Biografie:

De naam ‘Blowzabella’ verwijst naar een tradtionele Engelse jig.
De groep werd in 1978 opgericht door een schare studenten instrumentenbouw (afdeling van de London College of Furniture). Al van in die begindagen was de groep gefascineerd door de traditionele muziek van ’t Europese vasteland, en dan nog liefst de dansbare draailiermuziek van Centraal Frankrijk.
In 1980 was bezetting als volgt: Paul James op doedelzakken, sax en zang, Cliff Stapleton en later Nigel Eaton op draailier, violist Dave Shepherd, en tot slot Dave Armitage en later Ian Luff op bas. De stichtende leden Jon Swayne en Dave Roberts op doedelzakken, sax en melodeon speelden in 1980 nog slechts sporadisch mee.

Hoewel ze een typische balgroep waren die als het moest uren na elkaar kon blijven spelen, konden ze ook hun mannetje staan op luisterconcerten, vooral nadat de toen jonge Jo Freya (zang en sax) de groep vervoegde. Blowzabella werd toen geroemd voor de frisse wind die ze in de vaak nog oubollige Engelse folkscene deden waaien.

De groep toerde in de jaren ’80 zowat overal ter wereld rond. Hun imago als ‘groep van virtuozen’ werd nog versterkt toen Andy Cutting (diatonische accordeon) erbij kwam. De sound van de groep evolueerde meer en meer richting folk met jazzrock-invloeden. Dat kwam natuurlijk door de pompende bas van Ian Luff en de drie blazers. Die typische ‘wall of sound’ inspireerde toen veel jonge groepen.

Toen violist Dave Shepherd in ’89 de groep verliet was dat een voorbode voor een echte split. In 1990 hield Blowzabella officieel op te bestaan. In 1995 kon Ian Luff zijn ex-collega’s Andy Cutting, Jon Swayne, Nigel Eaton en Dave Shepherd overtuigen om nog eens op te treden. Van toen af speelden ze terug enkele optredens per jaar.

In 2003, op de 25ste verjaardag van de stichting van de groep was er een waar reünieconcert. Zeven ex-groepsleden werkten daaraan mee: Jon Swayne, Paul James, Dave Shepherd, Nigel Eaton, Ian Luff, Jo Freya en Andy Cutting. Ze namen zowaar een nieuwe plaat op. Eind 2004 verliet Nigel Eaton de band. Hij werd vervangen door een Franse topmuzikant op draailier: Gregory Jolivet. Een jaar later moest Ian Luff helaas ook de groep verlaten. Deze bassist had in een niet te onderschatte mate bijgedragen tot de typische sound van Blowzabella, zowel door zijn gedreven speelstijl als door zijn composities. Hij werd vervangen door Barnaby Stradling.

Discografie:

• Blowzabella. Plant Life Records PLR 038. 1982.
• In Colour. Plant Life Records PLR051. 1983.
• Bobbityshooty. Plant Life Records PLR064. 1984.
• Tam Lin. Frankie Armstrong, Brian Pearson and Blowzabella. Plant Life Records PLR063. 1984.
• The Blowzabella Wall Of Sound. Plant Life Records PLR074. 1986.
• The B to A of Blowzabella. BZB01. 1987.
• A Richer Dust. Plant Life Records PLR080. CD version PLCD 080 (with one extra track). 1988.
• Pingha Frenzy. Some Bizarre BIGHO1 KELVIN 422. CD version BIGHCD 1 (with one extra track) 1988.
• Vanilla. Special Delivery 1990
• Compilation. Osmosys Records OSMO CD001. 1995.
• The Blowzabella Wall of Sound. Osmosys Records OSMO CD005 (re-issue on CD). 1996.
• A Richer Dust. Osmosys Records OSMO CD010 (re-issue on CD). 1996.
• Bobbityshooty. Osmosys Records OSMO CD015 (re-issue on CD). 1998.
• Octomento – 2007

Bezetting

• Andy Cutting – diatonische accordeon
• Jo Freya – klarinet en sax
• Paul James – doedelzakken en saxen
• Gregory Jolivet – draailier
• David Shepherd – diverse violen
• Ban Stradling – bass
• Jon Swayne – doedelzakken en saxen