Frères de Sac – Tout n’a qu’un temps – MusTraDem – L’Autre Distribution – MTD 733 – 2007 – 50 :13

Het Franse FRERES DE SAC is een duo dat goed te vergelijken valt met ‘onze’ MADINGMA. Ook hier spelen grote en kleine broer samen, en ook hier is dat een diatonische accordeon versus fluit/doedelzak.
Deze groep is wellicht bij het grote Vlaamse folkpubliek nog niet zo gekend, maar als ik erbij vertel dat de fluitist Christophe Sacchettini heet, en dat hij ook bij DJAL en DEDALE  het mooie weer uitmaakt, dan zullen er toch al wat meer belletjes gaan rinkelen.

We hebben lang moeten wachten op ‘TOUT N’A QU’UN TEMPS’. De vorige (en ook eerste) plaat ‘BAG BROTHERS’ dateert alweer van 2002. Intussen is het concept eigenlijk nauwelijks veranderd. De twee spelen op virtuoze manier balmuziek. De jazz-elementen erin zijn wellicht nog duidelijker geworden (daar zal DJAL niet vreemd aan zijn). En net zoals bij bijna alle platen van DJAL werd ook deze schijf gewoon live opgenomen (in hun thuisbasis 'café des Arts' in Grenoble - Franse Alpen). Ik kan jullie echter verzekeren dat er niets valt aan te merken op de opnamekwaliteit, en nog minder op de foutloze solo’s die me meermaals met verstomming sloegen.
De groep heeft intussen al heel wat ervaring met zowel concerten voor een zittend publiek als voor een balpubliek. In het bijhorende cd-boekje bewijzen ze aan de hand van 7 hilarische voorbeelden dat het leuker is om bal te spelen (neen, ik verklap niets). In elk geval is hun muziek meer dan rijk genoeg om ook een niet-dansend publiek een concert lang te kunnen boeien. Bij bepaalde nummers werd zelfs duidelijk de kaart van ‘luistermuziek’ getrokken. Zo is de titeltrack ‘Tout n’a qu’un temps’ weliswaar een bourrée in 2, maar door de lange (en prachtige) intro en outro is dit minder geschikt voor een bal. Maar wat een sublieme muziek! Zelf hou ik vooral van de nummers waarin Christophe op de fluit speelt. Hij is weliswaar een uitmuntend doedelist, maar ik vind nu eenmaal dat zijn doeldelzak een te harde klank heeft voor hun composities. Qua dansen zoeken ze niet alleen inspiratie in Frankrijk (met zijn bourrées uit Berry of de Auvergne-streek of pakweg een Bretoense Laridé), maar ook in Scandinavië. Hun ‘Doris(K) Polska / Springlek Från Lima’ is zeer geslaagd. We krijgen verder nog een wals, scottisch en mazurka geserveerd, maar ook twee dansen die ik niet ken. ‘Dañs Leon’ doet me qua sfeer wat denken aan een branle, en hun ‘Långdans’ lijkt bij momenten op een polska. Misschien kan iemand van onze lezers verder uitweiden hierover?

Helemaal op het einde komt er nog een hidden track, waar ze samenspelen met een honderdveertigtal cursisten, een opname die dateert van 2005.

En nu maar hopen dat dit duo binnenkort nog eens in de buurt optreedt…