|
|
|
|
|
|
Ludo Vandeau & Bodixel : Marguerite |
|
|
|
|
Wat eerst een moeilijke cd leek, blijkt na enkele beluisteringen een pareltje... De aanhouder heeft gewonnen. Of is het de groep? (CD)
|
Bodixel, in 2002 opgericht door de broers Ludo Vandeau en Bruno De Castro is reeds aan haar derde Cd toe.
Na ‘Todo Cambia’ en ‘Métropole’ stellen ze u met trots ‘Marguérite’ voor.
Behalve de hemelse stem van Ludo vond ik er in het begin niet veel aan. Zeker niet in vergelijking met Todo cambia. Na een aantal beluisteringen moet ik mijn mening echter herzien. Ik denk een beetje teveel bedwelmd geweest te zijn door Ludo’s stem. Daardoor hoorde ik noch de muziek, noch de inhoud van de nummers. Gelukkig geef ik niet snel op, waardoor deze cd zeker en vast een eerlijke kans gekregen heeft. Hieronder vindt u het resultaat van mijn bevindingen.
Bijna elk nummer op deze cd kent een Franse tekst. Enkel ‘Cucurucucu’ is een Spaans nummer. Een mooie mix aan meerstemmige zang, stevige percussie, allerlei soorten gitaren, piano, blaasinstrumenten, cello, accordeon,… zorgt voor een rustgevend gevoel binnen de Bodixelmuziek.
Wat ik eerst niet vond in de muziek heeft met later extra gegrepen. Niet enkel de stem van Ludo maakt Bodixel tot Bodixel. Veelal zijn het de kleine details die het ‘m doen. In ‘Buffet’, een ongelooflijk mooie musette, valt dit duidelijk op. Je kan er elk instrument uithalen, tot het kleinste percussieinstrumentje. De klanken leven naast elkaar; afzonderlijk van elkaar. Maar tegelijkertijd weten ze op een verbluffende manier met elkaar te blenden. Dat kan meteen ook de reden zijn waarom ik in het begin enkel Ludo hoorde. De muziek en zang versmelten zo wonderbaarlijk met elkaar dat het méér dan één geheel vormt.
Geen enkel nummer roept dezelfde sfeer op en toch kun je een rode draad door de gehele cd trekken: Franstalige nummers (op één na dan) met een hoog klassebakgehalte.
Gelijklopend in elk nummer is de opbouw. Je voelt elk nummer duidelijk opklimmen tot een aangrijpende climax. Een rustig begin zowel in stem als muziek. Gelijktijdig komen ze tot een hoogtepunt. Dat is de sterkte binnen op dit plaatje. ‘La même vieille Suzie’ is een van mijn favorieten. Het nummer begint met een ongelooflijk mooie fluitsolo. Daarmee bedoel ik dan ‘schuifelen’ zoals ze in Gent wel eens durven zeggen. Iemand die op zulke manier kan fluiten; daar kan ik alleen maar jaloers op zijn. Voorts is dit een erg vrolijke song over de eenvoud van het leven. Niets verandert wanneer je wakker wordt. In het instrumentale tussenstukje herken ik ‘Fly me to the moon’, één van de mooiste jazzstandards ooit gemaakt. De prachtige meerstemmigheid tussen Ludo, Bruno De Castro en Elly Aerden brengt nog meer kleur in dit reeds kleurrijke geheel. Op het einde volgt nog een grappige saloonmuzieksolo. Dit bewijst de veelzijdigheid van de muzikanten en het feit dat ze in elk nummer een ander gevoel weten te leggen.
Een meer jazzy en bluessfeer tref ik dan weer in ‘Autoroute’. Vooral de bas slaagt erin dat te verwezenlijken. Voor mij ook één van de mooiste nummer. In de instrumentale solo jazzen de viool en de piano vrolijk mee.
Het is een prachtig voorbeeld van hetgeen je allemaal met folk kan bereiken. Bodixel slaagt er moeiteloos in het gegeven folk open te trekken en te verzoenen met allerlei verschillende muziekstijlen. Van chanson over musette, jazz en blues,…
De titelsong, Marguérite, is dan weer een ongelooflijk mooie ballad. Heel eenvoudig met hoofdzakelijk piano.
In al haar eenvoud laat Bodixel ook de soms ietwat moeilijke teksten tot hun recht komen.
Een heel mooi stukje vind ik terug in ‘Vue de lune’: ‘Oh, je veux ’t amener et tout revivre en tout. Au jardin les plages le vent alizé et les oiseaux. Je ne suis que l‘esclave de l’amour, je m’incline pour que rien ne se perde dans le sel de ce monde. Pour que je ne disparaisse dans la multitude. Pour que je n’aie vécu en vain…’
Wat me eerst een erg moeilijke en niet te vatten schijf leek, blijkt later een pareltje te zijn waar ik met zeer kritische oren naar heb moeten luisteren om het te kunnen waarderen. Maar één keer de waardering er was kon ik ‘Marguérite’ ten volle vatten en naar waarde schatten.
Een echte must voor mensen die houden van Franstalige muziek met een vleugje mysterie.
Bezetting :
• Ludo Vandeau : zang, akoestische gitaar
• Bruno De Castro: zang, gitaar, piano, orgel
• Elly Aerden: zang
• Lode Vercampt: cello
• Siegfried Van Schuylenbergh: gitaren, mandoline, banjo, dobro
Gastmuzikanten:
• Gwen Cresens: accordeon
• Luc Vandenbossch: drums en percussie
• Mario Vermandel: bas
• Wietse Beels, Marc Pijpops , Bram Van Camp: violen
• Nico Schepens, Carlo Mertens, Jo Hermans: blazers
Playlist:
1. Petite chanson
2. Buffet
3. Nu brutal
4. Fanfare (la tempête)
5. Je voudrais vivre
6. La même vieille Suzie
7. Pies
8. Autoroute
9. Marguerite
10. Cucurucucu
11. Deux frères (chanson comique)
12. Vue de lune
Klik hier om deze CD te bestellen in Den Appel. Hij wordt je dan gewoon opgestuurd, samen met een overschrijvingsformulier.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| reacties |
|
|
|
|
|
|
|
|
Weet iemand waarom Bodixchel plots Ludo Vandeau & Bodixel heet?
|
|
, 14/08/2006 19:15 -
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
geen flauw idee... het kan een verkoopstruc zijn... ludo vandeau is een gevestigde waarde binnen de folk die op zijn duizendste gemak veel schijven kan verkopen... maar misschien moet je hen die vraag maar eens stellen op hun website. bij mij is't gissen... ik blijf alleszins bodixel zeggen... ;-)
groensels...
|
|
, 15/08/2006 00:21 -
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
bijschrift |
|
|
|
|
|
I
|
streek:
Vlaanderen |
|
I
|
datum:
|
|
I
|
genre(s):
|
|
I
|
website:
www.bodixel.com |
|
I
|
email:
|
|
I
|
aantal
malen gelezen: 2802 |
|
I
|
artnr:
27606 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
redactie |
| |
|
|
|
verwante artikels |
| |
|
|
|
mail |
| |
|
|
Recentste CD |
| |
|
|
|
|
