STORY

De muzikanten van deze groep zijn van zeer diverse pluimage. Bijna allemaal hebben ze al heel wat muzikale watertjes doorzwommen. Binnen de traditionele muziek gaan hun interesses van de Balkan tot Zuid-Amerika, en van Ierland tot Italië. Maar er zijn voornamelijk niet-traditionele achtergronden: jazz, metal, industrial, fusion, ethno-grooves…
Twee van de muzikanten zijn musicoloog. Anderen zijn circusartiest, eco-activist annex bio-ingenieur, impro-acteur of briljant wiskundige.

Dat verklaart wellicht hun verwelkomingstekstje:

“De mensheid bevindt zich in het tijdperk van het lawaai, en zal daar ook in blijven tot de ontploffingsmotor niet meer zal bestaan. Gadalzen is een eilandje van harmonisch verzet, een bolwerk van akoestische expressie verdoken in het centrum van een magma van parasitaire geluiden die zo talrijk zijn dat de som van de intensiteiten ruimschoots de pijngrens overschrijdt. Gadalzen richt zich enkel tot die mensen die over zo’n talent voor gevoel beschikken dat de muziek de vector van hun onuitdrukbare gevoelens wordt.“

BEZETTING

• Pierre Rouch: doedelzakken. Deze autodidact kwam al op jonge leeftijd in aanraking met de folk. Eerst bespeelde hij een diatonische accordeon, maar op het ‘Conservatoire Occitan’ ontdekte hij de Gascognse doedelzak. Al gauw namen allerhande doedels een belangrijke plaats in in zijn leven. Hij is één van de twee oprichters van GADALZEN.
• Jacob Fournel: Tin - & lowwhistle en piano. Van oorsprong is dit een jazzpianist. Zo speelde hij een tiental jaren in de bigband ELASTIC BAND. Hij was echter ook dol op Ierse fluiten, en bracht zoveel mogelijk vrije tijd door op Ierse festivals en stages. Intussen volgde hij ook een studie musicologie aan de unief, en richtte verschillende groepen op waaronder JOLLY JAM, DAMIEN & HIS DEMONS en DUBLIN CITY GROOVE. En last but not least: Gadalzen!
• Marc Serafini: diatonische accordeon. Op twaalf jarige leeftijd volgde hij al een stage bij Marc Peronne. Als één van de weinigen van de groep heeft hij een hoofdzakelijk traditionele achtergrond. Maar dan wel een brede: van de balkan tot Tex-Mex. Van Ierland tot Italië.
• Alem Alquier: zang, gitaar (elektrisch, akoestisch, 12-string) en bouzouki. Zit al heel lang in de muziekbranche. In de seventies begon hij in de rockscene, maar schakelde al gauw over naar balmuziek. Later kwam hij in aanraking met Ierse en Balkanmuziek, en schakelde zelfs een tijdje over op jazz. Hij speelde samen met verschillende muzikanten van MALICORNE (de groep waarmee Gabriel Yacoub groot werd).
• Ludovic Tadeusz Kierasinksi: bas, gitaar, zang en programmatie. Kreeg een harde maar leerrijke klassieke muziekscholing, en mag zich nu musicoloog noemen. Hij bespeelt de eerste viool in L’ORCHESTRE DE CORREZE. Maar hij was ook frontman bij OMNICRONN (industriële rock), bassist bij MURDER VICES (death metal), BED SQUARE (metal fusion), SENTRY (industriële metal), LES PETITS GARCONS (fusionrock) en werd tot slot componist/programmeur bij SLAN (alternatieve industriële metal). Kortom, geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Hij kwam in de folkwereld terecht via de groep S.T.O.U.T. (groovy Ierse ethno-metal – het concept klinkt goed, dit moeten we eens opsnorren), en tot slot ook bij GADALZEN. Of dit echter een eindpunt is valt sterk te betwijfelen…

DISCOGRAFIE

• Chromatophonies (2002) - eigen beheer
• Le Tournement des Lunes (2005) - eigen beheer, verdeeld door L'Autre Distribution - T2CIUP74