|
|
|
|
|
|
Deerlycke folkfestival 2008: het verslag! |
|
|
|
|
Een rustige, maar heel gezellige editie! (Concertverslag)
|
Omdat de 11de editie van Deerlycke folkfestival op een feestdag begon, besloten de organisatoren de deuren van dit evenement wat vroeger open te doen om zo wat meer optredens aan te bieden op vrijdag.
Vrijdag 15 augustus 2008
Voor de allerkleinsten onder de muziekliefhebbers, opende het festival met Ellebieke, een poppentheater. Ik mag dan zelf niet van de grootste zijn, toch moet ik met spijt in het hart bekennen dit spektakel gemist te hebben. Op dat moment genoot ik liever van een kleine sfeeropsnuiving op het terrein. Met wat vrienden bezocht ik de enkele kraampjes met leuke spulletjes die er te vinden waren.
Om 17 u. zakte ik af naar de grote concerttent voor het eerste muzikale optreden. BOGUS zette meteen de toon met een swingend folkbal. Vorig jaar nog bestempelde ik de heren als een jongere versie van AedO, maar pakweg één jaar later moet ik mijn mening herzien. Deze jonge knapen zijn immers fel vooruit gegaan! Stuk voor stuk zijn het goeie muzikanten. Bovendien brengen ze ook een originele set aan jigs, bourreés, walsen, mazurka’s, scottisches, andro’s,… Met Florian De Schepper op akoestische gitaar, Ambroos De Schepper op altsax en tin whistle en Hans Depelchin op cajon, darbouka en djembé zorgden de heren ervoor dat de toon voor dit folkfestival meteen gezet was.
Ondertussen stroomde het volk met mondjesmaat toe.
Tussen Bogus en de volgende groep, konden we een uurtje genieten van de zon. Na een aantal doorregende dagen, waren de weergoden dit festivalletje goed gezind. Daar moesten we uiteraard van profiteren.
Heerlijk genieten van een drankje, met de poep in’t gras, wachtte ik op ISHTAR voor een volgend uurtje muzikaal plezier.
Net zoals op het Eurovisiesongfestival speelde deze groep slechts in kleine bezetting.
Soetkin Baptist nam samen met Ann Vandaele de zang voor haar rekening. Daarnaast had je nog Michel Vangheluwe op contrabas en gitaar, Lode Catrysse op hobo, Korneel Taeckes op altviool en aan het slagwerk en Hans Vandaele op de cello.
Wie verwacht had dat de dames en heren een volledig ‘O julisi’-set zouden brengen, had zich schromelijk vergist! ‘O julisi’ is namelijk een buitenbeentje in hun wereldlijk repertoire. Maar dat wist dit mevrouwtje natuurlijk al. Een mix aan liederen van over heel Europa kwam op ons af. Het één al wat opgewekter dan het andere, allemaal met een klassiek geschoolde inslag. Of deze groep echt paste op Deerlycke, laat ik in het midden (ik zou hen eerder in een cultureel centrum plaatsen), maar dat ze goed zijn, mag gezegd.
Alleen jammer dat het geluid tijdens dit optreden zo slecht was. Waar bij de meeste optredens in de grote concerttent het geluid doorgaans véél te luid staat, stond het bij Ishtar veel te stil. Buiten klonk het een pak beter dan binnen. Het geroezemoes van het publiek tussendoor deed er ook niet veel goed aan. Jammer, maar ik heb er toch van genoten!
Van Ishtar, naar LA VARDA: een muzikaal verschil van formaat. We maakten een reis van wereldmuziek in zijn pure vorm, met een kleinere bezetting, naar folkrock met een arsenaal aan traditionele en minder traditionele instrumenten. Draailier, bouzouku, mandoline, accordeon, nyckelharpa, doedelzak, tuba, contrabas, viool, gitaar, percussie, tin whistle, guimbardes,… Een bont allegaartje van Franse mannen zette de grote concerttent in rep en roer. Ze klonken absoluut niet slecht, maar mij konden ze niet voor de volle 100 % bekoren. Persoonlijk ben ik een grote fan van folkrock, maar het spijtige is dat veel van de groepen die dit genre brengen snel op elkaar gelijken. Er zijn maar weinig groepen die zich weten te onderscheiden van de grote massa. En helaas, voor mij dan toch, behoorde La Varda tot één van de groepen die zich moeilijk weten te onderscheiden. Voor mij een minder geslaagd optreden, maar voor de grote massa puur ambiance!
