Michael McGoldrick - Wired - Vertical Records - VERTCD074 - 58’09”

 

Wat moet je doen als je al quasi perfect flutes, whistles en uillean pipes speelt, al een roffeltje kunt geven op bodhran en mandoline en je toch nog van uitdagingen houdt ? Iemand als Toon van Mierlo zou zeggen: laten we dan maar aan diatonisch accordeon beginnen. Wel, op dat idee is Michael McGoldrick, oudgediende bij bands als Lunasa, Flook, Capercaillie, Toss The Feathers, At First Light, en Afro-Celt Sound System, en veel gevraagd gastmuzikant ondermeer door Sharon Shannon voor ‘Tunes’ en Máiréad Nesbitt voor ‘Raining Up’ helaas niet gekomen. In plaats daarvan heeft hij een CD uitgebracht met een twintigtal gastmuzikanten en die vereeuwigd onder de naam “Wired”. “Weird” had misschien beter geweest. Hoewel, in sommige kringen wordt “wired” ook gebruikt om een toestand van zenuwachtige opwinding aan te duiden. In zo’n toestand heeft hij me inderdaad bijna gebracht toen ik, nog vol blijde verwachting over wat er op het schijfje zou staan, meteen met het openingsnummer een volle minuut celtic new age klankendiarree moest ondergaan alvorens mijnheer het over zijn hart kreeg om eindelijk de fluit aan zijn bek te zetten. En met het tweede nummer was het al krék zo. Net of hij het format gepikt had van de reeds vermeldde ‘Raining Up’ die ook door Vertical Records is uitgebracht. Of is het daarop dat ‘wired’ slaat, namelijk het feit dat de gladde commerciële jongens van de platenindustrie Michael’s touwtjes in handen hebben, bepalen hoe de sound moet zijn om breed in te slaan, en hij als een marionet naar hun pijpen moet dansen ? Het zal je als piper maar overkomen. In elk geval is de onweldoende invloed van Donald Shaw goed te horen: net zoals op Raining Up staat hij in voor de keyboards, synthesizer en programming and samples toestanden. Net of dat iets kan bijbrengen aan McGoldrick’s sublieme spel.

Goed beseffende dat ik inmiddels de fans al deftig tegen de haren heb ingestreken maar me daar anderzijds flute noch whistle van aantrek omdat die (1) het schijfje toch al gekocht hebben, en (2) omwille van het fan-zijn sowieso doof zijn voor elke vorm van kritiek, wil ik er voor de anderen wel meteen bij vertellen dat een en ander nog best valt te pruimen. Neen, een traditionele Ierse muziek CD is het dus niet geworden. Slechts één derde van de nummers zijn traditionals, maar de meeste daarvan hebben een eigenzinnig arrangement meegekregen met sterke hetzij new age, lounge of jazz invloeden. Bij eentje waan je je zelfs midden in een celtic jungle. Ik dacht dat het door het gebruik kwam van vuilbakkendeksels als percussie-instrument, maar het blijkt om een marimba te gaan. Zo hebben we toch iets bijgeleerd.

De CD heeft voor mij maar één echt hoogtepunt, namelijk de The Hillsbrook reels, een verzameling van vier traditionele reels waar de heren arrangeurs gelukkig vrij sober zijn mee omgesprongen. Mits enig aandringen ben ik eventueel ook nog bereid om Paddy in the Smoke en The Desert Road in die categorie te plaatsen. Maar voor de rest is het allemaal hapklare fusion hutsepot die meestal wel goed in het oor ligt, maar naar onze smaak toch te commercieel getint is. Jammer, doodjammer. Want Michael is toch wel een uitstekend muzikant met een ontzettend goed getimed fluitspel en uiterst adequate versieringen. Geen noot die verkeerd staat over de gehele lengte van de schijf. Het enige dat de andere instrumenten doen is die finesse gedeeltelijk doen teloorgaan. Het bracht me op het idee of de multi-track technologie die gebruikt wordt voor het maken van opnamen ook niet zou kunnen toegepast worden voor de weergave van CDs. Op die manier zou de luisteraar zelf kunnen bepalen welke instrumenten hij wenst te horen. Zit er geen knappe ingenieur onder de folkroddelaars die dat zou kunnen ineenknutselen ?

We zijn niet de enige met onze kritiek: lees maar deze recensie in The Irish Echo. Debbie Koritsas van Rambles daarentegen prijst Wired wel in de hemel, maar van haar hand moeten we de eerste negatieve kritiek nog lezen. En ook de kritiek op Folkforum is zeer positief.

Wie zich zelf een oordeel wil vormen kan voor meer luisterfragmenten terecht bij TradTunes.

De gustibus et coloribus ...