|
|
|
|
|
|
Daithi Rua |
|
|
|
|
Wat doet een Ierse singer-songwriter in Gent? Karen Bultiauw en Julie Vandamme trotseerden de Gentse kou om Daithi Rua aan de tand te voelen. (Interview)
|
Dinsdagavond, en twee dappere meiden trotseren de Gentse kou om Iers wonderkind Daithi Rua aan de tand te gaan voelen. Even later in de Celtic Towers verwarmden ze hun botten met een ijsthee en gooiden Karen Bultiauw en Julie Vandamme Daithi - en dat spreek je voor alle duidelijkheid uit zonder de t - volgende vragen voor de voeten.
Eerste vraag, om wat op te warmen. Beschrijf jezelf in één zin!
Eén? Nou goed dan, een Ierse singer-songwriter, terechtgekomen in België, nu vertoevend in het Gentse… en dat met volle goesting!
Dat horen we graag! En hoe ben je hier precies verzeild geraakt?
Er was me gevraagd om op te treden op een klein festival in Onkerzele, in West-Vlaanderen. (Overenthousiaste reactie van de reporters - nvdr) Dat was mijn eerste kennismaking met de Belgische - of is het Vlaamse - cultuur. En toen ik twintig was, liep ik twee Belgische vrienden tegen het lijf die ik al eerder ontmoet had, op mijn veertiende, toen ik volledig voor het muzikantenbestaan koos. Ze nodigden me uit om op te treden en via via kreeg ik meer en meer optredens in België en in Nederland. Na een paar jaar heen en weer reizen besloot ik om hier mijn kans te wagen. Het is hier ook wel gemakkelijker om als muzikant te leven, je kan gemakkelijker naar het buitenland enzo. Ik heb gewoon voor mezelf een mooier en leuker plekje van de wereld gevonden om in te wonen.
Wat is je eerste muzikale herinnering?
Mijn eerste muzikale herinnering is waarschijnlijk mijn moeder en mijn vader horen muziek spelen toen ik klein was. Maar mijn allereerste herinnering is nog vroeger denk ik, het is waarschijnlijk mijn grootmoeder die vaak bij ons thuis zong terwijl ze de was deed. En dan later toen ik opgroeide feestjes of jams bij ons thuis.
En de eerste muzikale herinnering die niets met je familie te maken heeft?
Zonder familie? Wel, één van de meest beangstigende was mijn eerste publieke optreden in het stadhuis. Ik zong een lied a capella, ik denk dat het Red is the Rose is. Wel, ik weet dat het Red is the Rose is want ik zal het nooit vergeten. En ik herinner me dat alles echt goed ging tot ik opeens in het publiek mijn moeder zag zitten. En toen werd alles gewoon leeg en ik weet nog dat ik dacht: 'Oh nee, nu ga ik gewoon weglopen!' En mijn moeder probeerde me de woorden voor te zeggen maar het had geen zin. Ik bevroor gewoon en stapte van het podium met nog net geen tranen in mijn ogen. Het was verschrikkelijk. Ik weet niet precies hoe oud ik toen was. Tweeëntwintig ofzo. Nee ik was…
Tweeëntwintig! Komaan!
(lacht) Ok dan, ik was zes of zeven. Echt heel klein nog.
Schattig. Zo ongeveer de hoogte van de tafel.
Inderdaad. Wel, ik zou een prijs voor schattigheid moeten gewonnen hebben. Ik won de wedstrijd niet natuurlijk maar de prijs voor het schattige ventje zou de mijne geweest zijn.
Wat is voor jou het grootste verschil tussen België en Ierland - en je mag niet het bier of de bergen zeggen.
Het grootste verschil vind ik toch wel dat de Belgen, of de Vlamingen zo je wil heel wat kalmer zijn dan de Ieren. De Ieren zijn vaak iets intenser in hun visie op het leven en de Belgen zijn meer laid back, ze zijn een stiller volk. (algemene hilariteit) Wel de meeste zijn toch redelijk kalm.
Ook drinken de Belgen met iets meer gratie dan de Ieren. En je moet de persoon meer aansporen in België. De Ieren hoor je meestal voor je ze ziet.
Okay, we hebben een lijstje met dingen en je moet tussen twee opties kiezen. Als eerste: zingen of gitaar en waarom.
Zingen omdat het hetgeen is waar ik me het meest comfortabel bij voel. Als ik het woord gitarist hoor denk ik aan 'echte' gitaristen weet je. Ik speel gitaar om mezelf te begeleiden. Zingen is iets dat ik heel natuurlijk doe, het zit in mijn genen. Ik zou zeggen dat ik een zanger ben voor dat ik zou zeggen dat ik een gitarist ben.