Tussen La Varda en de laatste groep op vrijdagavond konden we op het buitenplein genieten van een vuurspektakel gebracht door RON JALUAI De heren brachten niet alleen een fijn en hartverwarmend vuurspektakel. Hun evenement was bovendien nog es doorspekt met een serieuze vleug humor. Jong en oud waren sterk onder de indruk van deze show. Altijd plezant om het muzikale gehoor eventjes op adem te laten komen.
Nadien was het tijd voor een laatste uurtje luisterplezier met SALSA CELTICA. Helaas wist ook deze groep me minder te bekoren dan ik had gehoopt bij het horen van hun naam. Ook hier was de bezetting fenomenaal. Trompet, congas, basgitaar, fluit, harp, doedelzak, sax, percussie, symbalen, viool, piano,… De sprong van typische Latinomuziek naar een Keltische sound sprak me niet erg aan. Ik hou van Latino muziek en ik hou van Keltische muziek, maar de combinatie ervan kon me niet echt bekoren.
Nu, laat ik eerlijk zijn; zowel bij La Varda als bij Salsa Celtica moet ik toegeven dat we met steengoeie muzikanten te maken hebben. De heren van beide groepen speelden de pannen van het dak en het publiek ging uit de bol. Dus kunnen we besluiten dat het overgrote deel op de Deerlycksewei zich ongelooflijk geamuseerd heeft die avond.
Vermits ik ondertussen al aardig moe begon te worden, liet ik de DJ set, die de vroege uurtjes vulde, aan mijn neus voorbij gaan.
Zaterdag 16 augustus 2008
Zaterdag begon met minder warme zonnestralen als vrijdag, maar geen regen was ook al een optie om de dag met een vrolijke glimlach in te zetten. Deerlycke leek nog te slapen toen ik reeds netjes gewassen en gestreken in ‘De Gaudi sleutel’ zat te lezen. Enkele uurtjes later kwam er beweging in vele tenten en maakte iedereen zich klaar voor een dag twee van het kleine folkfestivalletje. Ondertussen bood de zon zich weer aan en konden mijn botjes ingeruild worden door mijn sandalen.
Om 13 u. speelde SWINDLERS & GENTRY traditionele balmuziek uit Groot-Brittannië. Wie zin had kon een aantal traditionele dansen aanleren. Met enkele gekneusde ribben was ik helaas niet in staat veel mee te dansen die dag. Wel jammer, want ik vind zo’n set traditionele dansen best wel fijn. Ondertussen zijn de leden van Swindlers & Gentry ouwe getrouwen op Deerlycke. Ze speelden reeds enkele malen ten bal en telkens krijgen ze veel bijval door dansend folk-Vlaanderen. Op zo’n rustige manier de middag inzetten: dat is pas genieten!
Een uurtje later startte, in de kleine concerttent, een workshop instrumenten maken voor kinderen. En dat met de dame en heren van ’t KLIEKSKE. De tent werd omgetoverd tot een werkatelier. De kinderen konden kiezen tussen een muzikale klomp, een fluitje of een percussie-instrument met kroonkurken. Stiekem was ik een héél klein beetje jaloers dat ik op dat ogenblik geen kindje meer was, want ik zou het ongetwijfeld fantastisch gevonden hebben!
Later op de middag volgde nog een concert met en voor de kinderen. Heerlijk om te zien hoe kinderen op zo’n creatieve manier kennis kunnen maken met muziek. En het mag gezegd: na zoveel jaar heeft ’t Kliekske nog niets van haar pluimen verloren. Integendeel: Je zag Herman, Rosita, Oswald en Wilfried ongelooflijk opgaan in hun show, samen met het jonge geweld!
Tussen de workshop en het werkelijke optreden van ’t Kliekske konden we in de grote concerttent genieten van, alweer, een swingend bal gebracht door de muzikanten van CEILI MOSS. Deze Belgische band brengt een mix aan muziek uit Vlaanderen, Scandinavië, Keltische streken, Oost-Europa,… Ze vermengen klezmer met chanson, blues, kleinkunst, ska,… Een uur lang werden we getrakteerd op overheerlijke dansbare muziek waar je even goed op je gemakje kon naar luisteren zonder persé te dansen.
