Anveld – titelloos debuut – Appel Rekords – APR1307 – Wild Boar Music – 2006

Ach Anveld… Ik herinner me nog goed hoe ik samen met Eddy aan de honderd meter lange toog van de biertent van Dranouter hing. We kenden elkaar ‘van zien’. In de jaren ’90 hadden we beiden de hoogdagen van de folkrock meegemaakt op allerhande (vooral West-Vlaamse) folkfestivals. Daar kwamen steeds dezelfde mensen op af. Maar je weet hoe dat gaat. Vestigingsdrang, kinderen, het klooster of alcoholpreventiecampagnes: de oorzaak is niet belangrijk, maar feit is wel dat begin 21ste eeuw die bende zatte lallende folkrockende West-Vlamingen een uitstervend ras waren. En zo komt het dus dat wij twee mijmerden over ‘vroeger’ aan die ellenlange Dranouterse toog. Eddy speelde wat gitaar, maar had geen groep. Hij had wel al een nummertje geschreven voor SOIS BELLE. Dat nummertje ‘laat ons dansen tot de morgen’ werd trouwens een ware biertenthit. Maar Eddy droomde toen al van een eigen groep. Hij wou namelijk balmuziek maken. We spreken nu over de pre-boombalperiode. Boombal noch Folkroddels bestonden al. Dé balgroep was toen TWALSEREE. En laat ons vooral KADRIL niet vergeten. Eddy was een fan van beide groepen.

Een paar jaar later begon Eddy’s droom vorm te krijgen. Een aantal muzikanten uit het Ieperse kwamen samen, en speelden hun eerste optredens. Ze noemden zichzelf ANVELD (wat staat voor Aambeeld). Het muzikale niveau van de groep was erg heterogeen. Een aantal mensen haalden conservatoriumniveau (sommigen speelden ook bij de harmonie YPYRIANA, die wereldberoemd is in de streek). Een aantal andere groepsleden waren nog beginnende muzikanten, die vooral plezier wilden maken. Anveld speelde toen vele traditionals en covers. Ik herinner me nog één of andere ‘dag van de muziek’, diep weggedoken in Centraal-West-Vlaanderen. Anveld mocht er een conferentie opluisteren. De eregast was oud-president Mark Eyskens, een fanaat van klassieke muziek in hart en nieren. Op ‘Schotense Schottisch’ (van Twalseree) of ‘Bourrée la belle inconue’ (van Kadril) werd er duchtig gedanst door een paar leden van de dansmaffia die van verre waren afgezakt. Sfeer was er zeker, maar valse noten ook. De inclinatie van de wenkbrauwen van Eyskens bewees dit.

De groep kreeg te kampen met groeipijnen. Anveld kon enkel vooruit geraken door verder te gaan met de beste muzikanten (ook rekening houdende met de podiumprésence), en door een aantal nieuwe muzikanten in de gelederen op te nemen. Niet alle groepsleden waren akkoord met die gang van zaken. Dat heeft toen voor heel wat pijnlijke strubbelingen gezorgd. Velen vreesden toen voor het voortbestaan van de groep. De tijd heeft de sceptici ongelijk gegeven: anderhalf jaar geleden speelde de groep na maanden van repeteren en componeren hun eerste optreden in de huidige bezetting. Zo triomfeerden ze op het allereerste folkroddelsbal in Kortrijk, en kort daarop op het grote Boombal van Gent. Ze brachten een verdienstelijk demootje uit.

Anveld speelde rockende groovy balfolk. Hun bezetting leek (en lijkt nog steeds) sterk op die van AedO: een stevige ritmesectie (drums en bass), een uitfreakende sax, een doedelzak/fluit, een ritmegitaar… Maar geen accordeon, maar wel een viool/cello (en af en toe een piano). De arrangementen leken in den beginne zelfs verdacht veel op die van AedO. Ritmisch waren ze zo mogelijk nog strakker. Ik herinner me nog een commentaar van iemand die zich afvroeg of ‘Anveld net een metronoom had ingeslikt’. Anveld was een uitstekende balgroep, maar mistte toen misschien nog wat originaliteit.

Maar de groep bleef doen wat ze al altijd gedaan hebben: positief evolueren. Een half jaar geleden was er een benefietoptreden om hun eerste cd te financieren. Daar konden we al een aantal nieuwe nummers horen, in rockende arrangementen die we nog niet vaak gehoord hebben in de Belgische folk. Ze deden bij momenten zelfs denken aan wat HOVEN DROVEN doet.

En nu is er dus die langverwachte eerste cd. De opnames gebeurden thuis bij ‘Mr. Wolf’, een Protoolswizard. Middenin de opnames sprak hij me aan over wat Anveld aan het doen was: ‘man, man, ze zijn goed bezig, ik weet bij God niet wat ik nog moet bijtimmeren aan hun muziek, want die is nu al zo perfect’.
Een mooie stelling van een insider, maar die willen we bij deze toch eens aan de werkelijkheid toetsen.

