Een oude schuur gelegen in het dorpje Gullegem bij Kortrijk is de plaats waar jaarlijks het folkfestivalletje All Folk's plaatsvindt. En zoals een jaarlijkse traditie het gebiedt, start het festival nooit zoals de affiche het aankondigde. All Folk's heeft de gewoonte om zelfs in folktermen een statige vertraging op te lopen. Zo begon Bal des Boiteux (aangekondigd als the Ballroomquartet) pas rond 20u30. Maar mij hoor je niet klagen, want dan heb ik nog even om wat te onthaasten na een dagje werken.

BAL DES BOITEUX kwam zijn nieuwe CD "Gods and Horses" voorstellen (te klasseren onder experimentele folk , of mooier verwoord: labaratorium-folk). Ze schuwen de alledaagse combinaties niet , waardoor dansbare muziek kan overvloeien in echte luistermuziek. Thuis in de huiskamer moet je de cd enkele malen op repeat plaatsen om ten volle op te gaan in de golven van deze invloedrijke fuga. Op het podium stralen ze nog zo veel sterker dan op CD. Voor de gelegenheid hadden ze het laatste liedje van hun album, ?Helena?, omgedoopt tot ?Xandee?. Wie had toen kunnen weten dat die net op het zelfde moment ons land het zoveelste beschamende moment zou bezorgen?

Een beetje in de zelfde lijn ligt de vervanger voor TURDUS PHILOMELOS, BALLROOMQUARTET (weer bijna verkeerd aangekondigd als BAL DES BOITEUX). Een groep die folk, country, Indische muziek en lounge in een mixer steekt en er een luistercocktail van maakt. En ook zij kwamen hun nieuwe cd ?SURFING SUFI? voorstellen. Wederom is dit geen echt dansbaar geheel, maar een kippenvelmoment van klanken en emoties. Zoals een goede groep het beaamt, zijn ze live veel sterker dan op het digitale schijfje. Al moet je voor de live-versie soms stalen benen hebben, want het is luistermuziek en sommige liedjes duurden zelfs tot 15 minuten lang. Soms was het zelfs grappig te zien hoe de drummer (David Vertongen) en accordeonist (Rony Deprins) naar elkaar keken toen Andries Boone met zijn mandoline en andere instrumenten weer eens in een mooie, maar lange solo was beland.

De laatste groep van de avond was de Russische groep APPARATSHIK. Als je benen het bij de vorige groepen hadden begeven van het lange stilstaan en je ondertussen was onderuit gezakt op een stoel, dan mocht je die nu wel aan de kant schuiven. De groep bracht een stampend geheel aan Russische volksmuziek. Erg dansbaar en indoctrinerend, want voor je het wist, stond je tegen wil en dank mee te bewegen. En zoals het echte Russen beaamt, werd al voor het optreden de fles Wodka gekraakt. Wisten we niet beter, dan hadden we echt gedacht dat het water was dat ze dronken. Bij één van hun zovele laatste nummers werd de fles gedeeld met het publiek. Een geslaagde afsluiter voor een mooie avond, al moet ik bekennen dat bij mij door deze groep na een eindje een verzadigingsmoment werd bereikt. Na een tijdje werd de soms wat monotone beat mij iets te veel, of was dat de vermoeidheid die mij parten speelde? Vandaar dat ik ook BOB?s DJ-moment heb moeten schrikkelen, wilde ik nog op een veilige manier de weg naar huis vinden.

All Folk's heeft de traditie een festival te zijn waar niet altijd de meest typische folkmuziek wordt geselecteerd. Dit hebben ze wederom waargemaakt, het is eens iets anders. Daarom voel je ook dat het opvalt op de jaarlijkse folkkalender, waardoor ik vrees dat de charmante schuur waar het zich nu in voltrekt misschien wel eens te klein zou kunnen worden.