Na het schitterende optreden van SNAAR MAAR WAAR op Bal en Basta hadden we nog een gesprek met het trio. Drie verschillende mannen, drie verschillende Vlaamse dialecten, drie verschillende invalshoeken, maar wel enkel snaren.
Dat het muzikantendom hard werken is werd bewezen door Maarten Decombel. Tijdens het interview ging de boterhamdoos open, en werd de koffiethermos op tafel gezet. ‘Wanneer zou ik anders tijd hebben om te eten hé’. De andere twee muzikanten (Jeroen Geerinck en Peter Daems) hadden gehoopt op wat restjes uit de keuken. De zin ‘Alles is helaas uitverkocht meneer’, was het enige dat ze kregen. Gelukkig had ik zelf wat appels mee. Interviewen kan ook een werk van barmhartigheid zijn.

Hoe lang bestaat SMW al?

M: Anderhalf jaar geleden hebben we in september in Oostende voor ’t eerst als trio opgetreden. Maar eigenlijk is de groep ontstaan naar aanleiding van een kettingbal in ’t Smiske. Dat was in februari van hetzelfde jaar. De bedoeling was dat ik met Raphaël Decock zou optreden. Twee weken voor het bal belde ik hem nog eens op om af te spreken voor een repetitie. De pipo bleek de afspraak compleet vergeten te zijn, en zat in Portugal. Gelukkig kon Jeroen invallen. De middag voor het bal spraken we enkele tunes af. Het bal viel reuze mee. Achteraf vonden we wel dat het nog beter zou zijn geweest met een derde muzikant erbij.
J: Maar dan wel ook een muzikant op een snaarinstrument.
M: We dachten oorspronkelijk aan een banjo. We hadden een muzikant uit Namen op het oog. Hij ging akkoord om op dat eerste optreden in Oostende mee te spelen. Maar kort daarvoor belde ook hij af. Hij moest naar een trouwfeest. We hebben toen Peter gecontacteerd. Die heeft toen op heel korte termijn het repertoire ingestudeerd.

Hadden jullie toen al de naam SMW?

P: Neen. We hadden toen nog geen echte groepsnaam. We werden aangekondigd als SNARENTRIO.
M: Op terugreis van een weekend in de Ardennen besloot ik dat het zo niet verder kon. Een goede groepsnaam is belangrijk. Stel je voor dat we plots echt doorbraken met een belachelijke naam als ‘Snarentrio’. Je zit daar dan mee… We zijn dan onderweg beginnen brainstormen. Verschillende bruikbare namen passeerden de revue: ‘tokkelsprokkel’, ‘lords of the strings’, ‘snaar maar waar’, ‘stringnoise’… We hebben toen op een avond al die namen voorgesteld. Op ‘Snaar maar waar’ reageerde iedereen enthousiast.

Denken mensen niet dat jullie een standup-comedian zijn?

P: Neen, integendeel. Van zodra ze horen dat ’t om drie snaarinstrumenten gaan, denken ze dat het wel iets heel rustig en zelfs ernstigs moet zijn.

Is de naam Snaar Maar Waar internationaal bruikbaar?

M: (lacht) Ja hoor. In Italië bakken ze er iets heel raars van, maar de naam klinkt fonetisch wel goed zelfs al begrijpt men de betekenis van de woorden niet.

Spelen jullie vooral eigen repertoire?

J: Meer en meer.
M: In onze beginperiode was ongeveer de helft van ons repertoire zelfgeschreven. Intussen is al 2/3de eigen composities. De rest zijn voornamelijk traditionals.

Wie componeert er ’t meest?

M: de meeste nummers werden door mij geschreven, maar we spelen ook stukken van Peter en Jeroen. Wat interessant is dat de melodietjes bijna altijd ontstaan op ons eigen instrument. Bij mij is dat dus de Mandola.

Er bestaan zoveel snaarinstrumenten. Waarom net die snaarinstrumenten?

M: het grote voordeel van onze instrumenten is dat we allemaal zowel kunnen de melodie of de tweede stem kunnen spelen, kunnen begeleiden maar ook er gewoon eventjes ‘uit’ gaan. Dat zie ik een doedelzak niet doen. Daarbij opent het voor elk van ons mogelijkheden die we in de meeste andere groepen niet hebben. Daar moeten we met ons snaarinstrument meestal gewoon begeleiden.
We hebben alle drie trouwens ook hetzelfde gevoel van ‘swing’.
J: Als één van ons plots stiller begint te spelen, dan zullen de anderen dat onmiddellijk aanvoelen en ook stiller beginnen spelen.
M: Het ‘plakt’ supergoed binnen deze groep. De melodieën die je tijdens een optreden hoort zijn zo goed als identiek aan de allereerste keer dat we ze op een repetitie spelen. Als ik een nummer componeer hoef ik me geen zorgen te maken omtrent de basics en de swing. Ik weet gewoon meteen al dat het zal ‘werken’.