Al meteen na een eerste beluistering kunnen we al besluiten dat Anveld heel goed geluisterd heeft naar vele andere boombalgroepen. Ze maken lang uitgesponnen nummers die toch van de eerste tot de laatste noot boeiend blijven. Altijd gebeurt er wel iets onverwacht. En den truuk van het stilvallende middenstuk (met slechts enkele instrumenten die overblijven, die wat freestylen, waarna de andere instrumenten dan weer met volle geweld invallen) moge dan misschien een cliché van de rock ’n roll zijn, het principe werkt echt wel. Anveld maakt hiervan dankbaar gebruik. Eén van de rockendste nummers is de bourrée in 2 ‘Adriaense vlinders’. Een opzwepende sax en doedelzak laten zich vol overgave begeleiden door de potige ritmesectie. In het middenstuk speelt de bas een leuk melodierifje en wordt hierin gesteund door een voortkabbelende sax. In de grote finale worden we natuurlijk terug overspoeld door een sonische vloedgolf.
Ook de tovercirkel ‘Yuca/Gigue’ swingt werkelijk als een beest. Het tweede deel van het nummer (namelijk ‘gigue’ van Steve Waring) zal bij velen erg bekend in de oren klinken want het is één van de boombaltunes.

De twee sterkste nummers van de plaat vind ik ‘Ma muse s’amuse’ en ‘Samskot’. Het eerste is een andro die eenzaam begint met een doedelzak. Wat later krijgt die gezelschap van een donkere cello en dreigende drums. De basgitaar en groovy sax maken het geheel compleet. Door het sobere middenstuk (enkel de ritmegitaar blijft volhouden) stijgt de spanning ten top. En ‘Samskot’ is een leuke scottisch waar terug het middenstuk (zweverige viool, gitaar, bas en drums) indrukwekkend sterk is. De tweede scottisch op de plaat, ‘De omhelzing’ – stond ook al in een andere versie op de verzamelaar ‘JONG FOLK – FARS’ - kan me minder bekoren: leuk, maar niet meer dan dat. Je hoort dat de dit een ouder nummer is, en dat de groep intussen tot meer in staat is.

De ‘Wals voor Marie-Claude’ is één van de lievelingsnummers van ‘de bende van Kortrijk’ (zie ‘de échte folkroddels’ op ons interactieve forum). Het is een romantisch walsje met een hoofdrol voor doedelzak, piano en cello. Vooral het einde vind ik erg mooi (als enkel de piano overblijft). Dit nummer komt zelfs tweemaal voor op dit album: als toegift krijgen we immers nog een remix ervan als bonustrack geserveerd. De remix zelf is wat mij betreft te braaf om voor veel meerwaarde te betekenen. Het is ook deze wals die de bijdrage van Anveld op de BOOMBAL-CD vormt. Ikzelf heb toch een dubbel gevoel bij dit nummer. De melodie is ontegensprekelijk erg mooi, maar ik had liever een zachte dwarsfluit gehoord dan een doedelzak. Ik heb trouwens dezelfde mening bij de mazurka ‘bij het ochtendgloren’.

Geef mij dan maar ‘Mazulma’, een zalige mazurka met enkel piano en cello. Smelt smelt smelt…

Zo goed als alle nummers zijn van de hand van Maarten of Eddy. ‘Gavottes’ is de uitzondering die de regel bevestigd. Deze Bretoense traditional kreeg wel een vernieuwend arrangement mee. Het is een gavotte des montagnes. Een dans die in onze streken een aantal jaren geleden helemaal niet courant was op bals, maar die meer en meer op playlists verschijnt. Dit geldt ook voor de tricot (afwisselend andro en hanterdro) ‘Marginaal’.

‘Will ye go to Flanders’ is een buitenbeentje op deze balplaat. Het is een traditioneel Schots lied, dat hier gezongen wordt door drummer Sam Bouckaert (die een mooie stem heeft). Moet kunnen vind ik.

Kortom, Anveld heeft een werkelijk uitstekende eerste plaat gemaakt met opzwepende balmuziek die bovendien origineel en boeiend gearrangeerd werd. Vooral de piano en de cello dragen bij tot een niet-alledaags groepsgeluid. De opnamekwaliteit is schitterend. Producer en geluidstechnicus Dries Dekocker zorgde voor een klaterend wijds geluid dat toch heel natuurlijk klinkt.

Ik denk dat het album vooral op succes zal kunnen rekenen bij het jonge boombalpubliek. Als we zien hoe snel de groep geëvolueerd is, doet ons dit al reikhalzend uitkijken naar hun volgende plaat…

Klik hier om deze CD te bestellen in Den Appel. Hij wordt je dan gewoon opgestuurd, samen met een overschrijvingsformulier.