Tijl: Nee, helemaal in het begin waren dat enkel Fre en ik.

Jan: Adam en Eva van de groep…

Tijl: Fre en ik zaten samen op school en we reden alle 2 met de fiets in dezelfde richting naar huis. In het begin hebben we heel veel ruzie gemaakt. Op den duur beseften we alle 2 dat we graag naar folkmuziek luisterden en toen hebben we beslist om een groepke beginnen. We zijn dan op zoek gegaan naar verschillende muzikanten en we hebben een groep samengesteld die het integraal weer is afgebold, niet door ruzie, maar die mensen hadden gewoon geen zin in folk. Dan ben ik op zoek gegaan naar een nieuwe gitarist. Ik sprak 3 mensen aan van de harmonie in Meulebeke: Tine, Liesbeth en Jan. Zo zijn die er alle 3 bij gekomen, dan is mijn zus (Fien) er ook bij gekomen. Een beetje later is de toenmalige bassist, de enige overblijver van de oorspronkelijke groep, vertrokken. Na een paar jaar is Jerry erbij gekomen. En de laatste die er is bij gekomen, is de drummer; Dries, die we eigenlijk al het langst kennen. Hij verkeerde en is ondertussen getrouwd en heeft een kind, met Tine, onze pianiste. Voor de 1ste CD was dat nog onze gastmuzikant en daarna is die vast bij de groep gekomen. Heb ik ze dan allemaal gehad?

Jan: Pieter zat er blijkbaar niet bij dan…

Tijl: Pieter, ja! Die zat er zo een beetje tussen. Die is er ook bij gekomen ongeveer toen dat Jan en de meisjes er bij kwamen. We hebben heel lang op Pieter moeten inspreken. We kennen die even lang, eigenlijk reden Pieter, Fre en ik altijd samen naar huis. En we wisten dat Pieter accordeon speelde, maar die zag dat totaal niet zitten. En toen er meisjes meededen, zag die dat wel zitten.

Jan: Meen je dat?

Tijl: Dat was niet de reden, maar dat klinkt wel goed in een interview, hé!

 

 

Jan: Dat valt eigenlijk verbazend goed mee. Organisatorisch is dat niet altijd even gemakkelijk.

Tijl: ’t Is ne dikke agenda. Meestal repeteren we in Gent, omdat dat het meest centraal ligt voor iedereen. En met de kindjes, ja… tot nu toe gaat dat nog perfect eigenlijk. Ik zou niet inzien waarom dat zou veranderen. Er is wel wat organisatorisch werk; we kunnen niet zeggen om elke week op een vast moment repeteren, dat gaat niet.

Jan: Ja, het is moeilijker geworden dan vroeger om iedereen samen op de repetitie te krijgen.

Tijl: En als we niet met 9 zijn, repeteren we met de mensen die er zijn.

 

 

Jan: Ja, we repeteren altijd ’s avonds. Ik vind dat eigenlijk wel leuk, dat breekt een beetje je werkweek ook. Alhoewel het soms wat lastig is, maar ja…

Tijl: Voor je hobby heb je toch wel iets over! Niemand van ons is fulltime muzikant, maar ik denk dat, als je een beetje rondkijkt in andere groepen die op ons niveau spelen, dat ook zwaar tegenvalt qua fulltime muzikanten. De meesten houden er nog wel iets anders op na, al is het lesgeven als muzikant, dat kan ook. Maar ik denk niet dat Paddy Murphy’s Wife een groep is waarmee je met 9 man je boterham kan verdienen. Wel ja, elk ene boterham! Maar dat is dus ook niet de bedoeling.

 

 

Tijl: Ik denk niet dat er iemand bij ons graag Martini drinkt.

Jan: We waren er toevallig op gekomen omdat in 1 nummer een stukje van het James Bond-theme steekt.

Tijl: Maar in de laatste mix hoor je dat bijna niet meer.

Jan: Nee, maar het zit er wel nog in. En we waren bezig over de naam voor de CD en ik denk dat daar de link zat. We waren ook bezig omtrent de vormgeving en zo en door dat stom klein riedelke zijn we bij Shaken Not Stirred gekomen.

Tijl: Ja, en ook het feit dat de muziek tout court zo wat een mengelmoes is geworden van allerlei genres en verschillende stijlen.

Jan: En ook de groep zelf natuurlijk, het zijn allemaal verschillende mensen, beetje een zootje ongeregeld. Maar dat is ook een beetje de magie ervan!

