Het Folkfestival Dranouter telde dit jaar opnieuw een rekord-opkomst. Het mooie weer zal daar wel voor een stuk tussen zitten, maar dat verklaart niet alles. Ook de voorverkoop liep als een trein.
Wat mij persoonlijk opviel was dat er meer en meer niet-West-Vlamingen het festival bezoeken. Ze worden aangetrokken door de vrolijke sfeer die dit festival zo kenmerkt. Je kunt er naar hartelust feesten en fuiven, op een terrasje een pint pakken, genieten van vaak knotsgekke buiten-animaties en zelfs van stand-up comedians. En de muziekkeuze van de organisatoren valt duidelijk in de smaak bij de jongeren. Niet zozeer omdat het 'folk' is, maar wel - ik citeer even iemand uit het gastenboek van Dranouter - "omdat de muziek op Dranouter veel beter is dan de commerciële shit op vele andere festivals". Het is dus de kwaliteit van de groepen die aantrekt.

Traditioneel Iers en Schots

In muziekcentrum 't Folk (Dranouter Dorp) zagen we Mayock Emer en haar begeleidingsgroep. Deze Ierse multi-instrumentaliste is vooral op fluit bangelijk goed. In 't Bourdonske wordt ze 'de zachte vrouwelijke tegenhanger van Michael McGoldrick' genoemd, en dat blijkt te kloppen. Ook de arrangementen zijn fris en vernieuwend, en de begeleidingsgroep is ook erg goed (vooral Robert Harris op bodhran, de klanken die hij daaruit getoverd krijgt...). Op vrijdag trad deze groep ook op in de kleine concerttent en bevestigde daar opnieuw.
Ook traditioneel Iers, maar dan nog veel gedrevener was COMAS. Wat mij betreft de beste Ierse groep die ik op het festival gezien heb. In deze groep speelt onze landgenoot Philip Masure trouwens mee (gitaar). Comas zal hoogstwaarschijnlijk in november hun eerste album aan je voorstellen. Ook GRADA was blijkbaar erg in vorm, maar die heb ik zelf helaas gemist (net zoals ik het blonde wervelwindje MAIREAD NESBITT gemist heb, al zag ik ze wel aan het werk als guest bij de AFRO CELTS). THE BIG SESSION, een groep die opgebouwd is rond THE OYSTERBAND en o.a. Eliza Carthy speelde een veel steviger set dan ze oorspronkelijk van plan waren te doen. Waarschijnlijk oordeelden ze toen ze op het podium in de gigantische grote concerttent stonden dat ze met up-tempo muziek meer succes konden verwachten bij het jonge volkje dan met meer ingetoten nummers. Dit zegt toch ook iets over de muzikale kwaliteiten van de muzikanten van dit project : zomaar een setlist omgooien kun je niet als je elkaar niet heel goed aanvoelt.
Naast traditioneel werk met een hele batterij violisten speelde The Oysterband ook enkele eigen nummers. Vooral "Everywhere I go" werd luidkeels meegezongen door het publiek. De truuk nummer 52 bis uit het rockhandboek ("laat de muziek langzaam wegfaden terwijl iedereen zingt, en val dan twee minuten later weer in") werkt nog steeds perfect.
DANNY GUINAN stond geprogrammeerd in de kleine theatertent. Muzikaal kunnen hij en zijn begeleidingsgroep niet tippen aan het niveau van de hierboven vermelde groepen, maar de hoogblonde Danny weet wel als geen ander zijn publiek te boeien met leuke bindteksten, grimassen en massa's speelvreugde. Het moet zalig zijn deze groep in een pub aan het werk te zien.

