Home
> woord/beeld > Concertverslag
> Pieter & Hannelore op de Pietberg te Aalter 29/9
Pieter & Hannelore op de Pietberg te Aalter 29/9
Duo brengt Frans chanson op overtuigende wijze(Concertverslag)
Pieter Smout & Hannelore Muyllaert (PIETER & HANNELORE) met het programma ‘Frans chanson’ in de circustent op de Pietberg te Aalter vrijdag 29 augustus 2008.
Zelfs als je vrij intens met muziek bezig bent kom je voor verrassingen te staan. Natuurlijk kondigde dit concert zich als ‘interessant’ aan. Hannelore Muyllaert heeft een geschoolde zangstem. Ze zingt in opera en theater, speelde Marlène Dietrich in de muziektheaterproductie ‘Falling In Love Again’. Ze zong Franse en Duitse liederen, van Fauré tot Schoenberg, bracht ook een Spaans en Russisch liederenprogramma. Ze verloor haar hart en ziel aan de liederen van Kurt Weill, maar ook Eisler en Krtschil zijn haar allerminst onbekend. In 2007 ging ook de productie ‘L’amour, cette éternité de seconde’ rond Leo Ferré in première. Het is de bedoeling dat deze productie op tournee gaat (zie www.leoferrelamourdeseconde.com ) Ze concerteerde overigens ook al in het buitenland. Omdat de projecten, waar deze bezige bij zich mee inlaat, haast niet bij te houden zijn, verwijzen we graag naar www.hannezingt.be om bij te blijven. Maar één ding staat vast: zo iemand kan zingen.
Pieter Smout studeerde piano aan het Conservatorium van Brussel, volgde klassieke piano in het KCB bij Jan Michiels en masterclasses jazz en vrije improvisatie bij Kris Defoort. Hij speelde klassiek, jazz en cabaret, eens te meer te veel om op te sommen in deze lijnen. Alleen nog dit: tijdens het seizoen 2008-2009 is hij dansrepetitor in de internationale dansschool ‘Performing Arts Research and Training Studios’ (P.A.R.T.S. o.l.v. Anne Teresa de Keersmaeker) in Brussel en bespeelt hij de toetsen in Nederland in ‘Les Miserables’ en ‘Sunset Boulevard’ bij theatergigant Joop van den Ende. We verwijzen verder graag naar www.pietersmout.be. Zo iemand kan spelen.
Hannelore Muyllaert en Pieter Smour ontmoetten elkaar in 2000 op het Conservatorium van Brussel, maar gingen elk hun gangen tot ze in mei 2007 dit project rond Frans chanson opzetten. Dat bleek een voltreffer. Kort na de start stonden Pieter & Hannelore zo luidt hun artiestennaam) al op de Gentse Feesten. Uit amper drie sessies op de GF werd een live cd gepuurd, ‘Chanson Française’. Die cd is best verdienstelijk en werd samengesteld met het repertoire waar ze nu nog mee toeren, maar vermits het duo kwalitatief met rasse schreden is vooruitgegaan, is de cd minder representatief voor het huidige niveau.
We konden ons dus aan iets bijzonders verwachten! Toch behielden we onze twijfels: het eerste deel zou bestaan uit bekend werk van de groten van het chanson (zonder Georges Brassens, uiteraard niet zo geschikt voor Hannelore; Pieter heeft nochtans al een cd mee gemaakt rond Brassens met ‘t Crejatief Complot, waar ook Hans Mortelmans in participeerde; de teksten werden in het Brussels vertaald door Remon Doms; er zou ook al een tweede cd zijn) Die hele groten zing je natuurlijk niet ongestraft: een knappe stem is dan bij lange niet genoeg!
Bovendien zette het duo het programma op zijn kop. Het leek ons beter dat ze dit eerste deel voor na de pauze hadden gehouden, want deel twee zou bestaan uit songs van de grote Boris Vian. Knap werk, maar niet eenvoudig of rechtlijnig van tekst en emotie en erg veeleisend in de interpretatie… Ons scepticisme kwam dus niet uit de lucht gevallen. Maar Pieter & Hannelore hadden dat goed uitgekiend.
Het eerste deel zorgde immers voor de gewenste openheid. Het repertoire daarvan kon rekenen op herkenning, met melodieën die iedereen kent. Ze openden met ‘Göttingen’ van Barbara: de grote chanteuse, tegenhanger van Juliette Gréco, zong kort na de oorlog in het pas verslagen Duitsland, maar ontmoette er meer warmte en genegenheid dan thuis. Dat drukte ze uit in dit warme pleidooi om grenzen en vooroordelen te laten varen. Twee maal Leo Ferré met’ La jalousie’ en… ’Avec le temps’. Dit laatste meesterwerk vraagt gewoon àlles van iemands inlevingsvermogen. Hannelore legde echter zo veel ziel in de interpretatie dat de rijkdom van de tekst goed tot uiting kwam.