België of Ierland?
België. Het leven in Ierland is zo duur de laatste tijd. Er is nu een enorme economische boost, wel, de voorbije 10 jaar is dat zo geweest, en de meeste mensen gaan terug in Ierland wonen in plaats van juist weg te trekken.
Ik voel me op mijn gemak hier, de cultuur en de manier van leven ligt me wel ondanks het feit dat er veel overeenkomsten zijn met Ierland. Ook al is het kleiner, er is meer diversiteit en het is historisch belangrijk wat ik interessant vind. Er is veel te leren.
En op een bepaalde manier vind ik het claustrofobisch in Ierland, je hebt echt het gevoel dat je op een eiland zit. Hier kan ik op de trein springen en drie uur later zit ik in een ander land. Dus als je hier arriveert besef je opeens dat de infrastructuur hier veel beter is dan in Ierland of bijvoorbeeld het Verenigd Koninkrijk.
De bevolkingsgraad is hier ook hoger. Heeft het daar niets mee te maken denk je?
Misschien. Misschien ben ik te lang op het platteland gebleven en heb ik nu nood aan die city vibe. Gewoon omdat het iets is dat ik voordien niet had. Ik heb nooit in de stad gewoond, ook niet in Dublin. Indien ik zou terugkeren naar Ierland zou het waarschijnlijk Dublin worden.
Het leuke aan Gent - buiten het feit dat het een stad is die nooit slaapt - is dat je door een straat loopt naar het café waar iedereen je kent of je slaat gewoon links in in plaats van rechts en je bent compleet anoniem. En dat vind ik wel leuk aan deze stad.
Laatste keuze: Guinness of Westmalle?
Gelijk welk Belgisch bier voor Guinness. Het is misschien niet eerlijk om te zeggen dat ik het haat, maar ik sluit me min of meer aan bij de beschrijving 'koude oude koffie'. (lacht) Het is zeker iets dat je moet leren drinken, en niet echt mijn smaak.
Wat is het meest dramatische dat is voorgevallen tijdens een optreden? Slechtste performance? Geschifte groupies? Van het podium vallen?
(lacht) Wel één van de nachtmerries gebeurde hier in Gent. Ik had een 30-tal minuten op live radio gekregen om een klein concertje te geven. Het bizarre daaraan is dat je probeert om de liederen voor te stellen zoals je anders zou doen, maar je krijgt geen respons van een publiek. En ik kon op één of andere manier mijn gitaar amper horen. Na het eerste liedje sprong er een snaar - dus live op de radio. Dus zei ik om professioneel te blijven: 'Ok, een klein technisch probleem, terug naar de studio.' Het enige probleem was dat daar dus geen kat meer was. Ze waren waarschijnlijk een rookpauze gaan nemen.
En ik tegen mezelf: 'Help, wat ga ik nu doen?' Ik dacht eraan om gewoon verder te doen met een ander lied, misschien a capella. Het zweet brak me net uit toen er gelukkig iemand de studio binnenkwam. Ik zwaaide en wees naar de gitaar en realiseerde me dan opeens dat ik mijn gitaar uit de normale kist had genomen en in een draagzak gestoken die ik op mijn rug kon dragen. En dat de kist met alle reservesnaren mooi thuis lag te blinken.
Gelukkig speelden ze een paar plaatjes, kon ik toch nog de snaar repareren en het concert afmaken maar dat was toch een spannend moment. Dat is dus hoe onprofessioneel ik nooit meer wil zijn en het bewijst dat je echt op alles moet voorbereid zijn. Want je wordt als professioneel muzikant gevraagd om een professioneel optreden te geven in een professioneel programma en dan moet je met rode wangen zeggen: 'Ik ben mijn snaren vergeten!' (lacht)
Wat natuurlijk toch een beetje gênant is.
Inderdaad. Ik vond dat erger dan het feit dat ik met het lied moest stoppen. Maar ja, er kunnen altijd dingen gebeuren hé. Maar daar leer je mee omgaan over de jaren.
En met jouw ervaring, zie je jezelf als een soort van rolmodel voor andere - of jongere - muzikanten?
Misschien. Ik heb zeker al het voorbeeld gevolgd van andere muzikanten, nu nog altijd eigenlijk. En zeker als je jong bent kijk je naar je idolen en de mensen aan wie je je spiegelt.
