Naar men zegt zijn CLURICAUNS een soort van trollen, kabouters of iets dergelijks. In ieder geval wezens van het hardnekkige soort. Tien jaar treden ze nu al op (de groep dus, niet de trollen) en zijn in al die jaren geëvolueerd van folkcovergroep naar een volwaardige pop & rock band met een eigen repertoire. Dat daarbij nog maar één stichtend lid overblijft (song- en tekstschrijver Patrick Ceursters) is misschien ook logisch voor deze evolutie. Bewonderenswaardig trouwens dat er nog groepen zijn die zich willen lostrekken van hun voorbeelden en zo een eigen identiteit willen opbouwen. Dat ze daarbij willen investeren in cd opnames, is mooi meegenomen. Dat het publiek hen daarbij volgt is prima. Covergroepjes en top-40 bands zijn er al genoeg.

‘BORROWED & BLUE’ is alweer de vierde cd van dit gezelschap. Met dit typische Engels spreekwoord wil men zeggen dat men wat van vroeger meeneemt om een nieuwe start te maken. En dat is nu net wat de CLURICAUNS doen naar aanleiding van het tienjarige bestaan van de groep. Twaalf eigen nummers, een paar oude nummers in een nieuw arrangement en een zestal nieuwe nummers, zo toetst men de theorie aan de praktijk. De hoes is een origineel kunstwerkje van de Turnhoutse artieste Hannelore Van Even en geeft nogmaals perfect het idee achter deze cd weer.

De cd is rustiger dan zijn voorgangers en waar ik over hun vorige al schreef dat het de grote stap voorwaarts is moet ik dit even bijstellen en zeggen dat deze cd écht de héle grote stap voorwaarts is. Opgenomen in de kleine maar gezellige en vooral degelijke Cavern studios in Antwerpen wordt er op een hoog niveau gemusiceerd en vooral de zang en teksten zijn goed, goed verstaanbaar en voor de eerste keer in zijn carrière vind zanger Patrick vrede met het keelgeluid dat hij voortbrengt en kunnen we spreken van een eigen stem, een eigen belevingswereld, steeds verder weg van hun oorspronkelijke voorbeelden (om ze nog één keer te noemen en dan nooit meer: Levellers, Pogues & Waterboys).

Tien jaar terugblikken naar het verleden levert in dit geval niet persé een “best of“ op. Wel 12 nummers zoals ze nu momenteel gespeeld worden. Zeer basic, opgenomen met de eigen muzikanten. De bijdragen van gastmuzikanten is beperkt tot plaatselijk folk-icoon Steve Bailey op accordeon op het door hem geïnspireerde ‘Throughout the Seven Seas’. Deze sobere aanpak komt de nummers zeker ten goede, creëert ruimte in de muziek waar ruimte moet zijn. Geen overbodige arrangementen. We zien de groep dan ook evolueren van folkrock naar een pop & rock band met een folkrandje.

De eenheid van sfeer is daarbij belangrijk, deze plaat kan je gemakkelijk in één beurt beluisteren zonder je de neiging hebt om de ‘fast forward’ toets te hanteren. Dat daarbij ‘This is Life’ al voor de derde keer wordt opgenomen is nog niet eens zo erg. Dat hoort bij de natuurlijke evolutie en bij aanvankelijk in eigen beheer opgenomen spullen. In 'Movin’ Down’ hoor je nog flarden van de oude stijl terug.

Hoogtepunten zijn moeilijk te benoemen (het niveau is overal hoog) maar ‘Guatemala Girl’ is er zeker één van. Dit sfeervolle nummer staat reeds langer op mijn iPod gebrand (die accordeon, dat ritme, die whistles en pipes, …mooi, mooi, mooi). ‘Apples’ dateert dan weer van hun eerste cd. Het geheel is aangenaam om naar te luisteren met toch weer nieuwe invloeden maar dat kan uiteraard geen kwaad. Bij de sax van Luc Wielockx denken we regelmatig aan Van Morisson . ‘For a Rainy Day’ is gewoonweg mooi in al zijn eenvoud en mag als schoolvoorbeeld dienen voor de algemene aanpak van ‘BORROWED & BLUE’.

De CLURICAUNS hebben hun muzikale weg en richting gevonden. Ze hebben daarvoor de juiste mensen rondom zich verzameld en zijn er ontzettend op vooruitgegaan. Dit doet alleen maar het beste verhopen op een volgende cd met volledig nieuw werk.