Home > woord/beeld > Concertverslag > Last Taxi to Cuddfan Tywi

> zoek...
> meer zoeken...
 

Last Taxi to Cuddfan Tywi
Fluxus levend en wel in Devon, Cornwall en Wales (Concertverslag)

Last Taxi To Cuddfan Tywi

Fluxus op tour in Devon, Cornwall en Wales


Er zijn van die dingen die een mens graag toegeeft: ik, bijvoorbeeld, heb geen moeite om toe te geven dat ik graag tour met Fluxus. Deze tour is dan ook sowieso speciaal: een 2-tal maand geleden speelde Fluxus immers hun Laatste Wals in Leuven, niet meer of minder dan een afscheid aan het Belgische publiek. Dat neemt echter niet weg dat er voor Fluxus nog buitenlandse engagementen waren vastgelegd. Bijgevolg stond de Fluxus-familie levend en wel op enkele Engelse podia. Op 2 maart was het dus karren, varen en terug karren richting Devon.
Op tour zijn heeft zo zijn voordelen: een mens ziet zo nog eens iets van deze wereld. Op dit vlak scoren Devon en Cornwall al jaren hoog in mijn agenda, het zijn van mijn favoriete vakantiebestemmingen. Wales werd deze tour een echte ontdekking.
Fluxus werd voor een groot deel van deze tour als speerpunt gebruikt voor “Villages in Action” een organisatie die uit gaat van de Devon Cultural Council. Deze organisatie probeert om kwalitatieve muziek ook uit te dragen naar de meer afgeleden gehuchten in Devon. Een organisatie waarin de Village Hall van elk van de dorpen centraal staat. Vandaar dat we op deze tour spelen in plaatsen die luisteren naar Scorinton, Stockland, Stoke, Winckely en Corsham. In Wales komen New Radnor en Tregaron aan de beurt. Tien dagen onderweg voor 6 maal Fluxus en 1 maal Okavango.
Het reizen met een tourbus, 6 man en 2 vrouwen, zorgt sowieso voor het “duikbootgevoel” maar het gezelschap is door de jaren heen zo aan deze manier van reizen aangepast dat het helemaal geen probleem vormt. De oversteek tussen Calais en Dover wordt dan ook gebruikt om onderling bij te praten. Op weg naar Stockland Hill brengen we een waar blits bezoek aan Stonehenge.
Het verblijf in de eerste B&B, in Stockland Hill, is direct al een meevaller. Dank zij “Linda” de GPS van dienst vonden we vlug onze weg naar ons eerste slaapplaats waar we voor het eerst, maar zeker niet voor het laatst, ook kennis maakten met de warme gastvrijheid in dit deel van wereld.

Scorinton.Op weg naar Scorinton maakt onze tourbus kennis met Engeland’s smalste wegen. In die mate zelfs dat we ons afvragen in welk gat we nu gaan belanden en er al doemscenario’s van sommigen hun lippen rollen. Niets blijkt echter minder waar. Het is allemaal wel beter georganiseerd dan we gedacht en verhoopt hadden. Het is voor iedereen even terug wennen, muzikaal gezien, want er werd voor deze tour eigenlijk niet specifiek gerepeteerd. Toon steelt alvast de show met zijn nieuwe doedelzak. Ik moet toegeven het is een prachtinstrument qua klankkleur en qua bouw.
Was er voor het concert de nodige nervositeit dan valt er daarvan tijdens het optreden helemaal niks te merken. Het swingt als vanouds, alles valt op zijn plaats en het bezorgt mij een goed gevoel voor de rest van de tour. Het feit dat Koen er in slaagt om een ganse zaal “Happy Birthday, dear Knoppekesman” te laten zingen draagt daar alleen maar tot bij, het is vandaag immers mijn verjaardag. Moederke Greet heeft later op de avond, in de pub, voor een heuse verjaardagstaart gezorgd. Ik bedenk dat wanneer je jouw verjaardag viert je dit maar beter kan doen tussen de mensen van Fluxus on tour wanneer je niet echt thuis bent.
Het slapen bij particulieren is gewoon een feest: wakker worden in een prachtig kader geeft een mens energie en de gastvrijheid doet de rest. Na het ontbijt kijk ik al uit naar de tocht naar Stockland die ons door een deel van het National Park van Dartmoor zal leiden. Wanneer we, later op dag, halt houden ben ik maar al te blij dat de verwondering bij de rest van de groep al even groot is als de mijne en dit stuk natuur door ieder als het ware wordt opgezogen.

