De organisatie liep zoals altijd gesmeerd, en er stond niet uitsluitend maar toch heel wat folk op het programma. We zullen ons deze editie van Labadoux misschien niet herinneren al deze met de meeste muzikale openbaringen, maar wel als één met ongelofelijk veel sfeer en plezier. Het weer was te slecht om buiten te jammen, dus bleef iedereen tussen de optredens door in de biertent plakken. Daar ontstond verschillende malen spontaan een fuif (met dank aan de logistieke steun van Den Appel !).

De Schotse COINNEACH openden en zetten meteen de biertent in vuur en vlam. Ze stelden ons natuurlijk hun nieuwe cd "PROTECTED" voor (zie plaatjestater) die net als hun vorig werk behoorlijk rockt. Zelf noemen ze het een mengeling van Keltische Rock en Pictische Pop (De Schotten stammen af van de Picten, een getatoeëerd en strijdlustig volk). Ze worden wel eens "The Clash met Fiddle" genoemd - ze coveren trouwens "I Faught the law". Dit was het derde optreden in twee jaar tijd van deze kilt-dragers in België. Ze grapten dat ze dus eigenlijk bekender zijn dan de in Schotland erg populaire Runrig. Voor de linguïsten onder ons : Coinneach wordt bijna uitgesproken als 'Cognac', maar heeft niets met sterke drank te maken. De naam is gewoon Schots voor 'Kevin', een erebetoon aan een gestorven vriend.

The Dill Brothers hadden het naar verluidt ook erg naar hun zin en zweepten het publiek steeds opnieuw op met de "hopdance".

Jean Pierre had ons beloofd dat er bij deze editie op zaterdag opnieuw vroeg zou worden gedanst. GREEN JACKET maakte de belofte waar ook al waren hun eigen danseressen er niet (ze konden ons een dokterbriefje voorleggen). De groep is in de korte tijd dat we hen kenden al heel wat geëvolueerd en zullen dit hopelijk blijven doen.

Ook van het optreden van de Noord-Franse LES BELLES AGOGO sprongen de gensters af. Net zoals onze Zap Mama brachten ze zowel muzikaal als visueel spektakel.


We waren aangenaam verast door het optreden van MARAH, MASURE & Co in de grote concerttent. Van Philip Masure, Guido Piccard en Fons Vanhamel wisten we natuurlijk al dat ze rasmuzikanten waren. Maar van Micha Marah wisten we dat nog niet. OK, haar stem ligt je of ligt je niet, maar het valt niet te ontkennen dat ze een erg goede zangeres is (die heel goed beseft dat haar imago haar blijft achtervolgen). De groep is van plan verder te gaan met dit project, al zal de groepsnaam vermoedelijk wat aangepast worden.


Terug naar de biertent met SNAKES IN EXILE die West-Vlaanderen hun jongste "Merrily Poluted" voorstelden (zie bespreking in het zomernummer). De vaste gastmuzikant Guy Fletcher was er ook weer bij. De biertent stond voor de derde maal die dag te daveren op haar grondvesten. Vooral "The Fiddlers tale" kon rekenen op enthousiaste bijval.

Na het slaapverwekkende optreden van BLACKMORE'S NIGHT (waarvoor dank, zo'n festival is namelijk fysisch erg zwaar en een middagdutje is dan erg welkom) werden we gewekt door MORY KANTE. Zijn recente cd "TAMALA - LE VOYAGEUR" kon ons indertijd niet echt bekoren wegens te afro-pop, maar op vraag van de organisatie van Labadoux had hij zijn set 'akoestischer' gemaakt. We stonden met open mond te kijken naar de vele percussionisten, de Afrikaanse danseressen, en vooral naar Mory zelf op kora en zelfs op flamencogitaar. Het talrijk opgekomen publiek vond het geweldig.

