Gooik, de camping op het atletiekterrein, zaterdagmorgen 9 uur.
Een felle zon zorgt ervoor dat ik de verstikkende warmte in mijn tentje niet langer kan verdragen en dus besluit om na amper 3 uurtjes slaap toch maar op te staan.

Tijd genoeg dus om links en rechts wat bij te praten met oude bekenden en vrienden en ook om een ‘aireke’ te placeren want ook op de camping zie je overal groepjes mensen gezellig samen muziek maken in die ongedwongen sfeer die mij zo bekoort. (zie verslag vrijdag)

Om 13 uur was ik natuurlijk present op het festivalterrein want vanaf dan kon je je inschrijven voor een initiatie keelzang, samenzang, bodhran, dans (Iers , Bretoens, of Vlaams, samenspel , …
Dergelijke initiaties vind je niet zomaar op een ander festival en geven absoluut een meerwaarde aan Gooikoorts. Ze zijn een ideaal middel om kennis te maken met één of ander element uit de volksmuziek. De interesse kwam dan ook van alle leeftijdcategorieën. Zelf heb ik me ingeschreven voor een sessie samenspel voor accordeon en draailier olv Andrea Capezzuoli , de trekzakspeler van Din délon , en ik moet zeggen: ’t was de moeite. Om een of andere vreemde reden waren we maar met 2 terwijl andere sessies overvol zaten. Dat werd dus een uurtje puur genieten want Andreas bleek niet alleen een fantastische muzikant, maar ook nog een ongelooflijke sympathieke man te zijn die zijn uiterste best deed om ons de “noord-Italiaanse” speelstijl aan te leren. Wat mij betreft voor herhaling vatbaar ….

Ook de unieke instrumentenbouwersmarkt was natuurlijk ook een bezoekje waard. De tent biedt plaats aan 35 bouwers uit binnen- en buitenland : zo zag ik minstens 6 doedelzak- en 5 accordeonbouwers vertegenwoordigd : ideaal voor wie op zoek is naar een (nieuw) instrument!

Bij al deze randactiviteiten zouden we optredens in de concerttent bijna vergeten . Het begon meteen goed met een optreden van Clochard. Ik had deze jongens (voor deze speciale gelegenheid versterkt met de vrouwelijke bassiste Katrien Bos ) nog nooit aan ’t werk gezien , maar ik weet nu al zeker dat het niet de laatste keer zal zijn !
Ze brachten een bonte mix van nummers uit alle hoeken van Europa, redelijk wat Keltische muziek ook, en af en toe een Nederlandstalige chanson. Veel variatie dus en ze hadden ook duidelijk plezier in wat ze deden. Vooral de prachtige vierstemmige a-capella zangpartijen, want deze 4 heren hebben een ongelooflijk warm stemgeluid, staan voorgoed in mijn geheugen gegrift.

Ook Maalstroom was nieuw voor mij: zeer begaafde muzikanten ( ik merkte oa Wim Poesen op, de componist van die prachtige wals “voor Polle” ) en vaak mooie, zelfgeschreven nummers, maar de instrumentale nummers en de zang van Job Cornelissen misten net dat tikkeltje enthousiasme.

Normaalgezien had ik mij ingeschreven voor een tweede sessie samenspel maar op het vrij podium onder het Duveldroomschip speelden net drie jong knapen (leeftijd zo ongeveer 14 jaar) met zulke virtuositeit dat mijn mond openviel en ik alle reeds gemaakte plannen vergat. Ze speelden met een bezetting van saxofoon, gitaar en percussie voornamelijk nummers van Aedo maar ze wisten nu al (beter dan Aedo zelf) de juiste ritmische klemtonen te leggen. Deze jongens zullen zeker nog van zich laten horen!

En dan was het in de concerttent de beurt aan Din Délon. Dat was dé topper van deze zaterdag en het levende bewijs dat traditionele muziek toch zeer levendig kan klinken en helemaal niet oubollig hoeft te zijn. Dit sympathieke viertal bracht hun traditionele Italiaanse liederen en dansmuziek met zulk (zuiders) enthousiasme dat de gehele tent mee uit de bol ging en ze brachten mij serieus in verleiding om halverwege augustus toch maar naar Ham af te zakken, want daar kan je ze nog een keer aan het werk zien. Ook het publiek dacht er zo over, want de cd’s die ze meegebracht hadden waren in een mum van tijd uitverkocht.

Ook de Canadese Les chaufeurs à pieds waren de moeite waard! Met hun aanstekelijke muziek brachten ze ieders voeten op zijn minst aan het trappelen en er werd dan ook duchtig gedanst daar onder het Duveldroomschip. Met deze topmuzikanten zat de sfeer er goed in!

Terug naar de concerttent dan maar weer voor een optreden van Luc Pilarz. Wat een vioolspel! Hij bracht bovendien nog heel wat topmuzikanten mee zoals Didier Laloy op diatonisch accordeon en Vincent Noiret, de contrabasspeler van AmoRRoma die op hun cd ‘balance’ al serieus indruk op mij had gemaakt en dat werd nu dus bevestigd.

Een dikke pluim trouwens voor Joris, de pa-man van dienst want het geluid was het hele festival door van een uitstekende kwaliteit!

Als laatste groep mocht Klakkebusse ten bal spelen. Zij spelen traditionele balmuziek en doen dat met verve; daarbij liggen de ritmes betonvast gebeiteld en eerder naar de trage kant zodat je lekker veel tijd hebt om ingewikkelder variaties uit te proberen. Het bal was dus super, zoals we van deze groep gewoon zijn!
Iep zwengelt de draailier aan alsof het totaal geen moeite kost en weet perfect het juiste dansritme over te brengen; de nummers van Klakkebusse zijn ook zeer aangenaam om naar te luisteren.

Na het bal speelden we met enkele moedigen nog een uurtje voort, tot de tent onherroepelijk dicht moest. Ondertussen waren er ook onder het Duveldroomschip verscheidene groepjes mensen aan het spelen en één groep zelfs aan het zingen. Een geweldige sfeer dus, die zelfs door enkele onverlaten die het nodig vonden om het dak van het Duveldroomschip eens “uit te testen” niet kon verbroken worden. En dus werd het, niettegenstaande mijn goede voornemens, alweer bijna ochtendgloren toen ik mijn bed opzocht.