Stockland. De vrouw die het concert organiseert moet één van de meest energieke Engelsen zijn die ik ooit heb ontmoet, haar enthousiasme en lach zijn werkelijk aanstekelijk. Die lach doet wonderen en ze is duidelijk zeer geliefd bij haar medebewoners. Het blijkt daarbij ook nog een lokale beroemdheid te zijn vanwege haar theatercarrière en werk voor de BBC. De opkomst lijdt een beetje onder het feit dat er twee fuiven zijn in het gehucht maar dit kan de pret niet derven. Koen weet met zijn “gebroken” Engels de aanwezigen in geen tijd in te palmen. Er wordt tot ons aller plezier door Koen dansinitiatie geven en bij het beeld van de Andro dansende Engelsen speelt er dan ook een glimlach om mijn lippen wanneer ik hen door de zaal zie schuifelen. “Uit de bol gaan op Engelse wijze” noem ik het.
Alle pubs in de gebuurte zijn al dicht wanneer we klaar zijn dus wordt het richting slaapplaats na het concert. Net als de vorige nacht liggen we geherbergd bij particulieren die ons te slapen leggen en ontbijt bezorgen. De gastvrijheid is hartverwarmend.


Stoke. De wandeling naar Heartland Point, bij Stoke en het genieten van Dartmoor een dag eerder zijn in feite al genoeg voor mij om naar dit part van de wereld op tour te komen. Ondanks de impact op mijn weerspannige linkerknie geniet ik toch van de tocht naar Heartlandpoint en het zicht op de kliffen en de zee. Voor iedereen van de groep die ook de weg naar dit punt vond is het qua natuur zeker een hoogtepunt.
We spelen in Stoke in de Anglicaanse kerk met een pracht akoestiek, werkelijk ongelooflijk. Het zorgt er voor dat er minder wordt gegrapt op het podium en dat er ook wordt teruggrepen naar enkele kalmere nummers uit het uitgebreide Fluxus repertoire.. Het is iets minder fun en feest op het podium maar wel een intiemer en “zachter” concert. Persoonlijk vind ik dit één van de sterkere punten van Fluxus: de soepelheid waarmee een programma kan aangepast worden waardoor je het juiste concert krijgt op de juiste plaats. Muzikaal sta ik dan ook te genieten achter mijn knoppen.
Midden de nacht vertrekken we, langs onverlichte wegen maar met “Linda” GPS, naar Beaford waar we in de hoofdzetel van de organisatie van “Villages in Action” gaan slapen. Samen met de rest kijk ik uit naar wat, voor ons, 3 dagen een permanente stek zal zijn.


Beaford. Hier verblijven we dus 3 nachten in het hoofdkwartier van de Council die ons als speerpunten heeft uitgezonden voor hun “Villages in Action”. Voor muzikanten op tour een heerlijke plaats: elk zijn eigen kamer, ruimte zat om je instrument te oefenen, nieuwe nummers in te studeren, oude op te frissen, de mogelijkheid om zelf te kunnen koken, propere douches,... Het valt allemaal reuze mee en het blijkt de ideale plek voor de eerste rustdag te zijn. Sommigen gaan op uitstap anderen, zoals Toon, gebruiken de dag om te spelen en te spelen. Ik bedenk dat het maar best is dat een kerkorgel niet in zijn bagage kan. Niet dat ik het erg zou vinden mocht hij er op spelen maar het zou zeker voor extra sleuren zorgen op tour. Ik kies er voor om het rustig te houden en laat het exploreren van de streek aan anderen over.


Winckely. Is het de schuld van “The Mad Butcher From Winckely” ? Ik zou het niet weten maar we krijgen er een volledige vegetarische maaltijd voorgeschoteld. Toegegeven het vormt een perfect tegengewicht tegen al de bacon en worst die we nagenoeg iedere dag als ontbijt binnenwerken. Los van de vegetarische maaltijd kan ik mij van de indruk niet ontdoen dat we vandaag deel uitmaken van een aflevering van “Little Britan” zonder er zelf evenwel een hoofdrol in te spelen. Dit gevoel wordt bij mij alleen maar aangewakkerd wanneer ik tijdens de pauze van het concert buiten duidelijk folk hoor die niet uit de zaal waar wij concerteren komt maar uit de zaal aan de overkant. Het wordt nog absurder wanneer ik er een hoop volk zie dansen. Navraag leert ons dat het de plaatselijke Morris dancers zijn die vandaag toevallige hun dag repetitie hebben. Net zoals in het eerste deel speelt Fluxus ontspannen en goed maar het publiek wordt pas echt Tsjechisch-gewijs wakker bij het einde van het concert. Pas wanneer het laatste nummer van de set is gespeeld wordt duidelijk hoe het optreden echt werd gesmaakt. Enfin, terug naar Beaford, douchen, slapen en morgen vroeg op want dan is er de tocht naar Wales en is het Okavango.


