Hamon Martin Quintet – Les métamorphoses – 2007 – Coop Breizh – cd 992 – www.hamonmartin.com  

Het HAMON MARTIN QUINTET heeft sinds ik ze twee jaar geleden voor het eerst live aan het werk gezien heb op het DAMADA-festival een bevoorrechte plaats in mijn platenkast gekregen. Deze relatief jonge maar zeer ervaren Bretoense groep maakt immers schitterende Fest-Noz muziek. Hun bezetting is niet klein maar in vergelijking met een aantal andere Bretoense groepen zeker ook niet reuzengroot: zang (door de vaak bijna spastisch bewegende reus Mathieu Hamon), bombarde en dwarsfluiten (door zijn broer Erwan Hamon), diatonische accordeon (door de andere-helft-van-de-groepsnaam-bezorgende Janick Martin), cister (door Ronan Pellen) en tot slot elektrische bas (door de jonge-en-ook-iets-oudere-meisjesharten-op-hol-slagende Erwin Volant). Het is echter niet hun instrumentarium zelf die ervoor zorgt dat deze groep uniek is, wel de ronduit virtuoze manier waarop deze instrumenten bespeeld worden en de creatieve en vaak jazzy arrangementen. Daarnaast vermijden ze de platgetreden paden. Op hun vorig album “L’HABITAT DE PLUME” bedachten ze ons bijvoorbeeld niet met andro noch gavotte, maar wel met veel minder courante dansen als de uit vier delen bestaande ‘rond de loudéac’ en een ‘ridée de Guillac’. Niet alle composities waren trouwens dansbaar.

Bij deze nieuwe CD ‘LES MÉTAMORPHOSES’ werd het concept gelukkig niet veranderd. De muzikanten komen minstens even virtuoos uit de hoek. Qua accordeonspel durf ik Janick Martin gerust vergelijken met onze Didier Laloy en dat wilt wat zeggen. Misschien komt het door een toch nog te gebrekkige kennis van de Bretoense muziekcultuur, maar ik ken weinig andere artiesten die zo schitterend hun bombarde bespelen als Erwan Hamon. Dit doorgaans hard klinkende instrument blijkt plots onvermoede subtiele jazzy klanken te kunnen voorbrengen. De dansen op dit album zijn wellicht al iets bekender in onze contreien: twee ridées in 6, een laridé (=ridée in 8), hanter-dro, een rond-de-saint-vincent en een polka, maar b.v. ook de mij compleet onbekende ‘rond paludier’ en een zweverige ‘raga’ (wat dat ook moge zijn).

Het al zeer rijke klankenpallet van de groep wordt op deze CD bij heel wat nummers nog uitgebreid dankzij een aantal gastmuzikanten. De belangrijkste zijn Jacques Pellen (12-string en elektrische gitaar, ik vermoed dat dit de broer van Ronan is) en Jean-Marie Nivaigne (drums en percussie). Dankzij hen krijgt een nummer als ‘les palétuviers’ de allure van een PINK FLOYD-song. Het koninginnestuk op deze plaat is echter de uit twee delen bestaande titeltrack ‘les métamorphoses / the winding way’. Het gaat om een traditional die door Mathieu Hamon zelf genoteerd werd. Muziek en tekst mogen traditioneel zijn, het arrangement is dat allerminst. Elk van de muzikanten krijgt ruimschoots de kans zijn kunnen te bewijzen, en doen dit met verve. Vooral het lekker lang uitgesponnen deel 2 is bloedmooi.

Ik ben ook naar een cd-voorstelling in Bretagne geweest en kan verzekeren dat deze groep ook live (nog steeds) zeer de moeite is. Het wordt dringend tijd dat één van de Belgische concertorganisatoren deze mannen eens naar ons land halen.

Luisterfragmenten kun je hier vinden.