Ik was al een paar maal naar Boombal Antwerpen geweest, maar door de te kleine zaal aldaar zag ik het echt niet meer zitten.

Gisteren ging er voor 't eerst een Boombal door op de nieuwe locatie 'Zaal De Bart' in Merksem. Het is een grote stap vooruit. Er is eindelijk plaats om te dansen en er ligt een vloer in parket (die vloer helt achteraan in de zaal minstens evenveel als het hellend vlak van Ronquière, waardoor ons walsarsenaal nu naast 'rechtdoor walsen' en 'achteruit walsen' uitgebreid wordt met 'naar boven walsen' en vooral het hypersnelle 'naar beneden walsen'). Na de obligatie dansinitiatie (ditmaal met Kor, die naast de basispassen ook de basisbaletiquette trachtte bij te brengen) ging het bal van start met BALLA VOGALA, een spin-off van OLLA VOGALA. Saxofonist Marc bracht de sfeer er al meteen in door grandioos te laat te komen. Het unieke aan BV zijn de arrangementen. Veel balgroepen zijn opgebouwd rond een melodisch duo, waarrond de andere muzikanten dan vooral een begeleidende rol hebben. Bij BV is dit niet zo. Elke muzikant krijgt de kans om te soleren. Soms ontstaan er vraag- en antwoordspelletjes. Wouter wist me te vertellen dat de ritmesectie hierdoor wel erg belangrijk wordt: bij andere groepen zal b.v. de accordeonist het ritme bepalen. Met Balla's manier van spelen wordt dit onmogelijk.

We kregen terug een selectie van eigen werk, traditionals en evergreens te horen. De wals 'My favourite things' stond weer op het programma, net zoals het knettergekke 'Missirlou' (een 'surf'klassieker) dat aan een scottisch werd gebreid. Wouter liet zijn liefde voor Griekenland blijken met een prachtige Sirtaki - inclusief valse stop.

Daarna was het de beurt aan EmBRUN. Het was een soort van 'afscheidsconcert' voor de groep. Niet dat ze splitten, maar percussionist Ludo trekt voor een hele poos naar Polen. De komende maanden zal de EmBRUN het dus noodgedwongen wat kalmer aan moeten doen. Hoogstwaarschijnlijk zal de release van hun debuutplaat hierdoor ook vertraging oplopen.

Ook EmBRUN speelde een schitterend bal, met lekker veel mazurka's en bourrées. Ze zijn één van de weinige groepen die ik ken die er in slagen om bloedmooie intieme muziek te spelen, en even later de keet in vuur en vlam te steken met een woeste jig. Bert kondigde aan dat 'Yazurka 18' op de CD zal verschijnen. Deze mazurka heeft een heel persoonlijke betekenis voor Bert, en ik kan me voorstellen dat het een moeilijke beslissing geweest is om het toch op te nemen, maar ikzelf ben echt blij. Het is zonder twijfel hun allermooiste mazurka.