Zaterdagmiddag, 9 augustus 2008.

Het weer deed wat lastig. Ze wist niet zo goed wat ze wou, dus ik ook niet. Een jeans met sandalen? Een rokje met sandalen? Een rokje met botjes? In ieder geval geen jeans met dichte schoenen. Dat zou erover geweest zijn! Na veel vieren en vijven dan toch beslist en met wat vrienden vertrokken richting Sint-Genesius-Rode voor een middagje Folkin’Ro. Voor mij één van de meest gezellige zomerfestivalletjes. En zoals verwacht was het wederom fantastisch !!

Griff mocht de spits afbijten. ’t Was meteen een klap op de vuurpijl !! Ik ben dan niet zo’n grote doedelzakfanaat, toch heb ik me aangenaam laten verrassen door de doedelzakspelers van dienst: REMI DECKER , BIRGIT BORNAUW en RAPHAEL DE COCK. Met hun verfijnd spel wisten ze me te overtuigen de zaal niet te verlaten. Met MAARTEN DECOMBEL op gitaar, BENNY VAN ACKER op Contrabas en SARA SALVERIUS (die Pascale Rubens op een mooie manier wist te vervangen) op chromatisch accordeon erbij, speelden ze een ijzersterke set fijne arrangementen.
Eigenlijk best wel jammer dat ze eerst geprogrammeerd stonden, want het volk stroomde slechts in mondjesmaat toe.
Wat me aan deze band erg kon bekoren waren de fantastische gezangen van Raphaël De Cock. Hij had vorig jaar reeds verwondering opgewekt toen ik hem voor het eerste hoorde op tijdens de Gooikse stage, maar ook hier gaf hij wederom het beste van zichzelf. Folk van de bovenste plank. Een topper om het festivalletje in te zetten.

Op het buitenpodium trad het Ballroomquartet aan.
Een ietwat experimenteel geluid werd door het viertal uit hun instrumenten gejaagd. Ik zou het niet onmiddellijk als folk omschrijven, maar het klonk pittig en fris. Een set vernuftige, opgewekte muziekjes vulde de Boesdaalhoeve met vrolijkheid. Heel verwonderlijk was het moment dat JASPER HAUTEKIET (bassist) en ANDRIES BOONE (Violist, mandolinespeler en gitarist) hun bas en mandoline uitplugden en er gekke geluiden mee maakten terwijl DAVID VERTONGEN (drums, percussie en samples) er percussie doormixte en RONY DEPRINS (accordeon) iets vreemds deed met zijn stem. Gek toch wat je allemaal met muziek kan doen.

Na dit prettig gestoorde collectief op naar een swingend bal met Lebocha.
Deze jonge folkgroep heeft op anderhalf jaar tijd een ongelooflijke transformatie doorstaan. Van de akoestische percussionist en digiridoo speler Curt Ceunen naar het zwaardere geschut. Drummer TANGUY VAN DURME en elektrische bassist (allé, de bas is elektrisch hé, niet de speler) KAREL VANDEVONDELE vervoegen sinds kort oude getrouwen CHARLOTTE PEYSKENS op viool, LEANDER MEURIS op klarinet en saxofoon en ANGELO MAENHOUT op gitaar (ondertussen ook meer elektrisch dan akoestisch).
Nieuwsgierig naar de nieuwe sound die dit zou opleveren ging ik een kijkje nemen, maar helaas moest ik tot de conclusie komen dat ik minder overtuigd ben dan ik wou.
Hun songs blijven ijzersterk, maar de nieuwe bezetting zorgt ervoor dat de al even ijzersterke arrangementen verzwakken. De drum en bas werken wat nefast op het mooie geluid van viool en klarinet en saxofoon. En dat was nu net hetgeen Lebocha voor mij zo origineel maakte. Het feit dat ze, niet zoals sommige andere Vlaamse balfolkgroepen, op een eenvoudige manier hun muziek naar voor brachten. Het geheel kwam me ietwat bombastisch over. Terwijl de aandacht vroeger naar elk instrument ging had ik het gevoel dat klarinet en viool overheerst werden door drum, bas en elektrische gitaar. Jammer eigenlijk. Nu, laat ik eerlijk blijven: Ik blijf de muziek van Lebocha origineel en mooi vinden en ik weet dat ze in hun nieuwe bezetting veel kansen zullen krijgen om te groeien. De muzikanten hebben stuk voor stuk talent en kunnen het in de toekomst nog ver schoppen. Aan scholing zeker geen gebrek. Alleen jammer dat ze een beetje de typische jonge balfolktoer opgaan. Voor mij sprongen ze er net uit door hun originaliteit in melodieën en instrumentarium.
Maar om met een positieve noot te eindigen: ze speelden een supersterke set en hadden het publiek op hun hand… Dat zegt veel meer over wat de menigte ervan vond, dan hetgeen een simpel mevrouwtje als ik ervan vind. Dus blijven gaan hé, mannen!

