... of over hoe een handvol muzikanten mensen kan doen vergeten van welke planeet ze afkomstig zijn !!!

Recept voor een geslaagde betoverende avond: u neme ene gravenkasteel, ene playmobielenkasteel, ene Franstalige zanger, drei Vlaamsche muziekanten, ene Vlaamsche zangeressse, ene spiksplinternieuwe cd, ene handvolle verlichtinge en geluiden en bijhorende meneren, ene bar met lekkere drankjes en toffe obers en obsters, twee gebroeders beschikkend over organisatorische talenten en ene meute gegadigden.

Vervolgens neme u enen grooten ketel. Ontdoe de ingrediënten van hun mantel zodat ze in al hun eenvoud en puurheid naar voor kunnen komen en gooi deze allen tope tegare in dezen ketel. Vervolgens voege u een beetje kruiden naar smaak toe. Goed roeren et voilà, ik verzeker u: een onvergetelijke avond wordt geserveerd…

Allé, zo ervoer ik gisterenavond althans. Wie mij wil tegenspreken doe dit hier en nu of zwijg voor eeuwig en altijd!!

Een concertje in het Gravensteen, ’t was eens iets anders.

Veel inkleding behoefde de zaal niet, al had Wouter Vandenabeele er, samen met Thirsa en Otto, voor gezorgd dat een playmobielenversie van het hele schouwspel de geïmproviseerde toog sierde. Ik herkende niet enkel de leden van Ambrozijn, ook een aantal gekende folkies maakten deel uit van de playmobielset.

Rond half 9 beklom Gabriël Yacoub het podium. Mensjes die de meneer in kwestie kennen hoef ik niet te vertellen dat hij een schitterend voorprogramma speelde. Met zijn diep warme stem, zijn prachtige gitaarspel en al even mooie nummers bracht hij de hele zaal in vervoering. Wanneer ik mijn ogen sloot zag ik een kruising tussen Ludo Van Deau en Tom Theuns, een schitterende stemcombinatie. Met zijn ‘the times, they are a changing’, deed hij Bob Dylan meer dan een grote eer aan. Nooit eerder zag ik een Franssprekend persoon zo mooi Engels zingen. De overige set was van zijn hand. Het ene mooie Franse nummer na het andere passeerde de revue, al moet ik eerlijkheidshalve bekennen niet erg vertrouwd te zijn met Gabriëls muziek. Dus ‘wat-heeft-hij-dan-allemaal-gezongen’ moet ik u helaas een beetje onthouden. Voor hen die Gabriël nooit eerder aan het werk zagen kan ik enkel zeggen: ’t is een grote meneer; zeker en vast het beluisteren waard.’

Nadien was het de beurt aan de heren Wim Claeys, Tom Theuns en Wouter Vandenabeele kortweg: Ambrozijn ofte ‘die-drie-met-hun-eeuwig-durende-droge-lollen’. Met de voorstelling van hun 6^de kindje, Krakalin, zetten ze meteen toon met een mix aan Nederlandstalige en Franstalige Chansons. Nummertjes over Karabiezen, vliegtuigen (of waren het dan toch treinen?), liefde, Kuifje en de koude, vervulden het kasteel van de Graaf van Vlaanderen in volle glorie en met een ontzettend hartverwarmingsgehalte. Wim was trouwens overtuigd op de plaats te zitten alwaar de Graaf hemzelve ooit zat. Tom en Wouter twijfelden. Ze dachten eerder aan de gravin of de hofnar. Je merkt het meteen: Ambrozijn zonder de vertrouwde dosis grapjes over hun  fijne muziekjes gesprenkeld, zou Ambrozijn niet zijn. Toms meeslepende gezangen werden meermaals versterkt door een klassestem van een al even klasse dame: Vera Coomans. Geen wonder dat ik snel overtuigd raakte van Krakalin.

Ik telde het aantal niet, maar Wim beweerde dat ze elk nieuw nummer speelden en wie ben ik om  Meneer Claeys tegen te spreken. Gelukkig hadden ze nog 16 bisnummers in petto. De ‘reeelset’ uit Botsjeribo, ‘Fragment’ uit Naradie, ‘Belle Françoise’ uit Kabonka en ‘tous les amants’ uit Ambrozijn (toch wel één van mijn favoriete nummers), streden dapper om een beetje reclame voor het vroegere werk van de heren; terecht en met succes.

Het concert werd afgerond met een beetje reclame rond hun bijna 10-jarig bestaan en een reeks verjaardagsconcerten, met een heus strijkersorkest, in het vooruitzicht. Tot slot volgden nog een aantal jigs die, naar mijn gedachten, nog lange zullen nazinderen in de hoofden van Gravensteens kasteelgeesten.

U leest het: ’t was weer eens de moeite waard om een luie zetel te laten voor wat hij is: lui…