Scandinavisch

Dit jaar waren er opvallend weinig Scandinavische groepen. Maar die ene die er stond (RANARIM) was wel méér dan de moeite waard. Zonder enige twijfel één van de revelaties van dit festival. Door de presentator van dienst werden ze ons aangekondigd als de 'akoestische versie van HEDNINGARNA). Dit klopt echter helemaal niet. Ranarim klinkt veel zachter dan de meeste Scandinavische groepen. Er zitten nauwelijks dissonanten in hun muziek. Maar de muziek is wel zàlig. Het enige dat ontbrak waren twee paar vleugeltjes op de ruggen van beide zangeressen met engelenstemmen. Dan hadden we ons helemaal in de zevende hemel gewaand. Als je deze groep gemist hebt kun je ze volgende week nog zien op Folkwoods (Eindhoven - Nederland) of over twee weken op Deerlycke Folk (West-Vlaanderen).

Jong Folk

Er was dit jaar een uitzonderlijk grote delegatie JONG FOLKERS op Dranouter. We mogen bijna zeggen dat de Clubtent zowel op zaterdag als op zondag volledig ingepalmd werd door ons jonge Vlaamse en Waalse folktalent. AEDO beet de spits af, en deed dit natuurlijk weer schitterend. We citeren even De Standaard : "Folk is de grote troef van de clubtent, waar een jonge Vlaamse folkgeneratie zijn kleine, fluwelen revolutie afdraait. ,,De meesten onder jullie kunnen wel een tovercirkel dansen, niet?'', roept de piepjonge zanger van coming band Aedo. En waarachtig, de meisjes en jongens zwieren aan elkaars arm rond alsof rock-'n-roll nooit gebeurd is. De band zet een breakbeat in, maar in het folks heet dat een ,,andro'' en je moet de pink van je buur vastnemen en alweer rondzwieren. Als blije, bezwete gezichten en groot gejuich een waardemeter zijn voor een goed concert, dan worden hier grenzen verlegd." Het feest kon echter niet op : TANTRA bewees dat je geen drugs nodig hebt om in een trance te raken, en vooral, we kregen het BOOMBALBOMBARDEMENT geserveerd : een onaangekondigd gezamelijk optreden van AedO, GÖZE en Tantra. De drive die er in deze akoestische muziek zit is onbeschrijfelijk. En of er gedanst werd !
Ook jong folk, maar bij ons nog niet zo gekend is de feestelijke Waalse bende LES TURDUS PHILOMELOS. Vroeg je je ooit af hoe bal-muziek zou klinken als het gespeeld zou worden met een blazers-sectie die veel wegheeft van die van MADNESS ? Welnu, als Turdus dus. De jong-folk groepen die op de zondag geprogrammeerd kregen helaas iets minder volk over de (dans-) vloer. Jammer, want ook hier waren er weer parels op overschot. Bij DAZIBAO speelde Sophie niet alleen op haar accordeon maar ook op een contrabas. Qua klankkleur past dit instrument wonderwel in de muziek van Dazibao (Belgische tradtionele muziek vermengd met invloeden uit flamenco en arabische muziek), maar ze beheerst het instrument toch nog niet voldoende om er al mee naar buiten te kunnen treden. Op accordeon speelt ze natuurlijk wel schitterend.

En terwijl we het over Jonge Belgische Folk hebben : LAIS bracht een a capella optreden in de grote concerttent. Ze traden aan als ware diva's. Ik vreesde een beetje dat hun 'a la capella' programma niet goed ging overkomen in de rumoerige grote concerttent. Gelukkig bleek die vrees ongegrond. Tienduizenden jongeren luisterden ademloos naar de Engelenstemmen van de drie vrouwen. En af en toe kon er zelfs gedanst worden. Bijvoorbeeld toen ze het house-nummer 'Open Sesame' van 'Leila K' coverden en FLIP KOWLIER eventjes kwam uitfreaken op het podium. Of op 'opzij opzij opzij'. Ook DAAN was één van de gasten, en samen brachten ze Daans 'Swedish Designer Drugs', wat mij betreft zeker een hoogtepunt in het optreden. Daan maakte er gebruik van een toestelletje om de stem live te samplen, te loopen, en te vervormen. Jammer dat er bij de bisnummers blijkbaar iets verkeerd liept met dat ding, want ik ben wel benieuwd hoe 't Smidje zou geklonken hebben.
Ludo Van Deau van AMBROZIJN zong heel wat nummers mee met LAÏS. Ambrozijn zelf was de vrijdag al van corvee geweest. Regelmatige bezoekers van deze site weten dat ik altijd superlatieven tekort kom bij Ambrozijn. Niettegenstaande ik ze al zoveel keer gezien heb kon ik het ook dit keer niet laten een stuk van hun optreden mee te pikken. En 't was vanzelfsprekend opnieuw de moeite. Wims uitleg over "het lijflied van de Middeleeuwse vereniging ter bescherming van de rechten van de beer" was hilarisch. En het nummer zelf ook. Ik ken geen enkele andere groep die zo de zot kunnen houden met hun publiek (en met de mede-Ambrozijners) en dat terwijl hun muziek vaak zo teer is...

