?Afficionados? start als reggae met een draailier. Op zich al vreemd. Maar gaandeweg het nummer vordert worden we meer en meer verbaasd. Het ontaardt namelijk in een psychedelisch rocknummer met scheurende overstuurde elektrische gitaren. Tenminste, dat zou je toch denken. Maar er spelen helemaal geen gitaren bij COSMIC DRONE ! Wat we horen is een elektro-akoestische draailier (die gebouwd werd door D. Siorat)! Die wordt bespeeld door de in Orleans wereldberoemde Stephane Durand. Hij wordt op deze plaat begeleid door een zeeeer funky bassist, een drummer en een toetsenist.

Ons eigen Filiep ?Iep? Fourier deed ook al uitgebreide experimenten met een draailier, maar wat we hier te horen krijgen is toch wel compleet nieuw voor mij. En niet alleen voor mij. Als je er even de mening van de ?gespecialiseerde folkpers in Europa? op naleest, dan vind je overal verbazing en vooral ook enthousiasme terug. De groep stond verleden jaar ook op het gerenommeerde SAINT-CHARTIER festival en kreeg er ook lovende kritieken.

Met allerhande elektronische effecten kunnen namelijk de meest gekke geluiden uit Stephanes draailier getoverd worden. We hadden het al over de ?overstuurde gitaarsound?, maar ook een geluid dat in de buurt van een kerkorgel komt, behoort tot de mogelijkheden. Of had u liever het ?gescratch? van een hiphop-dj? U vraag, wij euh... draaien.

Eenmaal voorbij de verbazing over dit wonderbaarlijke instrument kunnen we echt beginnen luisteren naar de muziek. Er worden heel wat elementen uit verschillende muziekstijlen gebruikt. Een vette funky bas, palmas (handgeklap dat we vooral kennen van bij flamenco), een hammondorgel dat weggelopen lijkt van de DOORS, technogrooves, reggaeritmes, jazzy stemmen, reggae, psychedelische soundeffecten? Vooral in het begin van het album resulteert dit overwegend in krachtige folkrock. Al is folkrock een veel te beperkte term om deze boeiende muziek te beschrijven.

Maar er is ook plaats voor rustige muziek die veel weg heeft van wat b.v. onze BAL DES BOITEUX doen. Titeltrack ?Cosmic Drone? is zo?n pareltje.

De groep is duidelijk fan van vette funk. Maar ook van seventies pop: ?Les Frégates? doet me denken aan SUPERTRAMP.

?La Belle Etoille? is een buitenbeentje. Voor één keer geen groovy ritmesectie maar wel een zeer rustig new-age-achtig nummer. Hier (en enkel hier) vind ik dat de muziek beter zou geklonken hebben met een gewone draailier. Het geluid komt te ?synthetisch? over. In het aansluitende St Denis en Valse valt dit gelukkig al veel minder op. De sfeer van het al even zweverige ?Hydromel? leunt dicht aan bij Ieps SOUND THEATRE 4. ?Brasero? maakt dan weer de cirkel rond: latin-jazz die zeker niet zou misstaan op een loungeverzamelaar.

Hoewel de ?folkinvloeden? over het ganse album zeer duidelijk hoorbaar zijn, wordt er toch weinig gebruik gemaakt van traditionele nummers. De meeste composities zijn van de hand van Durand zelf. Een enkele maal herkennen we toch een folky dansritme (zoals in ?L?Arrogante?). Maar folky of niet, de hele plaat nodigt uit tot dansen!