Na Lebocha was het eventjes tijd voor een pauze. Samen met wat vrienden ging ik een kijkje nemen op de kinderboerderij. Mijn hartje ging tekeer als dat van een klein kindje dat overweldigd wordt iets fijns bij het zien van de geitjes, schapen, kippetjes, ezels,… En toen er een klein zwijntje kwam opzetten begon mijn hartje al helemaal te smelten. ’t Beestje kwispelde van contentement en vond het heerlijk gestreeld te worden achter de oortjes.

Bij de eerst noten van de Folkaholics zaten we alweer netjes neer en swingden mijn beentjes de pan uit (ik moet ze dringend leren onder controle houden, want soms is het echt niet meer te doen!) Dit Nederlandse collectief bracht een arsenaal folksongs over, voornamelijk, ‘drank’ !! Ierse klassiekers als ‘Whiskey in the Jar’, ‘The wild rover’ galmden moeiteloos door de microfoon. Af en toe kregen we een verrassing van formaat. Zo zongen ze Bart Peeters’ ‘I’m into folk’ en Tom Jones’ ‘Delilah’.
Met z’n zessen zetten ze grappige karikaturen neer. Het leken wel stripfiguurtjes verdwaald in wonderland, op zoek naar de weg terug.
Tip voor Dranouter folkfestival: deze band is een stevige opener om op donderdagavond het festival meteen te vullen met een flinke portie ambiance. Plezier verzekerd !!

Na de Folkaholics ging het opnieuw richting binnenpodium alwaar Gentenaar JAN DE CAMPENAERE met een voor de gelegenheid folkgecreëerde bezetting van Venus in Flames voor een fijn concert zorgde. Hij speelde, niet in het minst, met WIM CLAEYS op diatonisch accordeon, SAM VAN INGELGEM op bas, ANDRIES BOONE op mandoline, viool en piano en KOEN GARRIAU op Saxofoon. Hmmm, doet me een beetje denken aan de bezetting van Living Roots. De ene Venus in Flames hit na de andere werd in een nieuw kleedje gestopt. Vervolledigd door enkele covers en de nieuwe single ‘Merry go round’ zorgde deze sympathieke meneer ervoor dat folk en pop absoluut verenigbaar zijn. En met klasse!

En zo gingen we van de ene Jan naar de andere. En die andere was niemand minder dan de grote Jan De Wilde himself. Blijkbaar was ie ongelooflijk grote fan van Bart Peeters (een man naar mijn hart) want hij kon er niet over zwijgen. Dat oudere meneertjes grompotten zouden zijn geldt absoluut niet voor deze jolige zanger. Jan De wilde is een ongelooflijk grappige meneer! Humor en sympathie van de bovenste plank. Bovendien ben ik al jaren verslaafd aan zijn muziek en was ik dan ook superblij hem op dit festivalletje te mogen ontmoeten. Van ‘Walter, ballade van een goudvis’ over ‘Joke’, naar ‘Favoriete beest’, ‘De fanfare van honger en dorst’ tot ‘Daar is de lente’. Enzovoort en zoverder. Hij speelde ze allemaal, zijn grootste hits. Nog zo’n aanrader voor het folkfestival.

Na een uurtje Jan De Wilde kwamen we al aan het laatste concert: Flook. Deze Britten speelden een ongelooflijk fantastische set Ierse en andere traditionele nummers, maar dan in een supermodern kleedje. 2 fluitisten (BRIAN FINNEGAN en SARAH ALLEN), 1 gitarist (ED BOYD) en 1 ijzersterke Bodhranspeler (JOHN JOE KELLY) lieten ons samen met gastmuzikant LEO HUNT op Banjo genieten van een staaltje toptalent. Qua muziek heb je misschien een 20 in een dozijn gevoel, maar deze heren en dame weten zich ongetwijfeld te onderscheiden door hun talent en verfijnd muzikaal spel. Bovendien waren ook zij grappig en speelden ze moeiteloos in op reacties vanuit het publiek.

Misschien was er dit jaar minder volk dan vorig jaar, toch was het méér dan een geslaagde editie. Toch altijd fijn om je weekend te kunnen opfleuren met een reeks zalige concerten.

Oja en nog één vermeldenswaardig puntje, naast de gezellige sfeer en de vriendelijke medewerkers: het programmaboekje! Klein, verzorgd én overzichtelijk. Handig om de dag mee door te komen. En met mooie verwoording om de groepen te introduceren.

Folkin’Ro, u was wederom een fijn festivalletje. Graag tot volgend jaar!