligen werden toen belachelijk gemaakt. In ?t Smiske werden eigenlijk alleen de grootschaligen geviseerd (is dat omdat ?t Smiske zelf pretendeert groots te zijn in kleinschaligheid?). Het tempo had gerust ook nog een stuk hoger mogen liggen, maar dat is natuurlijk een kwestie van veel repeteren en veel optreden?