EmBRUN ontstond tijdens de winter van 2003: vijf jonge vrienden die samen enthousiaste muziek maken.Tijdens de editie van Gooikoorts 2003 speelden ze hun eerste bal en stapten zo meteen de folkwereld via de voordeur binnen. En nu, amper 3 jaar later ligt hun debuut-cd in de betere platenzaak.

 

Het vijftal specialiseert zich in balmuziek en dat doen ze met verve. Harald Bauweraerts (draailier), Ludo Stichelmeyer (percussie), Toon Van Mierlo (trekzak en verder alles waar je op blaast) Bert Leemans (accordeon) en Jonas Scheys (bas) schrijven hun composities die van de eerste tot de laatste noot boeiend blijven steeds zelf, waarbij de traditionele dansritmes goed gerespecteerd worden. EmBRUN mag dan al het zacht uiteenspatten van water betekenen, hun energieke nummers lijken als een wervelwind door het folklandschap te razen en ieders voeten in beweging te brengen.
De groep voldoet op deze cd dan ook ruimschoots aan mijn (dans)verwachtingen: arrangementen die volledig ‘af’ zijn, levendige tempo’s zonder overhaasting, steeds boeiend om op te dansen maar ook om naar te luisteren, mede door de grote verscheidenheid van arrangementen en muziekstijlen. Een nummer evolueert in een bepaalde richting, gaat dan plots weer een andere kant uit en eindigt vaak verrassend. Ook het bekende trucje van het stilvallende middenstuk met slechts één of twee instrumenten die overblijven, waarna de anderen dan weer invallen, werkt nog steeds.
Het is dus een schijfje geworden vol veelzijdige composities en klankkleuren. Vol emotie ook die ze perfect weten te vatten in hun mazurka en wals (of is het wals en mazurka want ook hier vervaagt eens te meer het onderscheid tussen beide dansen). Deze muziek is erg swingend zonder aan subtiliteit te verliezen, af en toe behoorlijk stevig, dan weer super-intiem, soms ook wel eens (een tikkeltje té) experimenteel of nogal donker. 

 EmBRUN heeft alvast heel goed geluisterd naar vele andere balgroepen waarbij vooral de invloed van DJAL (en in mindere mate VACH’INTON.G ) duidelijk te merken is. Ook de verscheidenheid aan dansen is dik in orde; al vind ik het een klein beetje jammer dat de keuze beperkt blijft tot de traditionele baldansen, vooral omdat EmBRUN tijdens een optreden wél een gavotte, rondeau of tricot op het publiek loslaat.

 

Wat vind je dan wel op deze cd:

 

Gigoloco: een energieke jig die mij meteen wel wat aan deze cercle (luister) van DJAL deed denken.

 

La belle dame – Hanterdrone: prachtige set van hanterdro’s en absoluut een van mijn favoriete nummers. ‘La belle dame’ is ondertussen al uitgegroeid tot balklassieker en zal de meeste van jullie wel bekend in de oren klinken. In ‘Hanterdrone’ krijgen we eerst een swingende Toon op klarinet in de hoofdrol, dan blijft alleen Harald op draailier over en weet op die manier een spanning op te bouwen waarna iedereen invalt en het nummer verder naar een climax stijgt!

 

 De witte lens – taboe / renedie: schitterende bourrée’s in 3 tijden, een prachtvoorbeeld dat aantoont dat je toch vernieuwende muziek kan brengen én het typische karakter van een dans behouden.

 

Petekindjeswals – Dépardu: een sublieme, intieme wals alhoewel de ‘petekindjeswals’ eerder als een mazurka aanvoelt; eentje om met je meest geliefde danspartner zalig over de dansvloer te zweven. Vooral het superromantische ‘Dépardu’ met accordeon en trekzak in de hoofdrol weet mij serieus te bekoren.

 

Scottish voor Johan: een uitstekende maar nogal korte schottish met een slotmelodie die naadloos overgaat in de intro van het 6de nummer op deze cd Purple L. Hurricane: een tweede schottish .

Die overgang is een leuk en origineel idee, als het echter de bedoeling is dat de dansers gewoon door kunnen gaan, is dat niet 100% gelukt want de overgang klinkt dan wel perfect maar klopt niet qua dansritme….

 

Sleeping fingers: Deze tovercirkel vind ik persoonlijk het minste nummer, voornamelijk omdat hij grotendeels buiten mijn muzikale smaak valt; af en toe wordt het te experimenteel. De titel is een “ode aan het gestuntel en geknoei” (dixit EmBRUN in het cd-boekje )

 

Bour1- ’t goed doel: bourreé in 2 tijden ; Harald beheerst op draailier uitstekend die typisch Franse bouréestijl en dat maakt de bourrées van Embrun zeer aangenaam om op te dansen.

 

Yazurka 18: terecht bejubelde want onwezenlijk mooie melodie en bovendien met zeer veel gevoel gespeeld. Echt zo’n nummer om zalig weg te smelten.

 

Il Brigante-De bus van St-Agatha: Mooie, opzwepende melodie in 6/8 maar zeker ”Il Brigante” heeft qua karakter weinig van een Tarantella en roept alvast geen Italiaanse beelden en/of sfeer op. Eerder een uitstekende en zeer dansbare tovercirkel …

 

Isostar: Energieke maar perfect dansbare andro met de draailier van Harald in de hoofdrol waarbij Toon op bombarde zorgt voor het typische Bretoense karakter. Toon beheerst niet alleen de techniek van heel wat instrumenten maar ook het ‘gevoel’ en dat bewijst hij hier eens te meer.

Polka’s: Als laatste nummer op deze cd een klezmerpolka die bruist van vitaliteit en waar EmBRUN ook al mee uitpakte op de boombal-cd (luister). In de Klezmermuziek zijn trouwens veel kenmerken uit de Balkan- en uit de Zigeunermuziek te ontdekken. Typisch voor deze Jiddische muziek is het versnellen van het opzwepende karakter naar het einde toe en dat wordt in dit nummer op schitterende wijze vertolkt.

 

Deze cd is dan misschien niet de allerbeste die ik de laatste tijd mocht beluisteren maar hij staat toch wel in mijn top-5 en ik kan iedereen alleen maar aanraden om hem zeker te kopen.

Ook de cd-hoes mag er zijn; zelden zag ik zo’n mooi ontwerp. Zeer origineel is alvast het bijpassende cd-boekje met daarin mooie potloodtekeningen van de 5 muzikanten door Mira. Alleen al daardoor het kopen waard.