Om kwart over 6 was het tijd voor de Deense groep VALRAVN. Dit fijne collectief werd vorig jaar voor het eerst gespot tijdens Dranouter. Maar ook dit jaar reeds stonden ze in België op de planken. In april speelden ze immers op Labadoux. Wanneer je je ogen sluit krijg je meteen het gevoel dat je naar een concert van de Ijslandse zangeres Björk aan’t luisteren bent. De muziek is vrij experimenteel en zangeres Anna Katrin Egilstrod heeft een gelijksoortig stemtimbre. Hoe dat klinkt kan ik moeilijk uitleggen. Het is zodanig speciaal dat je onmogelijk kan beschrijven hoe het werkelijk klinkt. Naar mijn smaak op zijn minst fantastisch !! Ook hier stond de muziek weer veel te luid, maar dat kon me niet zozeer deren. Valravn brengt zulke fantastische muziekjes en bovendien stonden een stel sympathieke muzikanten op het podium, dat je moeilijk anders kon dan blijven luisteren.
Nog in volle trance stevende ik af op de kleine concerttent voor een mini bal met de heren en dame van ASHELS. Dat het bal ‘mini’ kon genoemd worden, staat vast, want de dansvloer was bezaaid met zittend publiek. Amaikes, zij die tijdens andere bals boos zijn omdat er luisterende mensen op de dansvloer staan zouden zich tijdens dit bal ongetwijfeld doodgeërgerd hebben, maar de gemiddelde Deerlyckedanser trok zich daar niets van aan! Er werd vooraan, achteraan en opzij duchtig gedanst.
Zangeres Annemie Piron werd vervangen door Isabelle (sorry haar familienaam ontglipt me), een uiterst sympathieke muzikante. Een klein, fijn balletje met toffe muzikanten zorgde meteen voor een laatste energiestoot om de rest van de avond mee door te komen.
En zo was het tijd voor MODENA CITY RAMBLERS. Nadat ik eventjes mijn oor in de tent te luister legde, besloot ik wijselijk dat ik nog te jong ben om nu al doof te worden; dus genoot ik buiten van dit Italiaans collectief. De heren blijken zichzelf als Combat folk te omschrijven. Stevig rocken konden ze inderdaad wel. Of ze zo strijdlustig zijn, daarentegen, weet ik niet! Muzikaal worden ze tussen The Pogues en Mano Chao geplaatst en tekstueel naast Rage against the machine. Stevige rock met een vleugje soft; ik kan me daar wel in vinden. Van buitenaf klonk het zeker en vast niet slecht!
Van stevige rock naar een oertraditioneel bal met DE GARRE VAN KORNEE.
Deze gloednieuwe balformatie bestaat uit niet minder dan enkele muzikanten van Kadril (Bart De Cock, Hans Quaghebeur, Dirk Verhegge en Mariken Boussemaere) en één muzikant van Follia! (Johan F. Decancq). Ze brengen swingende traditionele folkdeuntjes gearrangeerd naar eigen ‘goesting’. En dat het aanslaat; daar mogen we zeker van zijn, want net zoals hun optreden tijdens Dranouter, vielen de heren en dame erg in de smaak bij het dansend publiek. Van hen zijn we dus lang nog niet af!
Nog voor het einde van De Garre was het tijd om naar de grote concerttent te verhuizen, want daar stond alweder de allerlaatste groep van de avond op het programma. Hun naam kwam me bekend voor, maar ik moet met schaamrood op de kaken toegeven dat ik hen nog nooit ‘laajf’ gezien had. OYSTERBAND, een bende sympathieke 50 plussers, bestaat nochtans reeds 30 jaar. Deze band uit Groot-Brittannië is hét grote voorbeeld van The Levellers. Ze wisten perfect hoe ze het publiek moeizaam op hun hand moesten dragen met hun folkrockmuziek. Met John Jones op accordeon en aan de zang, Chopper op bas, cello en aan de backings, Dil Davies op drums, Alan Prosser op gitaar en aan de backings en Ian Telfer op viool, orgel, concertina en aan de backings werd de tent getrakteerd op een ongelooflijk staaltje bijblijvende muziek. Ik was zo overdonderd dat ik meteen fan werd en na afloop van de show hun nieuwste CD kocht.