New Radnor. Het weerzien met de “Hoovers” is al van in de begin iets als het terugzien van oude vrienden. De aanloop naar het concert gebeurt dan ook in de beste verstandhouding. Ik moet in de zaal het materiaal gaan opzetten waardoor ik de passage van Fluxus in de plaatselijke lagere school mis maar er sijpelt van die kant alleen maar positieve geluiden binnen.
Deel 1 van de avond is Fluxus die ondertussen een goed geoliede machine blijkt te zijn wanneer het concert zich op gang trekt en zonder problemen de handen van het publiek op elkaar krijgt. Deel 2 begint met 2 wondermooie strepen muziek van Hoover The Dog en dan, dan is er Okavango...
Ik kan niet ontkennen dat ik “iets” heb met Okavango. Nog altijd sta ik te kijken van het muzikaal gehalte van dit project en hoe naadloos alles op zijn plaats valt. In no-time zijn de Welshmen rondom mij dan ook overtuigd. Het is een waar plezier om te merken hoe de aanwezigen, elk op hun manier, worden meegevoerd op de muzikale reis die Okavango heet. Zonder meer is dit optreden één van de hoogtepunten op deze tour. “Kiekevel” zoals ze bij ons wel eens zeggen.
De pubs blijken na ons optreden terug maar eens dicht te zijn en dit is misschien maar best want er volgt nog een rit over onverlichte wegen naar een plaats die volgens de papieren die we hebben gekregen Cuddfan Tywi heet.

We bereiken, met de nodige voeten in de aarde, onze slaapplaats voor de nacht. Blijkt vlug dat geen van ons, het Welsh machtig, de naam eigenlijk juist uitspreekt en dat zorgt voor de nodige hilariteit.
Pas bij het ontwaken de volgende morgen blijkt onze slaapplaats voor de komende dagen terug een schot in de roos te zijn. We zitten op een boerderij annex B&B, in het dal meandert er een rivier tussen de Welshe heuvels. Die heuvels zorgen voor een prachtige horizon. Het kwekt en het fluit allemaal buiten en ik krijg voor het eerst dit jaar een echt lentegevoel. Het draagt allemaal bij tot een ontspannen sfeer binnen ons bende. We hebben, onvoorzien, terug een vrije dag. Er wordt bijgevolg naar hartelust gemusiceerd, naar het thuisfront getelefoneerd, op CD jacht getrokken, geshopt,... Met andere woorden een echte rustdag.


Tregaron. Verscholen in de heuvels van Wales vindt men Tregaron. Het zorgde in de eerste plaats voor een ware sightseeing rit doorheen het Welshe landschap. Voor wie er bekend mocht mee zijn, Tregaron is voor Wales zoiets zoals Doolin is voor Ierland. Het enige verschil is dat Tregaron alle vormen van kunst te samen brengt en dus niet enkel muziek. Het blijkt na inspectie een ware kunsthaven te zijn, weggestopt in het Welshe landschap.
We spelen er in de Talbot, een plaats waar ook al “grotere” namen uit de muziek hebben gespeeld (de week na ons is het bv. de beurt aan Salsa Celtica) en ze tellen er onder andere Robert Plant en Brian Ferry onder hun cliëntèle. Voor het eerst deze tour is de technische omkadering dan ook optimaal. Het zorgt er mede voor dat Fluxus die avond ronduit schittert en elk van de aanwezigen van hun kunnen weet te overtuigen: “Den trekzak” van Greet pompt en speelt hemelse melodieën, Koen schittert niet alleen op sax maar ook door zijn “broken English”, Bart weet telkens de juiste slag te vinden op zijn percussie en slagwerk, uit alles wat Toon maar aanraakt komen schitterende melodieën, Paul overgiet alles met lustige tonen uit zijn “slazwierders”* en gitaren en de stem van Greet is die avond van een onaardse schoonheid. Al tijdens het optreden zelf komen mensen bij mij aan de mengtafel langs om de groep te complimenteren voor zoveel kunde en passie voor muziek. Tregaron is zeker het hoogtepunt van Fluxus als groep tijdens deze tour.
Het zorgt er voor dat de sfeer niet meer stuk kan en er na het concert nog wordt gejamd en gedanst in de aanpalende pub en.... we er ook langer blijven hangen dan voorzien.

De volgende dag, richting Corsham, gaan de gedachten al van ieder van ons naar het thuisfront. Al zitten we nog op het Engelse eiland, de paarden beginnen toch de stal al te ruiken. Het neemt niet weg dat Fluxus afscheid neemt van deze tour door er in Corsham nog eens een flinke lap op te geven. Geen van de aanwezigen merkt ook maar iets van de honger naar huis, en zo moet het ook.

Op de boot, van Dover naar Calais, wordt er gekaart en geslapen, sommigen onder ons moeten immers, eens terug in België, direct terug gaan repeteren en spelen dus iedere seconde slaap telt voor hen.

