Editie 2004 was alweer een succes, alhoewel de Arenbergschouwburg niet uitverkocht was.

En dat mocht wel met een klepper als Willem Vermandere op de affiche.

De "massa" vond zijn gading in de grote zaal met The OBLOMOW LADIES NIGHT en Willem Vermandere.

De folkliefhebbers kon je vooral ontmoeten in de kleine zaal met bijvoorbeeld een EMBRUN of een Didier Laloy.

Niet alle groepen kon ik aan het werk zien, door enerzijds de quasi gelijktijdige programmering van groepen en anderzijds om af en toe iets te eten en te drinken onder de mensen.

Laten we beginnen bij Oblomov, dat een programma bracht met een hoog ladies-gehalte.

Die ladies zongen mooie liedjes, veeleer te zoeken in de stijl van wereldmuziek. Met Folk heeft dit zeer weinig te maken, en zelf zijn ze ook van die mening. De ladies werden trouwens omringd door een aantal bijzonder goede muzikanten (o.a. van JAUNE TOUJOURS). Bij momenten vond ik het wel slaapverwekkend, zeker op een zondagnamiddag met het weekend in de kleren. Het zijn dan ook voornamelijk luisterliedjes.

Het duet van Eva De Roovere samen met Vera Coomans blijft in mijn geheugen plakken, twee vrouwelijke folkstemmen, ééntje die vroeger heel veel furore maakte samen met ééntje die dat nu doet. En zoals Vera het zo mooi zei: het had moeder en dochter kunnen zijn.

Bij de songkeuze van het eerste nummer heb ik mijn vraagtekens. Een lied gezongen door Gerry De Mol, juist nadat Jan Vanlangendonck de groep had aangekondigd als "een programma waar vrouwen centraal staan en waarbij de muzikanten in de schaduw staan van die vrouwen". Het was een goed nummer, maar op een ladies night zou ik dit nummer eerder als bisnummer gebruiken i.p.v. als opener. Maar ik vermoed dat Gerry de baas is bij Oblomov. Als je zin hebt om eens te genieten van prachtige liedjes gezongen door prachtige meisjesstemmen, bezoek ze dan even in uw cultuurcentrum in de buurt, want ze doen de ronde op dit ogenblik.

Ik was op tijd weg om de start van Embrun niet te missen. Embrun speelde in de kleine zaal en die zat in het midden van het concert stampvol. En er werd uiteraard gedanst. De zaal zelf verleende zich daar niet toe (tapijtenvloer die nog loskwam ook), maar als Embrun speelt dan is elke zaal goed om te dansen. Het eerste nummer van de set, sprak mij het meest aan. Een vrij lang nummer trouwens, waarvan ik achteraf hoorde dat het meer dan waarschijnlijk op hun demo zal terechtkomen.

Na het concert nog even naar TRAME geweest, totaal niet wetende wat er mij te verwachten stond. Mijn mond viel echter open bij het aanhoren van dit duo, bestaande uit twee muzikanten van I MUVRINI. Vooral de draailier-speler was een streling voor het oog, en uiteraard ook het oor. Wat hij allemaal uit zijn instrument haalde was onvoorstelbaar. Hij tokkelde zelfs op zijn draailier (een draailier is tot slot van rekening een snaarinstrument). Achteraf hoorde ik van een aantal "kenners" dat we te maken hadden met de beste draailier-speler van Frankrijk, en dat kan ik goed geloven.

Enig minpunt: zeer weinig volk in de grote zaal op dat moment. Twee redenen: de muziek is niet onmiddellijk iets voor het grote publiek en ze speelden om 19u, het moment waarop de meeste mensen iets naar binnen werkten.

Willem Vermandere in de grote zaal was genieten. Voor de gelegenheid kwam hij af met zijn Waalse tegenhanger Julos Beaucarne. De bezetting achter deze twee heren, was een combinatie van beiden hun vaste muzikanten. Af en toe liedjes van Willem, af en toe liedjes van Julos. Dat gecombineerd met twee zangereskes die desgewenst de teksten vertaalden naar het Frans of het Nederlands. Daarbij was het leuk om de conversaties te volgen tussen beide heren. Het gemompel van Willem Vermandere tussen twee zinnen door werkt enorm op de lachspieren!

Bekijk even de foto?s hieronder om duidelijk beeld te krijgen.

Didier Laloy tenslotte was alweer een streling voor het oog, het zien spelen van die man is op zich al een belevenis, wat hij daarenboven uit zijn accordeon haalt is ongelooflijk. Hij werd goed omringd, o.a. door Frédéric Malempré (speelt ook bij Tref). Perry Rose kwam later op de set het programma nog eens extra opvrolijken.

Het was dus alweer eens bijzonder aangenaam vertoeven in de Arenbergschouwburg, tot volgend jaar!