Kadril bewijst dat ze nog steeds aan de top van de Belgische folkrock staan, maar schitteren ook met gevoelige nummers(CD)
"PAYS" verwijst naar het oud-Nederlandse woord voor 'vrede' (zoals in peis en vree b.v.). Een naam die wel past bij deze voor Kadrils doen erg vredige plaat. Er wordt veel minder gerockt dan in de dagen met Patrick Riguelle, en dat zullen fans van het eerste uur misschien jammer vinden. Toch toont KADRIL hier aan dat het helemaal niet nodig is om stevig te rocken om toch te swingen. Luister maar eens naar de prachtige bourree "La Charge", of vooral naar de zeer dansbare andro "La femme sans tête" die gaat over een riviertje dat je tegenkomt als je op weg bent naar het Zuiden van Frankrijk. Het valt trouwens op dat de meeste dansbare muziek op deze plaat Bretoens getint is. Zelfs "Bea's farewell to Brussels". Maar het is niet door de volksdansmuziek dat deze PAYS herinnerd zal worden, neen, het zijn vooral de weemoedige nummers die op het lijf (of meer nog op de stem) geschreven zijn van Eva De Roovere. Ik hoorde zelfs iemand zeggen dat deze cd en niet de vorige "EVA" had moeten heten. Ze kijkt in "Meditatie over een voorbije jeugd" met enige spijt terug naar een verbraste pubertijd. Al even gevoelig is "De schaduw van het bos", het treuren van het riet, waar ze alleen is met haar liefdesverdriet en dit bezingt via metaforen uit de natuur. Een zo mogelijk nog mooiere tekst komt van de bij ons onbekende Nederlandse dichter Piet Paaltjes. "zo somber en bitter als ik zong, zo zong er op aarde nooit een". Waarschijnlijk dankzij de inbreng van producer Gabriel Yacoub werd erg veel aandacht besteed aan het vocale. "Het Kerelslied" wordt vierstemmig a capella gezongen. Tijdens de cd-voorstelling in Gent klonk dit live nog niet zo goed, maar in de Arenbergschouwburg jongstleden toonden ze hoe het wel moet. En op cd is dit nummer zeker één van de blikvangers. Muzikaal valt het op dat Kadril "beter" geworden is. In "De kapiteinsdochter" schittert Hans Quaghebeur op zijn nieuwe draailier, en "Glorieuze Violette - Papichon" heeft een dissonant middenstuk dat van AMBROZIJN had kunnen zijn. Neen, Kadril rockt niet meer zoals vroeger. Ze zijn namelijk geëvolueerd. En deze fan van het eerste uur ook…
KADRIL - PAYS 
