INTERVIEW. Gentse folkgroep Fluxus valt na tien jaar uit elkaar

De folkgroep Fluxus, een van de pioniers van de Vlaamse folkboom van tien jaar geleden, houdt ermee op. De leden willen andere uitdagingen aangaan.

GREET Garriau (31) steekt niet weg dat ze er spijt van heeft. Tien jaar geleden was ze een van de bezielsters van een folkboom, die groepjes als Ambrozijn, Laïs en haar eigen Fluxus aandacht gaf die voor het milieu ongekend was. Terwijl Laïs het grote uithangbord werd, en Ambrozijn het snoepje van de kenners bleef, ontwikkelde Fluxus zich als een instrumentale band die ,,gewoon folk'' maakte.

Maar Garriau blikt ook positief terug. ,,Het waren mooie jaren. We begonnen toen de markt helemaal leeg was, en we kregen heel veel steun. De eerste jaren speelden we dertig concerten per jaar. Dat steeg tot pakweg zestig, en daarna zakte het weer. De jongste jaren kwamen we nog aan vijftien. Dat was te weinig. Ik heb lang gedacht dat het wel zou keren, maar nu lijkt de tijd rijp om de fakkel door te geven. Maar ik ben trots dat we het allemaal mee in gang hebben gezet.''

 Is folk nu weer een klein, ondergronds genre?

Ondergronds leeft het in alle geval sterk, ja. Maar ik denk niet dat folk weg is. Modes verlopen in golven. Nu eens voert jazz de hoofdtoon, dan latin, dan is het weer folk. De aandacht komt wel weer terug. Of liever: de aandacht is eigenlijk helemaal niet weg, maar ze is nu op andere folkuitingen gericht. Folkbals zitten geweldig in de lift. Overal zie je hoe mensen elkaar opzoeken om te dansen. Dat is een heel toffe evolutie, maar ze zorgt ervoor dat groepen steeds minder concerten kunnen spelen. En Fluxus is meer een concertgroep, ook al hebben we veel bals gespeeld.

- Wat is dan het verschil tussen een bal spelen en een concert spelen?

Op een bal speel je voor de dansers. In een concert neem je de luisteraar mee. Dat is iets heel anders. De muziek op bals moet minder aandacht hebben voor arrangementen, maar het tempo en de patronen moeten héél goed zitten. Het is echt een métier, je moet dat kunnen. Ik voelde me er niet zo goed bij. Ik had nieuwe songs klaar voor de groep, en die bleven maar liggen. Je blijft op je honger.

- Passen folkgroepen zich ook niet wat moeizaam aan aan tendensen? Het lijkt soms een gemeenschap die sterk op zichzelf gericht is.

Ja maar, wij hebben ook gezocht om onze muziek met andere genres te vermengen. We hebben folk met pop samengebracht. Alleen lukte het niet zo goed. Je moet het niet alleen kunnen, maar ook mensen uit dat andere milieu kunnen binnenhalen. Daar komt bij dat je publiek sowieso al niet groot is. Als je dan iets anders doet, valt een deel van je vaste publiek weg, maar moet je hard werken om een nieuw publiek te winnen. Dat is moeilijk.

We hebben ervaren dat we vooral goed zijn in gewoon folk spelen.

- Heel even was folk hip, maar enkel Laïs heeft het ook commercieel gemaakt. Is dat een gemiste kans?

Ik kan na al die jaren enkel zeggen dat de cd-verkoop een belangrijke factor is. Wij zijn begonnen bij Wild Boar, het label waarop alle nieuwe groepen zaten en dat ons heel goed steunde. Daarna zijn we bij Zoku-EMI beland, waar we voor het eerst een budget kregen. Maar de plaat verkocht niet. Er kwam een terugval. Voor de volgende, die verscheen bij de Handelsbeurs, moesten we zelf investeren, en dat bracht ook niets op.

Zo'n evolutie speelt sterk mee. Ze kan een groep helemaal lam leggen.

- Wat nu?

Wel, het is vooral mijn broer Koen die eruit stapt. Ik sluit niet uit dat de drie andere Fluxus-leden samen voortdoen. Maar ik heb ook andere ambities. Ik heb de voorbije maanden getoerd in het circuit van kindertheater, en daar respect leren opbrengen voor een afgewerkt product. In folk gaat het er soms slordig aan toe: men ziet wel op het podium wat er gebeurt. Ik zou nu graag een echt gemotiveerde groep hebben om iets helemaal af te werken. En ons project met de Welshe groep Hoover The Dog blijft bestaan: daarmee toeren we internationaal.

Fluxus neemt afscheid op 29 december in de Predikherenkerk in Leuven. Op het programma staan het Okavango-collectief (Fluxus en Hoover The Dog), dat een cd voorstelt, en daarna het afscheidsgedeelte ,,De laatste wals'', en tenslotte de Britse folkband Blowzabella.

Tickets en info: www.30cc.be

Peter Van Tyghem

© Standaard 2005