Ook met Jacques Brel ging ze lopen: ‘J’arrive’ (ook zo’n lied dat je pas tegen het eind van je leven volledig kan bevatten), ‘La chanson des vieux amants’, 'Au suivant’ (dat aardig balanceerde tussen het potsierlijke van de situatie en het beklemmende gevoel van vast te zitten, à la ‘Catch 22’) en ‘La quête’ (uit de oorspronkelijke Broadway musical van Mich Leigh en Joe Darion die Brel vertaalde tot ‘L’homme de la Mancha’; ‘La quête’ is ook bekend als ‘Impossible Dream’) Ook Edith Piaf kwam in vijf klassiekers langs: ‘Johnny tu n’es pas un ange’ (denk ook aan Vaya Con Dios!), ‘Padam Padam’, ‘Milord’ (nog altijd het prijsnummer van Piaf! Georges Moustaki schreef de tekst), ‘Mon manège à moi’ en ‘La foule’. Een aantal bekende Vlaamse zangstemmen hebben zich in het verleden gewaagd aan interpretaties van het werk van La Môme Piaf, maar Hannelore Muyllaert moet op geen enkele wijze onderdoen voor deze prestaties.
Gast van de avond was Johan Verminnen, die vlak vóór ‘La Foule’ zijn interpretatie bracht van ‘Les feuilles mortes’ van Joseph Cosma-Jacques Prévert, bekend in de uitvoering van Yves Montand, song die Johan ook in zijn theaterprogramma’s geregeld brengt. Autumn Leaves, zoals hjet nummer ook bekend staat, is een geliefd thema in de klassieke jazz wereld. En op TAZ had ook Russisch accordeonist Oleg Fateev zijn heerlijke versie gebracht. We zagen stoute Johan Pieter ‘uitdagen’, want met die eerdere chansons had de zich totaal inzettende Smout zich schitterend gekweten van zijn taak, maar dat was vanzelfsprekend op bekend terrein. Nu speelden Verminnen en Smout voor het eerst in hun leven samen in een song waar Pieter de partituur van voor zijn neus had. Johan drong de pianist een solo op… en daar ging Pieter! De conclusie was klaar en duidelijk: ‘Pieter Smout is gesneden uit het goede hout!’
Na de pauze ging onze vrees voor het vervolg al vlug over in bewondering. Want Hannelore bleek Boris Vian wel degelijk ingeslikt te hebben. Ze bracht zijn songs met de passende ironie, met lef en branie, en met een schier eindloos palet aan benaderingen. Muziek én theater, precies zoals de controversiële non-conformist en eeuwige dwarsligger Vian het voor ogen had (*) Ook hier greep ze naar de klassiekers maar daar is in dit geval niets mis aan, want een hele generatie dreigt deze pareltjes te vergeten. Op stal bleef ‘Le déserteur’, Vians meest roemruchte song (over l’Indochine, tien jaar voor de protestsongs rond Viëtnam in de States opkwamen. Evenmin ‘La java des bombes atomiques’. Maar hoe dan ook deed de songkeuze de liefhebber alleen maar watertanden.
Het sappige ‘On n’est pas la pour se faire engueler’ (op muziek van Jimmy Walter, zoals o.a. ook het niet gebrachte, hilarische ‘Les lésions dangereuses’) ‘La complainte du progrès’, ‘Le petit commerce’ (incluis de schreeuw op het einde : ‘Canons en solde!!!’), dan twee chansons die Muyllaert echt op het lijf geschreven zijn ‘J’coûte cher’ en ‘J’suis snob’. Voluit in de emotie met ‘Fais-moi mal Johnny’ en het vertederende ‘L’amour en cage’, om te eindigen met nogmaals de nodige zelfspot in ‘Je m’aime’.
We hielden het niet voor mogelijk, maar Frans chanson dat een tent op zijn kop krijgt?! Wellicht was het duo nog het meest verrast met de geweldige respons die hun performance opriep. Omdat ze niet konden kiezen tussen drie bisnummers begon het publiek luid ‘Drie!’ te scanderen. En zo geschiedde, al voelde Hannelore haar concentratie verslappen, stelde ze. Geen wonder aan het eind van deze marathon! ‘Parole’ (ook gekend als ‘Paroles, Paroles’), de evergreen van Dalida met Alain Delon, is een logische bis, maar het was toch vooral wat ze aanving met ‘Je suis malade’ van Serge Lama dat voor het hoogtepunt zorgde (vergeleken met de versie op de cd is dit nog een serieuze stap vooruit) Na ‘Mon mec à moi’ (Didier Barbélivien schreef de tekst, Patricia Kaas heeft de bekendste versie) mocht het afgepeigerde duo eindelijk de ring van deze originele circustent verlaten. Wie leeuwen als Ferré en Brel, tijgers als Vian en Barbara en mussen als Piaf temt, kan op onze waardering rekenen! Pieter & Hannelore: onthou die namen!
Antoine Légat (03 09 08)
(*) Er zijn via Google voldoende interessante artikels te vinden over de erg veelzijdige hemelbestormer Vian, o.a. op Wikipedia! De volgende cd van Pieter & Hannelore zal trouwens rond Vian draaien.
Pieter & Hannelore op de Pietberg te Aalter 29/9 
