De publieke opkomst was helaas aan de magere kant. Maar dit heeft niet belet dat het weer een boeiend festival geworden is.
Op vrijdag was er eerst Keukkojoen, die zeer charmant uit de hoek komen met allerhande 'stemmetjes' en die musiceren op de meest exotische instrumenten.
Tantra is sinds de vorige keer dat we ze zagen nog verder gegroeid. Er zaten weer een aantal nieuwe composities, en violist Sebastien staat al een stuk zelfverzekerder op het podium. Zet deze groep in een broeirige zweterige zaal die stampvol zit, dan veroorzaken ze gegarandeerd een massa-trance.
Op zaterdag was er al iets meer volk. En het geluid stond stukken beter afgeregeld. We weten al langer dat The Ballroomquartet schitterende muziek maakt, maar we hebben altijd gevonden dat ze te weinig podium-présence hebben. Daar begint gelukkig wat verandering in te komen. Mandoline-wizard Andries Boone zit al wat meer in de schijnwerpers, en slaagt er in om de wonderbaarlijke dingen die hij op zijn instrument uithaalt nu ook te 'verkopen' aan het publiek.
Daarna gaf Fluxus terug het beste van zichzelf. De drummer van The Ballroomquartet en Andries Boone kwamen eventjes meespelen. Er werd volop gedanst.
Ambrozijn mocht de boel komen afsluiten. En dat hebben ze terug goed gedaan. De knettergekke bindteksten zijn intussen een handelsmerk geworden. Naar het einde van het optreden toe zaten ze wat te experimenteren met electronische loops. Ik heb helemaal niets tegen electronische elementen in folk-muziek, maar wat Balbrozijn doet vind ik hier toch minder geslaagd. Ten eerste door de aard van de loops: die klinken tamelijk plat, en worden vaak overstuurd. En ten tweede doordat ze er nogal slordig mee omspringen. Maar voor de rest natuurlijk niets dan lof over deze fantastische balgroep. Dit kleine schoonheidsfoutje bedekken we graag met de mantel der liefde.