Via een gunstige wind belandde de nog zeer verse cd BELOVODIA van Floes in mijn cd-speler. Het geluid is niet onverwacht, want we hebben ‘De Vissersvrouw’ reeds gehoord op Jong Folk Fars!, maar nu krijgen we veel meer. Op één traditioneel nummer en enkele muzikale flarden na zijn alle teksten en melodieën van Guido Piccard. Guido vormt samen met Philip Masure (arrangementen en productie) de ruggengraat van deze cd, een oerstevige structuur. Beide mannen zijn sinds ‘webbesnaren’ zo perfect op elkaar ingespeeld, dat je vaak nog slechts één instrument hoort; vergelijk het met de vierhandige gebroeders Kolacny.

Soms springt Guido er eens uit met een virtuoos rifje, dat kinderspel lijkt, maar waarvan de kenners weten dat alleen Guido dit kan. Je moet zelfs goed luisteren om te horen of het nu op cister of op hommel is.

Wat ik totnogtoe verteld heb is enkel maar de basis. Daarbovenop komen de prachtige zangstemmen van Soetkin Collier en Silvie Moors, afgewisseld met de instrumentale zang van Toon Van Mierlo op doedelzakken, accordeon en sax. Dit is kippenvelmuziek, het heeft weinig zin om daar woorden over te schrijven, je moet het horen.

Woorden zijn er natuurlijk wel, zoals gezegd zijn die van Guido Piccard. En dat is meteen het vreemde van deze cd. De melodieën klinken vertrouwd voor wie de rijke klankenwereld van Guido wat kent, van bijvoorbeeld de thans onvindbare bundel ‘schudden aan de notenboom’. Dat Guido ook graag en veel teksten schrijft is minder geweten. Net als in zijn melodieën vertrekt hij van een traditioneel idioom, en brengt hij ons naadloos naar de 21^ste eeuw, alsof dat helemaal normaal is. Zijn uitgangspunt is blijkbaar dat menselijk leed van alle tijden is, want de favoriete thema’s zijn liefdesleed, oorlogsellende en gemis. Het is natuurlijk waar dat mensen graag het leed van anderen horen en zien, kijk maar naar de TV. Belovodia is een fictief ideaal land, de hemel op aarde, en de weg daar naartoe zit vol met miserie, die voor ons draagbaar gemaakt wordt via prachtige melodieën en stemmen.