Via een gunstige wind belandde de nog zeer verse cd BELOVODIA van Floes in mijn cd-speler. Het geluid is niet onverwacht, want we hebben ‘De Vissersvrouw’ reeds gehoord op Jong Folk Fars!, maar nu krijgen we veel meer. Op één traditioneel nummer en enkele muzikale flarden na zijn alle teksten en melodieën van Guido Piccard. Guido vormt samen met Philip Masure (arrangementen en productie) de ruggengraat van deze cd, een oerstevige structuur. Beide mannen zijn sinds ‘webbesnaren’ zo perfect op elkaar ingespeeld, dat je vaak nog slechts één instrument hoort; vergelijk het met de vierhandige gebroeders Kolacny.
Soms springt Guido er eens uit met een virtuoos rifje, dat kinderspel lijkt, maar waarvan de kenners weten dat alleen Guido dit kan. Je moet zelfs goed luisteren om te horen of het nu op cister of op hommel is.
Wat ik totnogtoe verteld heb is enkel maar de basis. Daarbovenop komen de prachtige zangstemmen van Soetkin Collier en Silvie Moors, afgewisseld met de instrumentale zang van Toon Van Mierlo op doedelzakken, accordeon en sax. Dit is kippenvelmuziek, het heeft weinig zin om daar woorden over te schrijven, je moet het horen.
Woorden zijn er natuurlijk wel, zoals gezegd zijn die van Guido Piccard. En dat is meteen het vreemde van deze cd. De melodieën klinken vertrouwd voor wie de rijke klankenwereld van Guido wat kent, van bijvoorbeeld de thans onvindbare bundel ‘schudden aan de notenboom’. Dat Guido ook graag en veel teksten schrijft is minder geweten. Net als in zijn melodieën vertrekt hij van een traditioneel idioom, en brengt hij ons naadloos naar de 21ste eeuw, alsof dat helemaal normaal is. Zijn uitgangspunt is blijkbaar dat menselijk leed van alle tijden is, want de favoriete thema’s zijn liefdesleed, oorlogsellende en gemis. Het is natuurlijk waar dat mensen graag het leed van anderen horen en zien, kijk maar naar de TV. Belovodia is een fictief ideaal land, de hemel op aarde, en de weg daar naartoe zit vol met miserie, die voor ons draagbaar gemaakt wordt via prachtige melodieën en stemmen.
Toch stelt zich de vraag of de aanpak van Guido (en Floes) niet vreemd is voor deze tijd. Oorlogsellende en landverhuizersleed zien er in 2006 heel anders uit dan in vorige eeuwen, en deze thema’s vragen misschien ook een andere aanpak om te kunnen spreken van levende traditie. Belovodia lijkt vooral op het verheerlijken van een geïdealiseerd verleden, ondanks zijn miserie, en dat blijft een dubbelzinnige boodschap op het ogenblik dat in ons land kerken bezet zijn door asielzoekers, en onze para’s in diverse landen terreinen bezetten om fanatieke legers uit elkaar te houden. De uitdaging om nieuwe liederen in oude stijl te schrijven is natuurlijk niet nieuw.De Geyter en Van Duyse hebben meer dan een eeuw geleden een leuke voorzet gegeven met hun middeleeuws ‘Kaerelslied’, dat onder meer door Rum vertolkt is. Naast enkele moderne akkoordreeksen herinnert alleen Toon ons af en toe met enkele schitterende streepjes sax dat we in een andere tijd leven. Je zou voor minder overboord gaan, zoals Toon doet op de achterflap van het fraaie boekje. Het enige minpunt van dit boekje is de leesbaarheid van de teksten, enkel te doen met zeer laag promillegehalte.
Als we echter de raad van Renaat (Van Craenenbroeck+) volgen: de boodschap is dat er geen boodschap is dan is Belovodia puur genieten. En dat genieten wordt nergens verstoord, want Floes heeft dit programma reeds vele malen gebracht vooraleer in de studio te kruipen, het is gerijpt. Bovendien is de opname technische perfect, wat niet bij alle nieuwe cd’s het geval is.
Kopen dus die cd, en gaan genieten van een indringende kippenvelavond in een of andere theaterzaal die je niet vindt op http://floes.folk.be/ maar wel op www.loecker.be
Luk Indesteege
Klik hier om deze CD te bestellen in Den Appel. Hij wordt je dan gewoon opgestuurd, samen met een overschrijvingsformulier.
En op 20 januari komen ze in de Molière (Naamsepoortgalerij, Bolwerksquare 3) in Brussel. Die avond komen ook Wim Claeys, Gilles Chabenat, Frederic Paris en Maarten Decombel hun cd voorstellen. Dus niet te missen die avond bij Muziekpublique.
Ik kijk er al enorm naar uit de cd eindelijk te kunnen beluisteren, sinds 'De vissersvrouw' was ik helemaal weg van hen en moest ik maar blijven ongeduldig afwachten tot wanneer die cd er zou komen... en nu dus eindelijk, lang leve!!!
Laat dit vooral duidelijk zijn:dit is één van de mooiste CD's van het jaar. Toch een meer algemene bemerking:er vallen op zijn minst wat reserves te bedenken wanneer een groep van anno nu pseudo-oude teksten brengt die in een ouderwets taaltje geschreven zijn en handelen over soldaten die ten oorlog moeten trekken,armoedige huisjes,boeren die de oceaan oversteken op zoek naar een soort goudland,en dies meer. Ofwel zing je èchte oude(re) liederen,ofwel zing je dingen van vandaag,en ook over vandaag (ik bedoel:het mogen van mij zowel tijdloze liefdesliedjes vanuit een eigen beleving als pakweg thema's als de opwarming van de aarde zijn) Ik vind dat men daar in folkkringen eens mag over nadenken (of misschien heeft de folk gewoon te weinig mensen die een behoorlijke hedendaagse tekst kunnen schrijven?). En dan maar treuren dat Eva haar teksten bij rockmensen gaat zoeken,of Laïs eens uit andere vaatjes wil gaan tappen... Laat dit geen stellingname zijn,eerder iets om ter discussie te stellen!
FLOES 