Er zijn waarschijnlijk wel bepaalde zangers of songwriters die opkijken naar wat ik doe, niet allemaal, maar een paar… En ik ben me daar wel bewust van. Het is ook normaal dat je het voorbeeld van mensen die al een stapje verder staan dan jij zelf probeert te volgen. Ik denk wel dat het belangrijk is dat als zo iemand iets aan je advies vraagt dat je probeert om die persoon te helpen, hoe groot en bekend je ook bent. Er is een mooie quote van ik denk dat het de Dalai Lama was: 'Je zult het meest herinnerd worden door het feit dat je je kennis hebt gedeeld.' Jij hebt nu eenmaal ook veel van anderen geleerd en het is dan ook normaal om dat door te geven.
Je hebt met heel veel grote namen in het folkwereldje samengewerkt. Wat zijn je leukste herinneringen en wie heeft er de meeste indruk nagelaten?
Ik denk dat iemand zoals Philip Masure toch wel heel wat indruk heeft nagelaten. Hij heeft mijn eerste album gemaakt in zijn living in Antwerpen en is toch iemand die, zoals we het in de vorige vraag verwoordden, een deel van zijn kennis heeft gedeeld met mij. En niet alleen qua kennis, maar ook qua contacten in de Belgische folkscène. Als er jobs zijn die hij niet kan doen of geen tijd voor heeft, stuurt hij ze door naar mij. Zulke dingen zijn, ja onbetaalbaar. Hij is een heel genereus man.
Maar ook andere muzikanten zoals Fre Vandaele die jonger is dan mij, maar met zoveel talent. In elke stad heb je zo een paar mensen en het is interessant om te zien wat ze te bieden hebben zonder dat ze een dikke nek krijgen. Ze houden echt van wat ze doen en ze zijn er goed in zonder al dat ego-gedoe. Mensen met ego's mijd ik want zelf heb ik er geen. Ik doe gewoon mijn ding, zij het nu een klein caféoptreden of een groot optreden op een festival, een optreden is een optreden.
Er zijn heel veel mensen die mij geholpen hebben om te staan waar ik nu sta en aan het eind van de dag moet je dat appreciëren.
Laatste vraag. Is er iets dat je nog wil bereiken?
Oh, natuurlijk. Ik wil nog een deel albums maken. Maar mijn grootste doel is om liederen, goede liederen te schrijven die misschien in de traditie zullen worden doorgegeven. Liederen die door andere artiesten zullen worden gebracht als ik al lang dood ben. Mijn nalatenschap.
Interview: Karen Bultiauw & Julie Vandamme
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| reacties |
|
|
|
|
|
|
|
|
Voor wie het nog niet zou weten: Daithi doet morgenavond het voorprogramma voor niemand minder dan Clannad in de Antwerpse Konging Elisabethzaal! Waarschijnlijk uitverkocht, maar zaterdag om 13.30 is hij ook te bewonderen als special guest bij Paddy Murphy's Wife op Labadoux. Nog niet uitverkocht. En ja ik weet het, dit is platte reclame voor onze eigen winkel... maar dat mag geen reden zijn om er zaterdag niet bij te zijn!
|
|
, 29/04/2008 13:33 -
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Het interview met de bescheiden en toffe Daithi Rua verdiende eerder een plaatsje 'in het voetlicht' dan bij het 'kort nieuws'
Dirk
|
|
, 29/04/2008 21:01 -
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Een terechte opmerking Dirk. Het interview staat nu waar het moet staan: in het voetlicht.
|
|
, 30/04/2008 10:26 -
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Hi Daithi,
Keep up the good work; I am sure we'll meet again at the next session! Cheers, Ron
|
|
, 30/04/2008 17:14 -
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Daithi mag 't Ey afsluiten voor de zomerstop... vrijdag 27 juni én voor nikske én met nadien 'Nen Iersen Jam'... Wij kijken er al naar uit...
|
|
, 30/04/2008 17:48 -
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Naar mijn mening is "Causeway" alvast een traditional in wording...let maar op, binnen 60 jaar zingt men die nog in één of andere bruine kroeg waar Sabam niet aan kan.
|
|
, 08/05/2008 16:47 -
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
ja, Sixg, 'Causeway' is een pareltje
|
|
, 13/05/2008 10:25 -
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
bijschrift |
|
|
|
|
|
I
|
streek:
Niet doorgegeven |
|
I
|
datum:
|
|
I
|
genre(s):
|
|
I
|
website:
www.folkinleuven.be |
|
I
|
email:
|
|
I
|
aantal
malen gelezen: 1421 |
|
I
|
artnr:
38643 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
redactie |
| |
|
|
|
verwante artikels |
| |
|
|
|
mail |
| |
|
|
Recentste Interview |
| |
|
|
|
|
