Folkbal met een niet-alledaagse bezetting luidde de aankondiging voor het Dranouterse Boombal van 10 Februari jongstleden. Er is minder voor nodig om mij van zo’n bal weg te houden. De ervaring heeft mij immers geleerd dat als er in folkmiddens iets niet-alledaags wordt genoemd, het doorgaans te maken heeft met het er bij sleuren van allerhande folk-allochtone invloeden, hetzij muziekstijlen of instrumenten, waardoor het resultaat de politiek-correct denkende ratjes dezer wereld wel kan bekoren, maar niet den Bompa. Multi-cultureel is niet hetzelfde als smos-maar-door-elkaar-cultureel; laat prachtige rashonden maar eens een paar generaties lang hun zin doen, en je bekomt een meute straathonden. Nietwaar, AFRs ?

Of wacht eens ! Betrap ik me daar op een denkfout ? Zou men niet net het omgekeerde bedoeld hebben? Aangezien hutsepot-folk tegenwoordig “in” is, zou niet-alledaags in dit geval niet kunnen betekenen: back to the roots ? Of ligt het nog eenvoudiger: Bert Leemans, Jeroen Geerinck en Maarten Marchau doen reeds elk hun ding in respectievelijk EmBRUN, Setanta en Djamel, en het niet-alledaagse duidt dan louter op het uitzonderlijk samenkomen van deze drie heren. Wel, laat het alstublieft niet uitzonderlijk blijven, want wat dit gezelschap ten gevoete heeft gebracht, mag van mij gerust de nieuwe trend worden: het supergevarieerd folkbal.

Het was namelijk dàt dat mij bekoord heeft de excursie naar het verre Dranouter te ondernemen. De aankondiging op Folkroddels “we zullen afwijken van het standaard balrépertoire en spelen ondermeer Rond de St.Vincent, Kost ar C’hoat, Ridée in 6, ...” schonk me niet veel vertrouwen wegens gepubliceerd door een AFR, en dus niet controleerbaar, maar bleek door derden toch bevestigd te worden. En ja, het triumviraat heeft woord gehouden.

Bert, Jeroen en Maarten hebben een puik bal neergezet. Met uitzondering van een mazurka, een tovercirkel en een gavotte de montagne (op zichzelf al een buitenbeentje op onze Vlaamse folkbals) werd, als ik me goed herinner, geen enkele andere dans tweemaal gespeeld. En de gigue zelfs helemaal niet ! Il faut le faire.

Ook muzikaal was het geheel best in orde. De drie instrumenten vulden elkaar mooi aan, en ieder kreeg de kans zijn kunnen op het gepaste moment tentoon te spreiden. Uiteraard kan het samenspel nog verbeterd worden, en moet de gitaar of de accordeonbegeleiding het rollend fluitspel af en toe wat beter ondersteunen om de cruciale accenten in de dans te blijven markeren. En ook aan de snelheid moet nog wat gesleuteld worden. De Bretoense dansen werden behoorlijk snel gespeeld, en aangezien de groep de neiging had om quasi elk nummer, bewust of onbewust, alleen zij zullen het kunnen zeggen, steeds sneller te spelen, kregen die naar het einde toe een behoorlijk cardiovasculair work-out gehalte. Goed voor de conditie, daar niet van. Enkel de reel mocht naar mijn zin wat sneller worden gespeeld.

Het trio ging af en toe wat lenen bij de concurrentie, of moeten we zeggen collega’s. Zo herkenden we de prachtige 5-tijdenwals Elfenbal van Follia! en een nummer van AedO waarop ik al van alles heb zien dansen, maar dat hier, zeer geslaagd overigens, werd bewerkt tot een Rond de St-Vincent.

Als dit trio nog eens ergens op een podium staat, moet je absoluut gaan. Als je niet vertrouwd bent met de dansen die ze brengen, is enige voorbereiding wel op zijn plaats. Maar geen nood, alles is in onze Dansroddels reeds aan bod gekomen. Maar voor het gemak geven we hier nog even de juiste links voor de gebrachte “speciallekes”: