De drie groepen die optraden tijdens de 'wildboardag' speelden elk een sterk ingekort optreden. Toch kreeg je een uitstekend beeld van wat ze te bieden hebben.

Vooreerst TREF. Ze traden aan in de 'niet-uitgebreide bezetting'. Dit wil zeggen met Didier Laloy, Wim Claeys en Frédéric Malempré maar zonder Bruno Le Tron. Maar ook zonder deze laatste is een optreden van TREF de moeite waard. Twee van Belgiës allerbeste diatonische accordeonisten samen met een percussionist die hen perfect aanvoelt (en zelf ook al eens op een etnisch boog-instrument durft te spelen) kan niet natuurlijk niet slecht zijn. Deze groep is meer dan sterk genoeg voor grote internationale podia. Een aantal jaren geleden zag ik nog de Portugese DANCAS OCCULTAS tijdens hun Europese tournee. Wel, laat er geen twijfel over bestaan: Tref is beter. Niet alleen muzikaal (die subtiliteiten! die vraag- en antwoordspelletjes tussen Didier en Wim! dat samenspel waarbij ze elkaar steeds maar afwisselen als 'hoofdmelodie-speler'!) maar ook qua podiumprésence en qua bindteksten (de Franstalige Didier in 't Nederlands en de Gentstalige Wim in 't Frans): alles staat er als een huis.

PANTA RHEI had ik nog nooit live gezien. Ik heb wel al hun platen en vind die 'top'. Live konden ze me helaas minder overtuigen. Niet dat ze niet goed musiceerden, wel in tegendeel. Maar ze hebben te weinig podiumprésence. En dan heb ik het niet over het feit dat er slechts één Nederlandstalig groepslid is dat hierdoor verplicht werd de bindteksten te doen en behoorlijk zenuwachtig was. Neen, eigenlijk vind ik dat zelfs charmant.
Ik heb het vooral over de emotie die van de muzikanten moet afstralen. Nu, het moet gezegd, alle groepen zaten erg ver van het publiek. Véél te ver als je het mij vraagt. Hierdoor kon je nauwelijks aflezen wat er op de gezichten van de muzikanten omging. Bij een groep als TREF is dit misschien minder erg doordat ze zich helemaal gooien. Maar bij PANTA RHEI zit er geen enkel podiumbeest. Het leek bijna kamermuziek. Wellicht was dat ten tijde van Luc Pilartz en Aurélie Dorée wel anders.

Tot slot KADRIL en ALUMEA. Jan, ook een medewerker van folkroddels had hen al aan het werk gezien en schreef hierover:
'De bezetting was gigantisch: de negen leden van Kadril werden bijgestaan door evenveel Spaanse collega's: twee dansers, vijf zangeressen, een gaitaspeler en een trommelaar.
Voor de pauze werden vooral traditionele nummers gebracht, waarbij het beeldaspect sterk aanwezig was (Galicische klederdracht). Na de pauze gooiden de achttien muzikanten en dansers alle registers (en traditionele kledij) open en groeide dit concert uit tot een van de mooiste die ik heb meegemaakt de laatste jaren.

Ook in het Spaans wist Eva De Roovere te bewijzen dat ze er staat. Het ingetogen nummer 'La Paloma Negra' -dat ze samen met Dirk Verhegge (gitaar) bracht- kreeg minutenlang applaus. 'Rozemarijn' en 'Een mersenier' werden (fonetisch) meegezongen door de Spaanse vriendinnen en dit gaf me telkens een 'kippenvelmoment'. Dat geldt trouwens ook voor de Spaanse nummers waarin ons Eva (ook fonetisch??) meezong.

Dit optreden bewijst dat Kadril mee evolueert met zijn tijd en dat creativiteit en vindingrijkheid nog steeds de basis vormen voor (blijvend) succes. Het zou me ten zeerste verwonderen mocht er op het grote Dranouter podium geen plaatsje gereserveerd worden voor deze spektakelproductie....'

Ik kan Jan hier alleen maar in bijtreden (behalve dan over de traditionele klederdracht, want doordat KADRIL hier in Hasselt een verkort optreden gaf viel dit deel van het optreden weg).
Kadril kan zich met dergelijk programma zonder blozen meten met supergroepen als de Schotse CAPPERCAILIE (waarmee ze de hoge kwaliteit van de zang en de 'volle sound' gemeen hebben).

Daarna konden we naar hartelust boomballen. Ons aller Koen Dhondt gaf een uitgebreide dansinitiatie. En toen was het dansen geblazen. Dat Wim Claeys samen met Frédéric Malempré en Stefan Timmermans zou optreden, dat wisten we al. Maar ook Hans Quagebeur van Kadril vervoegde het podium en liet zijn draailier lustig zingen. Zoveel volk als in Gent was er nog niet, en de gemiddelde leeftijd van het publiek was er ook een stuk hoger dan in Gent of Dranouter. Maar er waren meer dan genoeg dansers om er een mooi feestje van te bouwen.
Hieronder vindt U onze foto's. Bij deze verwijzen we ook naar www.boombal.be waar je zoals altijd heel wat foto's van het dansend publiek zult vinden.

Er was ook een uitgebreid team van de jonge Limburgse folksite www.folkspot.be aanwezig. Ongetwijfeld zult U ook daar binnenkort een verslag vinden.