Met een goed gevoel vertrok ik nadien richting huiswaarts. Helaas kon ik op zondag niet blijven voor het aperitiefbal met Swindlers & Gentry.
Deerlycke 2008 was ongetwijfeld een iets rustigere editie dan vorige jaren, maar het blijft er heel gezellig.
Zoals eerder neergepend blijft bij dit festival een minpuntje dat de muziek in de grote concerttent doorgaans veel te luid staat. Deze opmerking is eigenlijk een bundeling van heel wat mensen die dezelfde mening zijn toegedaan. Al moeten we wel toegeven dat, wanneer Dries Decocker het geluid verzorgt, geluidsoverlast helemaal geen probleem is.
Ook het programmaboekje is niet echt duidelijk. Alles staat te dicht opeen met te veel frullen en kadertjes en de Deerlyckse vogel op elk blad zorgt ervoor dat de tekst niet altijd leesbaar is. Wel fijn is de voorstelling van elke groep met foto.
Heel positief is de sfeer, de vriendelijkheid van de medewerkers, de verbetering van toiletten op de festivalweide én de mooie versiering aan de toog en aan de podia!
Deerlycke blijft dus zeker en vast méér dan de moeite om naartoe te gaan!
Zeker en vast tot volgend jaar!
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| reacties |
|
|
|
|
|
|
|
|
Goed gezegd, op Deerlycke had je dit jaar genoeg ruimte en armslag om rustig te laveren tussen tafeltje en toog, tussen (te) stille kleine concerttent en de lekker vertrouwde stevige muzikale noot in de biertent.
Op vrijdag is BOGUS me positief bevallen, jong en toch niet te onervaren, eenvoudig en vooral heel goed in zijn genre. Nadien natuurlijk heel blij om ISHTAR live aan het werk te zien. De groep deed dat heel goed: de muzikale rondreis rond Europa en andere imaginaire gebieden was goed gebracht toch ook kwa inborst wat te ingetogen om er echt te staan, ook de versterking stond voor mij te stil: deze groep verdiende beter dan zomaar op de achtergrond aanwezig te zijn. Maar verder geen slecht woord over de groep zelf.De vakbekwaamheid in zang en melodieen is echt indrukwekkend.
LA VARDA was wel spektakel maar was een grote omslag van de muzikale verfijning van ISHTAR naar de botte feestaanpak. Bij de topper lag onze familie reeds in zijn bed.
Zaterdag was de topper uiteraard voor de kinderen de workshop plus optreden van 't KLIEKSKE. Hoe de groep alles met geduld en humor aanbracht was rustgevend. Het optreden zelf was natuurlijk het van het. Uw eigen kinderen zien musiceren op folkmuziek en eigen bereide instrumenten is van alle tijden. Na het TOVERCIRKELEILAND van vorig jaar terug een topper dus in de kleine tent.
Verder in de kleine tent met het te kleine podium niet zoveel begrepen van ASHELS wegens jawel te stil, niet duidelijk genoeg verterkt, ... Nochtans een goed groepje maar misschien wat te nonchalant. Precies alsof een akoestisch optreden absoluut stil moet staan.
DE GARRE heb ik weinig van gezien maar vond ik heel goed.
Tenslotte heeft Deerlycke me na CEILI MOSS me de top drie van het jaar en de tijd van mijn leven gebracht met terug een indrukwekkend VALRAVN: experimenteel, muzikaal en mijn inziens een stuk steviger dan begin dit jaar op Labadoux.
MODENA CITY RAMBLERS bewees vervolgens dat je als feestgroep ook muzikaal verfijnd genoeg uit de hoek kan komen: de zuiverheid van spelen, de aanpak de kniporgen naar allerlei genres met steeds een folkrgerichte POQUESaanpak. Tof: echt waar. Al verstaan we soms geen woord van hun taal, de muziek raakt ons.
En moet het gezegd de topper voor mij was THE OYSTERBAND: waaw, eindelijk terug op Belgische bodem en ik was vooral heel blij te merken dat ze ook live even goed hun laatste CD brengen. Over The water als opener en reeds blij het derde (jawel het derde) Here comes the flood, een nummer met een heel sterke tekst over immigratie en allerlei van andere culturen sprong John Jones reeds in het publiek en sprong Chopper op de dansvloer reeds op een uitgekeerd vuinisbak om een showke te geven met een akoestisch nummer notabene. Sing it boys...