Nu, enkele dagen later en met deze tour achter de rug, besef ik ten volle welke aderlating het voor de Vlaamse “folksien” is dat Fluxus er niet meer is. Ik kan alleen maar hopen dat het jong geweld, dat er duidelijk ook aanwezig is, de vruchten van het baanbrekend werk van Fluxus in het buitenland weet te plukken.

*Slazwierder: Fluxus-taal voor Hurdy Gurdy of draailier






(Mr Wolf)
21/03/2006 16:42

Bookmark and Share
© folkroddels.be
reacties
zalig, sfeervol artikelke!! Ik kan me zo de fauna en de flora van het Welsche landschap inbeelden... Nice !

Tsjoecha, 21/03/2006 17:22 (15699) - top
Inderdaad, inderdaad, inderdaad... Fluxus on tour... Schitterend verslag Wolfke! Hopelijk komt de Okavangotrein hier in België ook nog een paar keer voorbij, want het is een heel sterk project zoals je schrijft.

knorrie, 26/03/2006 21:51 (15801) - top
voeg commentaar toe... (disclaimer)

Folkroddels Radio
bijschrift
  • I
  • streek: Niet doorgegeven
  • I
  • datum:
  • I
  • genre(s):
    • Bal
    • Keltisch (UK/Ierland)
    • Bretoens
    • Oost-Europees
    • Folkrock
    • Dans
  • I
  • website:
  • I
  • email:
  • I
  • aantal malen gelezen: 2007
  • I
  • artnr: 23827
    redactie
  • I
  • wijzig artikel
  • I
  • upload foto
    verwante artikels
  • I
  • OKAVANGO (CD)
  • I
  • het beeldverhaal van de LAATSTE WALS... (foto-reportage)
  • I
  • BLOWZABELLA op de laatste wals van FLUXUS (foto-reportage)
    mail
    Mail dit artikel naar een vriend...
    Recentste Concertverslag 
    achterklap
    Mooie videoclip van deze plaat op https://www.youtube.com/watch?v=K1REDX8kMyk ...

    Hallo, Op zondag 25 februari 2018, vanaf 14u, hommage-optreden aan John Lundström in Den Beulebak te...

    Welkom op Sonamos Latinoamerica dan: http://www.folkroddels.be/artikels/53204.html
    ...


    snelnieuws
  • I
  • CD Launch Muller & Munnely
  • I
  • KOSMOKRATORS REBETIKO F-EN-NL-EL
  • I
  • SONICO TANGO- AVANT PREMIERE SONICO'S SECONDS CD!
  • I
  • MARTIN BALOGH & THE GYPSY WOLVES- SWING MANOUCHE
  • I
  • Herfstauditie d'Academie Podium folk- & wereld
  • I
  • Bob, Frank en Zussen in de Hopsack
  • I
  • INDIA SITAR & TABLA D. PRASAD CHAKRABORTY-SANDIP B
  • I
  • Keltische muziek in Katse Kerk (NL)
  • I
  • CLAIRE NIC RUAIRI LANCEMENT CD 'AN CLÁR BOG DÉIL'
  • I
  • MELİHAT GÜLSES “BOL-ÂHENK” | TURKS KLASSIEK
  • I
  • YENİ TÜRKÜ + MEHMET ERDEM
  • I
  • BİR NEV’İ ALATURKA // FASIL AVOND (UITVE
  • I
  • BABA ZULA + STÉPHANE GALLAND & (THE MYSTERY OF) K
  • I
  • SERTAB | İstanbul Ekspres 2019
  • I
  • Istanbul Ekspres 2019 - 5 dagen turkse muziek
  • I
  • TAKSİM TRIO (UITVERKOCHT!) | GIPSY JAZZ
  • I
  • BASSEKOU KOUYATE & NGONI BA
  • I
  • HALVA
  • I
  • MIND THE GAP
  • I
  • LEMBE LOKK
  • I
  • LAMORAL FT. KOEN DE CAUTER
  • I
  • ALLEZ, CHANTEZ!
  • I
  • MY GIFT TO YOU
  • I
  • THEUNS, DORZEE & MASSOT
  • I
  • BLACK DÜNYA
  • I
  • Volksdansgroep De Vlier - Nederokkerzeel
  • I
  • Old Salt in de Living (Izegem)
  • I
  • Dona Onete (Brazilië)
  • I
  • Queimada: La Cuivraille, La Veillée, A Contrabanda
  • I
  • HALVA- THE SWEETEST KLEZMER ORCHESTRA
  • I
  • DIA DE LOS MUERTOS
  • I
  • TONY AVILA Y SU GRUPO
  • I
  • DABKÉ NIGHT
  • I
  • LES VIOLONS DE BRUXELLES FT. TCHA LIMBERGER
  • I
  • WHO DAT?!
    © Folkroddels.be 2005 - Contact - Redactie - Disclamer - Webdesign - Sitemap

    des: Arban