Blowzabella – Octomento – 2007 – www.blowzabella.com  - blowzabella1 – 52:16

BLOWZABELLA is altijd al een buitenbeentje geweest. Ze bestaan al dertig jaar. Van in den beginne was deze door en door Engelse groep geïntrigeerd door Franse traditionele muziek, en meer bepaald dansbare draailiermuziek (de chauvinist in me moet hier nu ook aanhalen dat ze ooit de Vlaamse scottisch ‘Jan Mijne Man’ speelden). In die muziek bereikten ze als buitenstaanders een dermate hoog niveau dat heel wat autochtone Franse (en Belgische) groepen zonder blozen durven te bekennen inspiratie te halen uit hun muziek en composities. Ze hebben nochtans zeer veel bezettingswissels meegemaakt. De huidige grote sterren Andy Cutting, Jo Freya en Gregory Jolivet zijn er pas later bijgekomen. De groep is ooit zelfs helemaal gesplit. De individuele groepsleden bleven wel muzikaal actief, elk met eigen projecten. Ter ere van 25 jaar Blowzabella was er een reünie, en nu, vijf jaar later bestaan ze nog steeds. Anderhalf jaar geleden waren ze nog in Leuven te gast ter ere van het afscheidsfeest van FLUXUS. We zullen ons vooral nog lang hun zatte bassist herinneren... Dit weekend zijn ze opnieuw in de buurt. Ze treden namelijk op op Gooikoorts. Het ideale moment dus om hun jongste plaat eens onder de loep te nemen.

De straalschijf luistert naar de naam ‘OCTOMENTO’. Bij een eerste beluistering was ik eerlijk gezegd een beetje ontgoocheld. De muziek kwam me een beetje gedateerd over. Zouden ze dan toch hun vuur verloren hebben? Ik kan al meteen antwoorden op deze gevaarlijke vraag: Neen. Maar je moet wel de moeite nemen om deze plaat in al zijn subtiliteit te savoureren. Twee bewerkte traditionals niet te na gesproken zijn alle nummers eigen composities. Wat uitzonderlijk is, dat is dat er niet één hoofdcomponist is. Zo goed als alle muzikanten hebben nummers geschreven. Elk zorgde voor duidelijk andere arrangementen en sfeer. Als je er op let kun je zelfs blindelings zeggen wie welk nummer gecomponeerd heeft: de artiest wiens instrument een hoofdrol speelt. Zo komt het dat de ene keer de draailier in het middelpunt van de belangstelling staat, en de volgende keer viool of blazers. In ‘de montford and magaloufou’ hoor je twee doedelzakken die op schitterende manier harmonieus samenspelen, subtiel gesteund door een altsax. De ervaring van de groep blijkt uit de subtiele arrangementen die iedereen rond dat hoofdinstrument weeft.
Vaak worden er twee composities per nummer aan elkaar geplakt. Blijkbaar hadden ze inspiratie te over. Zoals vanouds zijn de meeste nummers zeer dansbaar. Op Octomento staan een paar bourrées (allen in 3), een paar scottischen, een wals, mazurka en tot slot een jig. In het cd-boekje wordt daar echter nergens gewag van gemaakt. Dat hoeft ook niet. De muziek is meer dan rijk genoeg om als pure luistermuziek te kunnen dienen. Bovendien zijn de melodieën – hoewel ritmisch altijd correct – niet altijd even makkelijk te volgen voor beginnende dansers.
Het jongste groepslid, de Franse draailiermodernist (wat een woord) Gregory Jolivet (die ook bij LA MACHINE speelt, en al meermaals gast was bij b.v. onze NARAGONIA) wijkt als enige af en toe af van die balmuziek. ‘L’Ange’ is helemaal niet dansbaar, en klinkt ronduit dramatisch, bijna bombastisch. Ook de afsluiter ‘hostilité’ is van zijn hand en mag gerust ‘dreigend’ worden genoemd.
De opnames van de cd gebeurden in een kerk. Dat zorg weliswaar voor de nodige sfeer, maar de ‘octave violin’ van Dave Shepherd klinkt bijvoorbeeld niet overal even zuiver.

Deze plaat heeft me in elk geval heel benieuwd gemaakt naar hoe ze volgende week live zullen klinken. Jammer dat ze zo laat geprogrammeerd staan op zondagavond. Ik heb de houten kop ’s anderendaags alvast ingeschreven in mijn werkagenda.

Klik hier om deze cd te bestellen in Den Appel. Hij wordt je dan gewoon opgestuurd, samen met een overschrijvingsformulier.