Vervolgens was het optreden een aaneeschakeling van muzikale perfectie: sfeervolle galm, spitsvondige viool, sterke cello en maniacale gitaar. We kregen ter gelegenheid van hun dertigste verjaardag een Welisch versie van Native son gevolg door het originele en als ultieme lookback natuurlijk hun allereerste song Oxford Girl. Nog een heel pak nieuw werk ertussen met als aangrijpend schrijnend actuele protestsong: the world turned upside down (To Irak en afghanistan: all we are saying is give peace a cance) en naar bissen toe werd leukweg op vraag van het publiek One green Hill toegevoegd aan hun playade. De eredienst werd traditiegetrouw afgesloten met put out the lights...
Tranen, euforie, ontroering en apure afgoderij. deze mannen zijn gewoon levende monumenten en op hun leeftijd enkel gegroeid in samenzang, performance en inhoud van teksten. En dan zwijgen we natuurlijk nog van de folkrocksound.
Mijn evaluatie is dan ook simpel: Deerlycke: we want more, we want more
|
|
, 19/08/2008 20:34 -
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Als deel van de organisatie wil ik even reageren op het 'geluid'. Het loopt meestal (altijd) fout als een groepslid van de spelende band aan de knopjes staat. Bij Ceili Moss stond onze eigen PA-man aan de knopjes en was er geen klagen... Ik ben persoonlijk tussengekomen tijdens Valravn. De laatste nummers waren een pak stiller nadat ik de brave man erop had gewezen dat hij de schitterende muziek aan het verkrachten was door het volume te hoog te zetten. Dit wordt ongetwijfeld een aandachtspunt de volgende editie! Beloofd!
|
|
, 19/08/2008 23:33 -
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Ik kan me volledig vinden in het verslag van Eleentje, en kan moeilijk geloven dat de muziek in de kleine tent soms te stil stond. Daar was ze juist ideaal om nog eens een babbeltje te slaan met vrienden.
In de grote tent zijn we geregeld naar buiten of de toog gevlucht omdat het geluid vooraan niet te doen was; zeker niet met een kleine peuter op de arm of in de rugzak. Maar ik kijk uit naar de volgende editie en hoop dat de boxen iets stiller zullen worden afgesteld.
Maar voor iedereen denkt dat het slecht was : het was ook dit jaar schitterend, en door het gebrek aan een grote publiekstrekker was het dit jaar volgens mij ook iets rustiger. De programmatie mag van mij gerust iets gedurfder, maar dat zal dan misschien niet gesmaakt worden door alle festivalgangers...
Wat ik wel leuk zou vinden, is een jamsessie of een TLS op vrijdagavond in de kleine tent.
Een kubbtornooi ware ook leuk, maar da's misschien buiten het bereik van het festival ;-)
|
|
, 20/08/2008 08:17 -
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Ook nog effe reageren!
Dat het geluid veel beter is wanneer meneer de eigen geluidsman aan de knoppen staat, dat heb ik ook aangegeven hé? Dat is inderdaad een feit. En het lijkt me ook niet eenvoudig de geluidsmannen die met de bands meezijn op hun vingers te tikken want voor't zelfde geld leggen ze de boel stil en zijn ze weg...
Ik ben blij dat dit onderdeel niet zomaar naast zich zal neergelegd worden...
En voor de rest wil ik, net als Tsjoecha beamen dat Deerlycke een ongelooflijk tof festival is dat méér dan de moeite is om naar toe te blijven gaan. Gezellig, klein, toffe programmatie, sfeervol, accomodatie in functie van de bezoekers,vriendelijke medewerkers,...
Het geluid is eerder iets voor de organisatie. De méér dan positieve punten is voor het publiek en ook als pluim voor de organisatie uiteraard !!
Dus doe zo verder hé, mannen en vrouwen... ;-)
|
|
, 20/08/2008 08:58 -
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Te luid? geen last van ik heb bescherming Doppen! zelf al vinden sommigen dat het binnen de normen is ik draag doppen (ben het al gewoon). Discussie zal blijven ik ken er die daardoor volgend jaar afhaken jammer.