Zuiders

Eén van de beste optredens van het festival was van BERROGÜETTO (Gallicië) . Ik ben trouwens niet de enige die dit vindt. Vraag maar eens aan Willem van AedO of aan Erwin van KADRIL. Ikzelf was verast dat ze naast hun prachtige rustige nummers ook vaak behoorlijk swingden. Blijkt dus dat ik een verkeerd idee had over de groep : ik had me enkel gebaseerd op hun laatste album dat magnifiek maar hoofdzakelijk 'relaxed' is (in tegenstelling tot hun eerste twee albums).
Een andere groep die ik absoluut wou zien was SPACCANAPOLI (Italië). Helaas zaten ze vast in een file (?). Achteraf hoorde ik dat ze om 2u 's nachts toch nog opgetreden hebben...
AMPARANOIA hebben we wel kunnen meepikken. Zoals voorspeld speelden ze de dranktent probleemloos plat. Hun live-set is altijd een heel stuk steviger dan hun album-werk, en ik had de indruk dat ze er nu zelfs nog een schepje bovenop gedaan hebben. Wie hen gemist heeft kan deze Mestizo-groep in september nog meepikken op het Krakrock-festival in Avelgem.

Frans

Ook Bratsch heb ik helaas grotendeels gemist. Maar de twee andere Franse groepen die we wel konden bewonderen maken alles goed. Eerst was er MES SOULIERS SONT ROUGES. Deze vrolijke Normandische bende maken muziek die veel weg heeft van die van de Canadese LA BOTTINE SOURIANTE. Het groepsgeluid is gemakkelijk te herkennen door het ritmische klikken van de schoenen van de percussionist/gitarist. Stel je verder nog een banjo voor, een fluit, enkele gitaren, en een contrabassist die zijn instrument woest boven zijn hoofd zwaait. 'Turelute' en vooral 'Saint-Cécile' zorgden voor een uitzinnige publiek in de kleine concerttent.
Helemaal anders was de rustige Bretoense muziek van SOIG SIBERIL. Beide briljante gitaristen van de groep wekten in hun eentje al een zalige 'roes' op, en van bassist Alain Genty weten we al langer tot wat hij in staat is. De composities klonken vaak bijna jazzy en zorgden ervoor dat enkele honderden toeschouwers collectief wegdroomden.

