Lieve allemaal, wees gerust, deze titel is geen te ontcijferen code, slechts een spel met woorden – om correct te zijn – met afkortingen; een knipoog naar de subtiele verwelkoming op het bal intiem dat vorige woensdag in de Leuvense Predikherenkerk de stilte doorbrak en het nieuwe balseizoen inluidde.

Na alle kerkdiscussies vorig jaar opende de Predikherenkerk vorige woensdag immers opnieuw haar deuren voor ’n – weliswaar beperkte – greep uit haar trouwste publiek. Geen ellenlange (bloed)processie aan de deur deze maal, maar een lege, donkere straat – die me even deed twijfelen of dit wel écht de Predikherenkerk was –, een half geopende deur en een cryptische code op 2 A-viertjes:

bbi?
b-boa!


Dat kleine beetje twijfel verdween als sneeuw voor de zon. Dit achterstraatje in het Leuvense centrum was wel degelijk de ‘place to be’ op deze heldere woensdagavond. Een warm welkom in een lege, ietwat kille, op dat moment nog stille kerk, waar een klein podium het lange schip doorbrak, vertelde een wat onzeker alsook – en des te meer – enthousiast verhaal àchter deze avond.

Geruggensteund door een altaar en kruisbeeld in de verte en onder het alziend oog van een schijnbaar torenhoog orgel danste het bal de avond in.

Absurd.
Magisch ook.

Mondjesmaat kwamen dansers toe – nee, géén brandweerlui deze keer - en zochten ze zich in de kerk een weg, tot warme accordeonklanken en zachte cello de kerk vulden. De ‘hoofdact’ van de avond werd onaangekondigd voorafgegaan door een duet van Pablo Golder en Evelyne Lauwers, die met een Mazurka de avond op muzikaal vlak inzetten. De An Dro die erop volgde slingerde het nog stilstaande publiek met zich mee en zette de toon van de avond.

In alle rust werd gedanst, gespeeld, geluisterd, gepraat en genoten.

Nadien sloten een Walsje en rustige Scottish het verrassende en warm verwelkomde voorprogramma af om podium te geven aan b-boa, die met een tovercirkel van start gingen. Het trio van gitaar (Jeroen Geerinck), accordeon (Bert Leemans) en traverso (Maarten Marchau) nam de dansers mee doorheen een programma om ‘u’ tegen te zeggen. Met (bijna) geen herhaling en variaties alom weerspiegelden ze een uitermate goeie dans. Ze verweefden, als in een tricot, het ‘traditionele’ (boom)balrepertoire met een mooi repertoire aan Bretoense dansen – en ook die éne Zweedse ontbrak niet.

Met het ritme mee, nam op tijd en stond het applaus van dansers en publiek het even van de muzikanten over.

Na de cirkel van de eerste dans, slingerde een Gavotte doorheen de zaal. Ze gaf plaats aan een Mazurka die samen met de erop volgende Hanter Dro de rust deed neerdalen. Triolen vonden hun weg en dansers zetten noten om in beweging.

Een Bourrée gevolgd door een Ridée à 6 temps en een Wals in 5 gaven plaats aan een Rond Saint-Vincent, waar een kleine ‘ronde’ almaar uitdeinde tot een groter ‘ei’ om van de ene op de andere tel weer te breken en weer te sluiten tot 2 cirkels in dezelfde ruimte. Mooi.

Scottish en Suite Plinn, Polska en Tricot, Rondeau en couple en Laridé à 8 temps; het fijne vingerwerk van de muzikanten werd in dansend benen- en voetenwerk vertaald. Een Kost Ar C’hoad zette ten slotte ‘alle’ Bretoense dansen op een rij.

Wanneer nadien de eerste noten van een Jigue weerklonken, wisselden dansers en publiek van ruimte voor de op één na laatste dans van de avond. Aan alle liedjes komt een eind …, zo ook aan dit bal. De laatste dans werd ingezet en een An Dro zocht zijn weg tot de noten langzaam uitdoofden en na korte stilte het applaus de muzikanten opriep voor ‘nog een liedje’.
En, ja hoor, er kwam nog eentje. Een Mazurka.

De avond danste de nacht in en terwijl het buiten de ‘heilige’ muren van zwart naar zwarter kleurde speelde b-boa zijn allerlaatste noten om podium te geven aan een korte jam.
Geroezemoes vulde de kerk, wachtend op wat komen zou, tot enkele muzikanten nog even zittende ten dans speelden. Terwijl hier en ginds werd opgeruimd blies een eenzame hobo, gesteund door gitaar de laatste noten … Het bal had zijn dans gedanst.

Het was klein en fijn, rustig en mooi, het was wat het zei te zijn, een bal intiem.

- Mabo inv FiL-
(om even cryptisch te eindigen als het begin begon)