Maar Deerlycke was Idd super. Top groepen en top ontdekkingen. Voorstel van Tsjoecha KUBB-tornooi (dat spel met die stokken) is zeker leuk voorstel (zowel kinderen als ietsjes grotere kinderen doen dit graag)
JAM sessie zoals de Valravns probeerde te doen tot gat in de nacht ZEKER proberen in gang te trekken. Ik ken enkele Noord Fransen die daar goed in zijn.
het was kalmer dan vorig jaar maar dat is te verklaren hoor. Niet de affiche of zo maar er is de 15de augustus en het weekend ervan zo veel te doen. Ieder stad, dorp of gehucht heeft zijn braderij rommelmarkt minifestival. Er waren dingen aan zee oa polé polé enzo.... Koopkracht daalt mensen kiezen. Deerlycke is goedkoop. Maar als er iets gratis is in de buurt komen ze niet hé.
DEERLYCKE 2009 Here I come (als Kan reserveer ik nu al)
|
|
, 20/08/2008 09:06 -
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Oordoppen zijn ook niet zó praktisch. Die schuiven er terug uit of het volume aan het ene oor is hoger dan aan het andere of ze filteren te veel weg. Ik heb een heleboel mensen oordoppen zien dragen en heb het zelf ook (noodgedwongen) geprobeerd, maar handig is het niet.
Trouwens: als de in de bassen zo luid gaan dat je instrumenten als de viool en de draailier niet meer hoort, ga je dat niet oplossen met oordoppen.
En als je aan de toog wil staan babbelen en van ver het optreden wil volgen, dan komen die doppen het gesprek ook niet ten goede.
|
|
, 20/08/2008 11:53 -
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Als basdreunhater toch ook even mijn zegje doen.
De electronische basdreun van Valravn was hun eigen keuze. Dat mocht ik uit de mond van zowel Soren als Juan vernemen. Grappig is wel dat, toen ik mijn kritiek er op te kennen gaf, Soren me een cd van hun ander project 'Virelai' cadeau heeft gedaan, maar dit terzijde.
Zelf ben ik bij een vijftal concerten in de grote tent buiten gaan zitten en één keer ben ik zelfs naar de camping verhuisd, omdat ik letterlijk koppijn van kreeg van de basdreunen. Oordoppen zijn niet aan mij besteed en houden die dreunen niet echt tegen.
Net als Eleentje moet ik een grote pluim geven aan onze vriend Dries, aka Mr. Wolf, die wel weet hoe hij het binnen de perken kan houden.
Er is een heel simpele manier om de decibels onder controle te houden : een decibelbegrenzer. Er zijn festivals waar ze deze prachtuitvinding gebruiken en daar is het een zaligheid om van de muziek te genieten, zonder gevaar voor gehoorschade.
Verder ben ik niet zo voor de formule van een nacht-dj. Voor half vijf in slaap raken is er niet bij als de bassen blijven beuken op de trommelvliezen. Die buren van het festival moeten ofwel dove mensen zijn, ofwel heeeeel tolerant. Geef mij maar een formule waarbij men na het laatste optreden kan samen spelen en samen zingen, terwijl zij die willen slapen dat zonder problemen kunnen doen.
Een nachtelijke fuif trekt trouwens ook lieden aan die dan 's nachts op mensen hun tenten gaan slaan en die kampeerstoeltjes in brand gaan steken en nog van die lollige dingen...
Tot hier mijn (negatieve) bedenkingen. Deerlycke heeft ook heel wat positieve kanten, hoor : de gezellige festivalweide, de aankleding van de tenten, de balgroepen die geboekt waren, de kinderanimatie, de kans om vrienden terug te zien, de vriendelijke vrijwilligers,...