Jullie spelen vaak op bals. Zijn jullie zelf dansers? En in hoeverre is dat belangrijk om goed balmuziek te kunnen spelen?

P: Ikzelf kan wel een bourrée of scottisch dansen.
J: We kunnen alledrie wel de basispassen, maar verwacht van ons wel geen ingewikkelde variaties hé.
M: Ik moet bekennen dat ik eigenlijk liever musiceer dan dans.
P: Toch is het belangrijk om dansmuziek goed te vatten. Zoniet kan het zijn dat je die mazurka eigenlijk als wals aan ’t spelen bent.
M: Ik ken een aantal muzikanten die zeggen dat de dansers maar hun plan moeten trekken. Ik ga daar niet mee akkoord. Met zo’n houding speel je beter concerten en geen bals.

Spelen jullie enkel balmuziek?

J: Neen. De laatste tijd werken we aan een aantal concertnummers. We hebben ook een aantal van onze balnummers zwaar herwerkt zodat ze perfect bruikbaar zijn voor een luisterconcert.

Spelen jullie veel concerten?

J: Af en toe. In ’t Smiske hebben we onlangs nog een concert gespeeld.
M: Op onze tournee door Italië hebben we telkens voor een luisterpubliek gespeeld. Ik denk dat we in totaal al een achttal keer voor een luisterpubliek gespeeld hebben.

Hoe was het in Italië?

J: De reacties waren eigenlijk zoals hier. Enthousiast dus.
P: Intussen zijn we wel verder gegroeid. We hadden toen nog niet veel gerepeteerd. Nu moet ik eerlijk bekennen dat we nog steeds niet vaak repeteren. We repeteren niet vaker dan we optreden. Maar we hebben onlangs wel eens twee dagen samen gerepeteerd, en dat heeft gewerkt.
M: Ik vond het boeiend om in Italië te horen hoe het swinggevoel daar helemaal anders is. We hebben nu in onze set één nummer gespeeld dat we daar ontdekt hebben. Het is ook geschreven in 6/8. Als je de partituur zou bekijken zou je denken dat dit perfect hetzelfde is als de muziek die we hier gewoon zijn. Toch is dat niet zo. We zijn daar een paar keer gaan jammen. We zagen er toen o.a. een mandoline-en-gitaar-duo aan het werk. Hun muziek swingt minstens even hard als de onze, maar op een gans andere manier. Zowel wij als zij vonden het boeiend om de verschillen en gelijkenissen te analyseren.

Wat spelen jullie het liefst: concerten of bals?

M: Dit is toch wel mijn favoriete formatie om bal te spelen.
J: Onze muziek is zeer ‘intens’. Ik zou zelfs het woord ‘zwaar’ durven gebruiken.

Jullie ontwijken de vraag: spelen jullie liever concert of bal?

M: Lacht. OK, ik geef het toe. Ik speel eigenlijk liever een concert dan een bal. Op een bal moet je vaak – en dat is natuurlijk begrijpelijk – opboksen tegen geroezemoes. Hierdoor ben je verplicht om luid te spelen, maar zo verlies je bijna alle dynamiek. Dat is soms frustrerend. Moest ik een trompettist zijn zou ik dat niet erg vinden. Als gitarist wel. Op een concert kun je daarentegen zowel zeer stil als zeer luid spelen.
P: Soms forceren we op een bal wel dat mensen stiller worden. We spelen dan zelf plots veel stiller.
M: Dat is een truc die inderdaad meestal werkt. Veel dansers voelen dan aan dat ze beter niet meer praten en dansen zelfs zachter.
SMW heeft als voordeel dat de meeste dansers zich verwachten aan een rustige groep. Er is geen basgitaar, geen drum noch percussie. ‘Dat wordt ongetwijfeld een intiem bal’ denken ze dan. Wij doen dan net het tegenovergestelde van wat ze verwachten. We ‘geven zwaar gas’.

In hoeverre zijn jullie geïnspireerd op andere groepen?

P: Onlangs vonden we zelf op een repetitie dat een nummer wat weg had van de muziek van METALLICA. We hebben dat idee toen verder uitgewerkt. We komen dus af en toe wel ideeën tegen bij andere groepen. Maar het is niet zo dat ons ganse repertoire te vergelijken is met de stijl van een andere groep.

