Dit was intussen al het derde bal en basta. Ik ben een grote fan van dit bal. Niet alleen zijn er schitterende groepen en is de dansvloer uitstekend, er is ook een strikte regel voor het aantal toegelaten bezoekers. De kwaliteit van het bal primeert voor organisator Frisse Folk duidelijk op de inkomsten. We kunnen daar natuurlijk alleen maar het diepste respect voor hebben.

Bij deze editie trad NARAGONIA voor 't eerst niet op. Wie dan wel? Ten eerste het Zuid-Franse danswonder Daniel Detammaecker. Deze dansleraar nam een tweetal jaren een mondharmonica ter hand, kocht een loopstation en samen met wat eenvoudige percussie speelt hij helemaal in zijn eentje een bal. Ritme primeert op melodie. De typische dansen van Zuid-Frankrijk worden sterk vertegenwoordigd, maar ook de voor ons 'gewonere' balmuziek komt aan bod. Daniel is zelf zeker geen purist. Getuige daarvan zijn loopstation dat bezwaarlijk een traditioneel instrument kan genoemd worden. Toch is een bal voor hem meer dan enkel maar plezier maken. Er zijn bepaalde basisregels die volgens hem absoluut niet mogen geschonden worden. In zijn danscursussen leert hij o.a. de 'rondeau en chaîne' aan. Als je dergelijke cursus gevolgd hebt, besef je dat onze verbasterde 'vlaamse rondeau' waar een woeste ketting wordt gevormd in feite weinig te zien heeft met de de traditionele rondeau. Het werd Daniel tijdens het spelen van een rondeau dan ook even teveel toen hij zag dat een (beperkt) aantal dansers tegen de draairichting in danste. Hij stopte zowaar met spelen, en slaagde erin uit te leggen waarom traditie voor hem zo belangrijk is, zonder dat de sfeer van het bal verziekt werd... We spraken hem hier na het optreden over aan, en babbelden in totaal een half uur. Later deze week plaatsen we dit interview online, maar we kunnen nu al stellen dat er wellicht controverse rond zal ontstaan.
Al bij al was zijn optreden best wel leuk, en wellicht ritmisch correct, maar éénmaal de verrassing van de combinatie van zang, mondharmonica en loopstation verdwenen is begonnen alle nummers teveel op elkaar te lijken. Hij gaf wel een stil complimentje aan ons landje door de scottisch 'Jan Mijne Man' te spelen (die hij kende in de versie van het Engelse BLOWZABELLA...).

De tweede en meteen ook laatste groep was SNAARMAARWAAR. Neen, geen stand-up commedian maar een folktrio met enkel snaarinstrumenten. Ondanks deze beperking wisten ze een denderende set neer te poten die me aanvankelijk werkelijk met verstomming sloeg. Ik durf gerust te stellen dat dit het beste optreden en bal was dat ik in minstens een half jaar gezien heb. Energie én subtiliteit, origineel en toch vertrouwd... Ook visueel brengen ze vuurwerk. Niet alleen door een overtuigende gedrevenheid en passie, maar ook door plots met drie man op één gitaar te beginnen spelen. Een waar huzarenstukje, dat trouwens nog schitterend klonk ook.
Festivalorganisatoren en platenmaatschappijen aller landen: ontdek deze groep, en doe er iets mee! Ze verdienen het.
Ook Snaarmaarwaar werd na het optreden uitgebreid geïnterviewd. Waarschijnlijk zal dat interview ergens in de loop van volgende week online komen.

Beelden zeggen evenveel als duizend woorden, dus dan laat ik nu het woord aan de beelden.