New Tradition

Een groep waar we naar uitkeken was de GOTAN PROJECT. Bij dit Frans/Braziliaans collectief wordt tango vermengd met lounge-elementen. We vroegen ons wel af of ze er zouden in slagen om een boeiende visuele show te brengen. Het is namelijk niet zo leuk om naar een stel DJ's te kijken. Onze vrees was volledig ongegrond. Het optreden was oogverblindend mooi. De eerste nummers trad het Gotan Project namelijk op ACHTER een half-doorschijnend scherm waarop video-beelden werden geprojecteerd van tango-dansers. Af en toe kon je de muzikanten half zien door het scherm, en soms kreeg je het silhouet van de muzikant te zien op het scherm.
Na een dik kwartier viel dit scherm naar beneden, en bleek dat alle muzikanten, inclusief dj's gekleed stonden in avond-tenu. Bij al deze oogstrelingen zouden we bijna vergeten het te hebben over de muziek. Die was prachtig. MASSIVE ATTACK meets ASTOR PIAZOLA...
Nog een stuk experimenteler was RADIO ZUMBIDO (Guatemala). Contrabas, gitaar, melodica, zang, video-projecties, en vooral heel veel samples stonden op 't menu. Vele experimentele groepen gaan naar mijn gevoel te ver. De muziek wordt één kakafonie zonder enige struktuur. Ik kan begrijpen dat het de bedoeling is van de artiest om te breken met alle conventies, niet alleen qua instrument, maar zeker ook qua compositie. Radio Zumbido maakte gelukkig deze fout niet. Ze zijn te vergelijken met het beginwerk van Ozark Henry. In de Ethno-groove tent had het publiek echter duidelijk dansmuziek verwacht, en ze haakten massaal af...
De AFRO CELTS konden dan wel weer op erg veel bijval rekenen in de grote concerttent. Ze traden aan met een uitgebreide bezetting live-muzikanten (dat is ooit anders geweest). Toch was het vooral het oudere werk die het meest reacties losweekte. Het werk uit hun laatste album 'SEEDS' is nu eenmaal behoorlijk rustig en loungy.
Ook onze nationale trots URBAN TRAD zette de grote concerttent in vuur en vlam. Vooral dan met nummers als 'Vodka Time' en 'Get Reel'. Het viel me op dat de groep de voorbije twee maand erg gegroeid is qua podium-présence, en ze genoten zichtbaar van het uitzinnige publiek.

Folkrock

De LEVELLERS kwamen, zagen en overwonnen. Ze speelden nauwelijks nummers uit hun (slechte) laatste album en gaf het publiek wat het wilde : hun grootste hits. 'Liberty Song', 'One Way', 'Dirty Davey', 'Riverflow', ... het stond allemaal op het programma en iedereen ging uit de bol. Onvoorstelbaar dat deze groep enkel in de Benelux succes kent.
In de dranktent had SHOOGLENIFTY heel wat minder succes. Jammer, want muzikaal doen ze prachtige dingen. Hun laatste album staat weer bol van de parels, maar hun muziek kent wel nauwelijks hoogten of laagten : ze willen veeleer een trance opwekken in plaats van opzwepende nummers met climaxen à la Levellers of Floggin Molly te spelen. En zo'n muziek is blijkbaar te 'moeilijk' voor het dranktentpubliek.
De Noorse Yahoband is zeker ook nog het vermelden waard.

Buiten categorie

De Australische groep NAKED RAVEN maakt prachtige kamerfolkmuziek. De bezetting is echter behoorlijk gewijzigd sinds ik ze twee jaar geleden aan het werk zag. Zo is de gitarist die het merendeel van de nummers schreef er niet meer bij. En dat hoor je toch. Ze waren nu schitterend, maar vroeger waren ze subliem.
Ik zag voor het eerst SIOEN aan het werk. Ik had me verwacht aan een singersongwriter, maar dit is veel meer dan dat. Beschouw me vanaf nu gerust als een fan van Sioen.
GROOT ONDERHOUD is een project rond o.a. Eva De Roovere, Hans Quaghebeur en Stefan Timmermans. Ze nemen je mee op een muzikale reis door de geschiedenis van ons land. Een heel leuk concept. Zo komen we te weten dat er ook in België nog Kelten gezeten hebben, en krijgen we melodietjes te horen die afkomstig zijn uit de landen die ons ooit nog overheersten. Muzikaal lijkt deze groep een beetje op Oblomow, al speelt Groot Onderhoud wel veel minder wereldmuziek. Ik vind dit een heel leuk concept, met heel wat prachtige nummers, maar je kon wel horen dat dit het eerste optreden van de groep was. Het is blijkbaar ook nog de bedoeling om in de toekomst 'dans' te verwerken in dit programma.

Over groepen als HOOVERPHONIC, ARNO, BETH GIBBONS zal ik het hier niet hebben, hoe goed hun optredens ook moge geweest zijn. Reacties op hun optredens vind je zeker terug in de 'niet gespecialiseerde' pers.

Mijn persoonlijke top 5 :