Mijzelf doet jullie muziek vaak denken aan die van COMAS.

M: Als je in ons kleine landje iets wilt doen met snaren, dan kun je niet langs Philip Massure omheen. Ik denk dat we er alledrie schatplichtig aan zijn. Toen we begonnen te spelen was hij de enige gitarist ‘van enig kaliber’. De CD ‘WEBBESNAREN’ die hij met Guido Piccard opnam is gewoon een klassieker.
P: Ikzelf bespeel een mandoline. Er zijn op wereldschaal veel minder goede mandoline-spelers dan er goede gitaristen zijn. Dat beperkt de keuze aan inspiratiebronnen natuurlijk. Ikzelf luister b.v. veel naar SOLAS. Maar van iedere goede groep is er inspiratie op te doen.

Hoe belangrijk zijn de elektronische effecten die jullie gebruiken?

M: Ikzelf gebruik slechts twee simpele pedaaltjes. Jeroen en Peter sleuren meer elektronica mee.
J: Ik denk niet dat onze effecten echt belangrijk zijn. Als we repeteren spelen we meestal puur akoestisch.
P: Onze effecten zorgen niet voor een andere sound. Ze laten enkel toe dat we nog iets verder kunnen gaan.
J: Zonder effecten werkt alles. Ik gebruik ’t meest mijn octaver – waardoor ik een oktaaf lager kan spelen.
M: We gebruiken onze effecten altijd in functie van het nummer en van de sfeer. Een aantal beroemde jazzgitaristen zijn erg afhankelijk van de sound van ‘die ene gitaar’ en dat ‘ene effectje’. Als die mannen dan door een bagageprobleem op de luchthaven plots een concert moeten spelen op een andere gitaar en zonder hun effecten vallen ze vaak door de mand en hebben ze gewoon een flutsound. Bij ons is dat niet zo. Als wij ooit in zo’n situatie zullen terechtkomen zal dat nauwelijks merkbaar zijn aan ons concert.

Zijn er plannen voor een CD?

P: We hebben er al over gehad.
J: Het is echter nog geen concreet project.
M: Veel plannen maar geen geld hé.

In hoeverre is het in dit downloadtijdperk nog zinvol om een CD uit te brengen?

J: Je kunt nu misschien moeilijk nog geld verdienen aan een CD, maar als groep groei je er wel door. Je gaat samen een project aan.
P: Je werkt je muziek dan gewoon veel grondiger uit dan anders.
M: Als je internationaal wilt optreden is een CD wel belangrijk. Ik zit in heel wat groepen, en heb al heel wat CD’s opgenomen. Toch is SMW de groep waar ik het meest spontane positieve reacties op krijg. Mijn grootouders volgen mij bijvoorbeeld al van bij het prille begin. Ze luisterden al naar de eerste stomme demootjes van de eerste groepen waarin ik meespeel. Typisch voor opa’s en oma’s was hun reactie steevast postief. Mijn opa is nu onlangs naar ons komen kijken in ’t Smiske. Hij heeft me achteraf gezegd dat in de tien jaar dat hij mij volgt SMW er echt bovenuit steekt. Het is muziek die recht naar zijn hart gaat. Voor onszelf is het moeilijk om dat in te schatten. Ik steek soms erg veel tijd in een ander project, dat om de één of andere reden minder positief onthaald wordt. Misschien komt het omdat we ons met SMW keihard amuseren op ’t podium. Mensen voelen zoiets.
Ikzelf geloof voor 100% in deze groep. Ook doordat de bezetting zo klein en eenvoudig is zijn we heel mobiel, en kunnen we tegen een aanvaardbare prijs in ’t buitenland gaan spelen.

Je zingt ook. Schrijf je de teksten zelf?

M: Ik heb dat vroeger nog geprobeerd, en zal het in de toekomst wellicht nog proberen, maar momenteel lukt het me niet om teksten te schrijven. We zingen nu traditionals. Zo is er nu een nummer van Dirk Van Esbroeck. Dat is misschien geen traditional, maar maakt wat mij betreft wel deel uit van ons culturele erfgoed.

Hebben jullie zelf nog vragen of opmerkingen voor onze lezers?

P: Vraag misschien eens aan Dranouter of ze eens naar onze demo willen luisteren.
M: Ik vrees dat we helaas net te laat zijn voor de zomerfestivals.

Zie ook www.myspace.com/snaarmaarwaar en de gloednieuwe site www.maartendecombel.com.