Zaterdag zouden de Schotse Beggar's Row de avond in de biertent afsluiten, maar tot onze grote vreugde was dit optreden vervangen door de Duits-Russische APPARATSCHIK. In het vorige nummer hadden we jullie verteld hoe die groep ontstaan is uit een groep matrozen die op de eenzame avonden op de boten muziek van oude fanfares begon na te spelen en hoe ze later met een tractor naar het vrije Westen gevlucht waren. De groep zelf kreeg dit Bourdonske onder ogen en moest hartelijk lachen. Het is namelijk allemaal nonsens, die ze voor de grap op hun site geplaatst hebben. Maar ze hebben wel degelijk Russische roots : een dikke honderd jaar geleden was er een grote immigratiegolf van Duitsers naar Rusland. Onder Stalin werden die 'gastarbeiders' massaal gedeporteerd naar Siberië. Jaren later kregen die ex-Duitsers de kans om opnieuw naar Duitsland te trekken, dwars door het ijzeren gordijn. En de muzikanten van Apparatschik zijn kinderen van die generatie. Geef toe, het eerste verhaal dat ze ons opgedist hadden was toch mooier. Maar genoeg theorie verkocht : hoe klinken die mannen ? Welnu, de beschrijving die we in het vorige nummer gaven (Polka-Punk-Ska-Pulp-Fiction-Volxmusik) klopt volledig. Ze zijn zelfs nog iets meer 'ska' geworden dan op hun debuutalbum. De reden hiervan is niet ver te zoeken : sinds een half jaar hebben ze een nieuwe ritmesectie (drums en elektrische bas) die ze weggeplukt hebben uit een skagroep. Ze bespeelden moeiteloos het begeesterde publiek. Op de folkfuif-klassieker "Katja" en op het 'trein-nummer' "Pojest is Tambova" werd natuurlijk duchtig gedanst, maar we hoorden ook nieuw werk als "Kumuschka", en vooral "Polusjka" (of toch iets dat er op lijkt). Dit laatste nummer is ook in het Westen erg bekend, maar is geen echte traditional. Het is een nummer van de Russische Marine. Prachtig hoe de groep kepies opzette, een trage sobere drum inzette en zachtjes begon te neuriën. Het tempo werd langzaam opgedreven tot pure ska. Het intussen dol geworden publiek bleef het refrein nog minuten lang zingen. Apparatschik beloonde hen met nog twee series bisnummers.

Niet zo heel veel later opende SOIS BELLE de laatste festivaldag. (eigenlijk opende bluesmadam Theresa Malenfant, maar het uur was echt onmogelijk vroeg). Na hun Nekka- Debuutrock- en kleinkunstfestival-successen hopen ze binnen niet al te lange tijd een eerste officiële cd te kunnen uitbrengen. En dat wordt echt wel tijd. Want wat die jongens brengen is toch echt wel uitstekend. Ze verweven folkrock met de meest onmogelijke muziekstijlen zoals salsa, jazz, disco, reggae? en gezongen in al evenveel talen. En dat is iets dat we nog niet vaak gehoord hebben. En vooral, het klinkt allemaal 'af' (wat vorig jaar misschien nog niet kon gezegd worden) en is ritmisch erg sterk. Voor de zoveelste maal op dit Labadoux-weekend werd de planken vloer bijna kapot gedanst, vooral tijdens "De nachten van weleer". Dit nummer dat op hun demo-cd staat is intussen een ware folkfuif-klassieker geworden is. Als je het ons vraagt zou Sois Belle wel eens erg groot kunnen worden !

In de concerttent konden we uitblazen op de zalige jazzy grootstadsfolk van de Deense PHØNIX. Vooral de basklarinet van Anja Praest Mikkelsen viel op. Hun uitstekende nieuwe cd "PIGEN & DRENGEN" wordt in ons zomernummer besproken. Een grappige anekdote is dat de groep na lang aandringen van het publiek terugkwam voor bisnummers NADAT de roadies de drum begonnen af te breken.

Helaas duurden de optredens en podium-wissels van de Nederlandse groepen FOCUS, LIESBETH LIST (met Frank Boeijens begeleidingsgroep) en FRANK BOEIJEN nogal lang, waardoor heel wat mensen de Duitse PERFECT gemist hebben. En dat is vooral voor wie van folkrock houdt wel jammer. Ze brachten vooral covers van The Pogues (de groep is opgebouwd rond Jamie Clarke, die zelf jarenlang gitarist was bij The Pogues). De helse versies van "Turkish Song of the Damned" en "Streams of Whisky" konden ons echt wel bekoren. Niettegenstaande de tent meer dan halfleeg was, was er terug sfeer zat. Ongelofelijk wat een sound Perfect kan neerpoten met enkel een chromatische accordeon (niet enkel voor de melodie, maar ook voor de baslijn), elektrische gitaar en drums (rechtopstaand bespeeld). Eén van de laatste nummers was Christy Moore's "Ride On" (met als intro de tekst van "Here comes the rain again"). De groep bewees hiermee meer in zijn mars te hebben dan enkel folkrock. Wie hen gemist heeft kan hen nog op heel wat andere plaatsen in België aan het werk zien : Diksmuide, Lokeren, St. Gillis, Izegem, Jette, ?

Het festival werd in schoonheid (letterlijk) afgesloten door het Cubaanse Maria Ena Combo. Naast Maria Ena zelf was ook de muziek erg knap. Latino van de bovenste beste plank, en zonder de suggestieve kapsones die we vaak bij dergelijke groepen zien. Folkies zijn nog altijd beter in volksdansen dan in Zuid-Amerikaanse dansen, maar geen kat die zich daar aan stoorde. Salsa, Son, Cha-cha-cha (gelukkig geen Merengue), alles werd even enthousiast onthaald.

(bedankt voor de fotos Filiep !)