Vrijdagavond 21 april. Vijf man en de spreekwoordelijke paardenkop zitten er als ik om 22h binnenstruin in ‘Den Buster’, vermaard ‘podium-café’ in Antwerpen. Het decor is dat van een sfeervolle alternatieve kroeg vlakbij de Grote Markt, waar sinds meer dan 12 jaar een overwegend jazz-traditie heerst, maar alle genres aan bod komen. SOIS BELLE komt er z’n nieuwe cd ‘DELIRIUM’ voorstellen.

Op de ‘myspace’ van SOIS BELLE zijn van enkele nieuwe nummers fragmenten te beluisteren. Om de een of andere reden had ik me bij het beluisteren een nogal ‘poppy’ indruk gemaakt van hun nieuwe sound. Deze toch wel wat bange gedachte werd meteen bij binnenkomst in de Buster keihard weggeblazen door de heerlijk krachtige intro van het nieuwe nummer ‘Heio’, de lichte angst maakte plaats voor zware euforie, en dit was nog maar de soundcheck!
Tijdens het nuttigen van een donkere Tongerlo van ’t vat en een gemoedelijke babbel met mijn ‘helden’, sijpelde meer volk binnen. Tegen 23h was een 30-tal man getuige van de aftrap van ‘de nieuwe SOIS BELLE, na 6 maanden stilzwijgen terug in hun natuurlijke biotoop: bovenop een podium.

Het is volgens mij bekend dat SOIS BELLE heerlijk is om live aan het werk te zien. Wie dit nog niet wist, gaat best meteen een kaartje kopen voor één van hun volgende cd-voorstellingen.  Muziek maken doet deze vrolijke bende met hetzelfde gemak als in- en uitademen, het plezier druipt er vanaf en slaat onvermijdelijk over op het dankbare publiek. Sympathieke zanger-gitarist Pieter Boussemaere praat de nummers naadloos humoristisch aan elkaar. Hij hèèft ze, de gave van de expressie, wat ook blijkt uit de grotendeels door hem geschreven liedteksten en muziek.
Het knappe en erg gevarieerde spel van drummer Mathieu Verfaillie viel mij heel erg op, ieder nummer heeft ondermeer door zijn stuwende sterke ritmes een eigen karakter. Ook windman en zanger Pieter Roets blaast spectaculair gevarieerd en virtuoos doorheen dwarsfluit, sopraan-, altsax en fluit (vergeet ik nog iets ?). Jammer vond ik dat de accordeon en zang van mede-oprichter Karl Debaillie tijdens dit optreden wat verloren gingen; de accordeon bepaalt voor een belangrijk deel het typische geluid van deze groep. Ik vermoed dat de versterking niet goed was afgestemd, hierdoor was ook de tekst van de 3 zangers niet altijd even goed te volgen. De producer van deze cd, Ward Snauwaert blijkt ook elektrische gitaar te spelen, een logische en ook goede beslissing om hem mee op het podium te nemen. Met Jan Van Hulle op dragende elektrische bas is de Sois Belle - familiefoto compleet.

De sound is met deze bezetting absoluut rock en daar hoor je mij niet over klagen, Sois Belle die de ‘rocky road’ verder inslaat, kan alleen maar onderweg zijn naar meer sterrenstatus. Het publiek genoot overduidelijk. Tegelijk blijft het folky karakter behouden, ik geloof dat zelfs hier en daar een scottish of wals gedanst kan worden.

Tijdens de try out hoorde ik een aantal nummers met absoluut hit-karakter, bijvoorbeeld ‘Heio’ en ‘Ondergaan’. Titelnummer en afsluiter van de cd, het nummer ‘Delirium’ wordt door Boussemaere ‘opgewekt-melanchool’ genoemd (see what I mean…) en is een absolute meezinger. Zoals een goede melodie behóórt te doen, nestelde ze zich spontaan in m’n hoofd en ging er een aantal dagen niet meer uit.

Het kon niet anders dan dat het publiek met de uitgelaten sfeer op bisnummers aandrong, we kregen nog enkele van de vroegere pareltjes geserveerd.

Liliane, de ‘mama’ zal ik maar zeggen van ‘Buster’, stond hun hele performance enthousiast glimlachend te bekijken van achter den toog en kon het achteraf niet beter verwoorden door SOIS BELLE een ‘verfrissende’ ervaring te noemen. Nieuw was voor deze dame blijkbaar ook dat het publiek zo actief meegenoot, blijkbaar is de doorsnee jazz-liefhebber een meer ingetogen, gematigd en weemoedig mens die stil aan een tafeltje een glaasje drinkt? Ik heb geen idee…de aanwezige jazz-fans leken het folk-uitstapje in ieder geval zeker te waarderen.

Ik probeer ook een paar ‘nuchtere’ kritische bedenkingen te geven; deze zijn compleet verwaarloosbaar in vergelijking met de enorme positieve boost van deze groep, de nummers en dit optreden.
Begin en einde van de nummers waren soms wat rommelig, vaker optreden zal hier vanzelf verbetering in brengen. Ik vond ook dat SOIS BELLE tijdens dit optreden, dat natuurlijk ‘nog maar’ een try-out was, nogal doorstoomde met krachtige, ritmische nummers. Het geheel vond ik overweldigend, maar ook wat vermoeiend (dit kan ook met de programmering op het einde van mijn werkweek te maken hebben…). Misschien is het een idee om iets meer ‘rustpunten’ in te bouwen, bijvoorbeeld een aantal instrumentale solo's - dat kunnen deze muzikanten zeker aan- of meer algemeen een aantal nummers iets rustiger brengen (maar niet teveel !!!). Op de cd vind ik de afwisseling wel erg harmonieus, dus ik vermoed dat deze na 6 maanden losgelaten jonge honden in hun niet te stuiten enthousiasme en bij het zien van een podium afgelopen vrijdag gewoon alle knoppen hebben opengegooid, … wie zal het hen kwalijk nemen.