Wat is er fijner dan na een dagje werken je beentjes te kunnen strekken en plooien op live folkmuziek? Met dat idee vertrok ik samen met een andere stadsgenoot uit West-Vlaanderen, naar het verre Leuven.

Daar aangekomen was het lang zoeken naar een stalletje om mijn benzineaangedreven stalen ros te parkeren. Toen we uiteindelijk toch ter plaatse kwamen, schrokken mijn kompaan en ik toch wel van de omvang van dit boombal: alles is heel wat kleinschaliger dan het boombal in die andere grote studentenstad die Vlaanderen rijk is. We kwamen er iets voor tienen binnen en hadden op twee nummers na het hoofdprogramma gemist... Gelukkig waren er nog enkele muzikanten die wat wilde jammen en dat waren niet van de minsten. Dus konden we toch nog even onze beentjes hun gang laten gaan. Helaas zijn er in Leuven strenge regels waaraan de organisatie zich moet houden. En daarom was de fun zowat om 11u30 al gedaan. Ik was vertrokken met de intentie niet lang te blijven wegens de verkoudheid die ik zowat met half Vlaanderen deel. En zie, de boombalgoden hebben rekening gehouden met mijn gezondheid :o)

Natuurlijk waren we daar ook om dit moment te vereeuwigen. Maar zoals het woord fotografie al verklaart (fotografie, letterlijk vertaald schrijven met licht) heeft men licht nodig om te kunnen schrijven. En was dat laatste nu net niet wat we een beetje misten op deze locatie...

Groetjes

Maktub

PS: op www.boombal.be staan er nog meer foto's, ook van MADINGMA.