Moest ik nu zeker zijn dat het, wat geluid betreft, niet bij loze beloftes zal blijven, wil ik mijn besluit om niet meer te komen misschien wel herzien.
|
|
, 20/08/2008 13:35 -
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
mss kunnen ze werken met soort charter! Ik weet dat de franse wetgeving daar veel gevoeliger voor is. Het vraagt visie en durf maar ik denk dat als zowel organisatie als groepen (met of zonder PA man) dit onderkennen. Dat iedereen wel content zal zijn. Wat ik ook raar vind dat iemand zegt dat geluid te stil stond. Omdat ze gepraat van omstanders hoorden. Wel als je dat hoort staat geluid goed. Dan is het natuurlijk zo dat omstanders mss meer respect moeten hebben voor muziek en de luisteraars. Niet? Soit dit is mijn eigen mening en ik weet dat dit niet altijd word geapprecieerd. Lang leve de vrij meningsuiting.
|
|
, 20/08/2008 15:12 -
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Haha! Ik wist dat er dit jaar nog zo'n discussietje ging ontstaan, dus heb ik dit verhaal even opgespaard. In juni trok ik naar de Nurburgring om er drie dagen te genieten van hard-rock, metal, punk, kortom: het steviger genre. Fantastisch festival en wat me nog het meest opviel: de oordopjes die wij - samen met onze vooroordelen - meesleurden waren voor niets nodig. Dus leg me nu eens uit: hoe komt het dat ik bij Metallica, Rage Against The Machine en zelfs Motörhead (die nog steeds het luidste concert aller tijden op hun actief hebben staan) niet halfdoof werd ondanks de geluidsinstallatie én een 80.000 meebrullende Duitsers, maar uit de tent van Labadoux vlucht als Seth Lakeman z'n bassist in actie schoot?
Wat ik eigenlijk wil zeggen: het kan dus, zonder gehoorschade op de eerste rij van een festival genieten en feesten. Maar blijkbaar niet hier. Of sla ik de bal gewoon stevig mis?
|
|
, 20/08/2008 16:01 -
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
alles hangt af van man achter knoppen en de installatie die hij moet bedienen. Ik trap mss één open deur in maar niet iedereen die achter knoppen staat is even Prof of denk dat men prof is. Verschil met Metalica RATM ea is dat die wel zeer professioneel werken. Ik zag Metalica twee maal éénmaal slecht in sportpaleis dat komt omdat akoestiek daar kloten is. éénmaal goed dat was in open lucht en daar had ik ook oordoppen mee en heb ze gebruikt maar was niet echt nodig. Maar ik zeg altijd beter voorkomen dan genezen. Al weet ik niet of je van doofheid kunt genezen?
|
|
, 20/08/2008 16:15 -
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
trouwens in Frankrijk op mijn Nr.1 festival gennetines (sorry Deerlycke jullie zijn 2des)Daar is de versterking fantastisch twee tenten naast elkaar en ze storen elkaar niet. Maar daar heb je ook niet zware bassen en hard drums hé.
|
|
, 20/08/2008 16:17 -
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Virelai heeft min of meer dezelfde bezetting als Valravn. Dit is meer akoestische middeleeuwse muziek maar daarom niet minder mooi dan Valravn! Je zal merken dat soms liederen van Virelai ook door Valravn worden gespeeld, bijvoorbeeld 'Skipper og Jomfru' (het laatste nummer op Deerlycke). Meer info over Virelai vind je op http://www.virelai.dk/ of http://www.virelai.dk/english.htm ;)
|
|
, 20/08/2008 16:28 -
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Kubb tornooi ?! jawadde dadde, dat is pas een goed idee zie. Sidder ende beef want Mc C doet vanaf nu altijd mee met kubb tornooikes moehahaha ...
|
|
, 20/08/2008 18:33 -
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Wat dat stil betreft: geen probleem dat je moet kunnen praten maar ik wil wel de instrumenten horen, zoniet vind ik gepraat toch wel storend (Zowel bij ISHTAR als ASHELS). Remember Ralph McTell die zijn optreden hiedrdoor bijna stopzette. een beetje respect voor de artiesten zou ik zeggen.
Maar goed: smaken verschillen, ook kwa geluidsvomue van een folkfestival.
|
|
, 20/08/2008 18:35 -
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
bijschrift |
|
|
|
|
|
I
|
streek:
West-Vlaanderen |
|
I
|
datum:
|
|
I
|
genre(s):
|
|
I
|
website:
www.deerlycke.be |
|
I
|
email:
|
|
I
|
aantal
malen gelezen: 2555 |
|
I
|
artnr:
39963 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
redactie |
| |
|
|
|
verwante artikels |
| |
|
|
|
mail |
| |
|
|
Recentste Concertverslag |
| |
|
|
|
|
