Turdus Philomelos - Appel Rekords - APR 1306 - 1:04:47
Turdus Philomelos is de wetenschappelijke naam voor de zanglijster. Maar – en dat is voor dit forum relevanter – het is ook de naam van een groep uit Wallonië. Niet zomaar een groep, een bende knotsgekke mannen, die stuk voor stuk rasmuzikanten zijn. Ze werden in Vlaanderen bekend door een gezamenlijk project met Tantra (onder de noemer TanTur) eind 2004. Vorig jaar hadden ze de eer om 2 keer op de Jong Folk – Fars! CD te staan, eenmaal met de officiële versie van hun “La femme qui pète au lit”, en een keer als hidden track met een “rap” versie van hetzelfde nummer.
Beide nummers vinden we op deze CD ook terug (en opnieuw een als hidden track, samen met een leuk nummer over een poesje dat gestorven is). Het is zelfs het openingsnummer van deze schijf. Een plaat die niet onder een hoedje te vangen is. We krijgen een mix van traditioneel getinte muziek en meer jazzy tonen, soms zelfs met een vleugje Frans chanson. Het geheel geeft een zeer harmonieuze indruk, ondanks de variaties in stijl. Het feit dat er een paar prachtige zangnummers tussenzitten, geeft deze CD nog een extra waarde.
Zoals gezegd, opent de CD met La femme qui pète au lit, een nummer dat jazzy begint, om dan over te gaan in een meer balkan-stijl, om te eindigen met een zangstukje over een vrouw die 4 geneugten ondergaat door haar winderigheid in bed. De man is weer de sukkel van dienst, want een van de geneugten is “elle enmerde son mari”.
L’ami begint met een rasechte jazz drum, maar gaat na een paar maten over in een vrolijke tovercirkel, uiterst dansbaar.
Emile is een rustig nummer in 3 tijden, dat geleidelijk aan wordt opgebouwd in het midden wat variatie in het tempo krijgt, en daardoor vrolijker overkomt, om terug met een ingetogen accordeon solo te eindigen.
Avanti Populo (met nadruk op de u, zoals ze het zelf aankondigen) is een relatief lang nummer (meer dan 5 minuten) met zeer veel variatie en veel verschillende stijlinvloeden. Zo hoor je opeens een stukje ‘Smoke on the water’ om een paar maten later overvallen te worden door een strijkersensemble (L’Orchestre de Chambre de la Nethen). Het is muziek die niet zou misstaan in een voorstelling van Cirque du Soleil.
Rem (Tagada tsoin tsoin), gebaseerd op een traditional, drijft op een motief van 4 maten dat constant door de accordeon wordt herhaald. Hierop soleren de viool en saxofoon afwisselend, in zeer verschillende stijlen. Na een tijdje mondt dit uit in een jig, om dan af te sluiten met een nieuwe variatie op het beginthema.
Beeld je een rokerige bruine kroeg in Parijs in. Op het schaars verlichte podium een band met een zanger. Ze zingen over verlopen en verzopen helden. Dat is de sfeer die Le fumeur de cigares oproept.
La tête du client is een nummer dat maar liefst 9 minuten duurt. Het is een jazzy getint stuk met ook hier veel tempo- en stijlwisselingen, een soms uitfreakende saxofoon, virtuoos accordeonspel, gevarieerde percussie, op het einde zelfs een soort kozakkenkoor… Kortom, een plezier om naar te luisteren, een streling voor het oor van de liefhebber van niet-doordeweekse muziek.
Au loin (away) ligt in dezelfde sfeer als de meerderheid van de nummers op deze CD, een goede fond, en afwisselend solowerk van viool, accordeon en saxofoon.
In C’est dur (la vie sans chaussures) is er een mooie rol weggelegd voor de (elektrische !) gitaar van Karim Baggili. Verrassend en mooi.
De CD eindigt met This is not a bell. Volgens de tarck-lijst zo een slordige 18:27 minuten lang. Maar vergis je niet, er zit een dikke 10 minuten leegte in, waarna de reeds hoger genoemde hidden tracks komen. De hele sfeer die deze CD ademt, met soms een hoog ‘jongens onder elkaar’-gehalte, zorgt er voor dat je gewoon weet dat dit er zit aan te komen. En ’t is nog plezant ook.
Mijn eindoordeel? ’t Zal al erg moeten zijn als deze CD niet over een 9-tal maanden in de lijst van beste CD’s van 2006 komt te staan. In huis halen dit ding!
En passant, chapeau voor Appel Rekords. Dit is de derde CD op een paar maand tijd die ze uitbrengen, na Griff en Naragonia. Alle 3 zijn ze voor mij een schot in de roos. Goe bezig mannen!
Turdus Philomelos zijn:
Julien de Borman: diatonisch accordeon
Sebastien Willemyns: viool
Martin Kersten: saxofoon
Karim Baggili: gitaar
Matthieu Chemin: (contra)bas
Gwenaël Francotte: drums
Op hun (erg beknopte) website kan je een stukje beluisteren
Klik hier om deze CD te bestellen in Den Appel. Hij wordt je dan gewoon opgestuurd, samen met een overschrijvingsformulier
Turdus Philomelos - titelloos CD-debuut 