Tijl: Ja, absoluut! We zijn allemaal een beetje ‘shaken, not stirred’. Toch wel handig met een psycholoog aan tafel, zo ver had ik nog niet gedacht…

 

 

Tijl: Het hangt ervan af hoe dat je James Bond omschrijft, hé! Als je hem omschrijft als ‘knappe man’, dan zal dat waarschijnlijk Jerry of Pieter zijn. Als je hem omschrijft als ‘womanizer’, zal dat Fre wel zijn.

Jan: Ik denk dat Fre wel de meest wannabe-James Bond is. Met zijn borsalino en zo…

Tijl: Wie van ons lijkt het meest op James Bond? We hebben in elk geval wel een paar Bond-babes. Hoewel, over m’n eigen zus kan ik dat niet zeggen, hé… Nee, ik denk niet dat er iemand zich echt wil bezig houden met poker spelen, Martini zuipen en de wereld redden. De eerste 2 dingen tot daar aan toe, maar dat laatste… In het begin ging de lay-out van de CD echt James Bond-stijl zijn tot we begonnen na te denken hoe we dat moesten doen en dan zag dat er niet uit. Het enige wat dan uiteindelijk is overgebleven, is de naam van de CD, omdat die wel catchy is!

Jan: En het is zoals je zegt, het is verschillende folkmuziek van overal die wat vermengd is met elkaar.

 

 

Tijl: Het is verdergaand op dezelfde lijn, dat wel.

Jan: Maar het is wel een heel ander geluid. Ik denk dat de nadruk meer op de liedjes en het arrangement ligt, meer dan vroeger. Toen lag de nadruk meer op de tunes en de traditie. Nu zijn we meer uit de traditie aan het geraken. Vroeger waren we ook meer Iers en nu hebben we onze blik wat verruimd. Pas op, er zit nog altijd Iers in, maar we hebben onze horizon wat verbreed. Er zitten Franse dingen in…

Tijl: Van Amerika tot Oost-Europa, Balkan, klezmer, bluegrass, oosterse dingen,…

Jan: Daarom dat ‘Shaken, Not Stirred’ wel een passende titel is voor hetgeen wat op de CD staat.

Tijl: Het enige wat we eigenlijk nog meezeulen, is de groepsnaam. Dat verwijst nog specifiek naar dat Ierse. Maar Ierse muziek kan je het eigenlijk echt niet meer noemen. Europese folk, folk saignant! Dat is ook de richting waar de meeste groepen naartoe gaan. Ik denk dat de tijd van 1 genre muziek spelen echt wel voorbij is. Niet alleen in folk, ook popgroepen zoals Arcade Fire tappen ook uit heel wat vaatjes. En ik denk dat het met folk net hetzelfde is; spelen wat je leuk vindt en maak er zelf nog iets leuker van. En dan hopen dat het aanslaat, hé!

Jan: In het begin dat we speelden was folk nog geen vertrouwde kost voor iedereen in de groep. En ik denk dat ondertussen iedereen er veel meer naar geluisterd heeft en ook via de Ierse folk andere folk heeft leren kennen en dat bij iedereen zo de smaak een beetje verruimd is. Dat weerspiegelt zich dan een beetje in wat je maakt als groep.

Tijl: Ja, absoluut. En terwijl Fre vroeger altijd zei om ‘daar en daar’ naar te luisteren, doet iedereen nu zijn eigen ding en brengt wat mee. Dat valt inderdaad nu op. En dan nog de invloeden die van overal komen. Dat is natuurlijk altijd fijn! Toch klinkt die als een geheel, dat vind ik wel straf.

 

 

Tijl: Dit is een Blitzkrieg geweest in vergelijking met onze vorige CD. We hebben onze tijd genomen om er aan te beginnen, dat wel. Maar dat lag meer aan financiële redenen en gewoon het feit dat een CD opnemen voor mensen die niet professioneel bezig zijn met muziek een slopende bezigheid is. Je werkt en dan moet je ’s avonds nog eens in een studio kruipen of congé nemen, dat vergt wel veel van je. Dus we hebben wel wat tijd tussenin genomen. Wanneer zijn we nu weer begonnen aan de opnames?

Jan: In augustus was het, hé? De laatste 2 weken van augustus.

Tijl: Dus dat wil zeggen dat we deze keer de CD hebben opgenomen in minder dan een half jaar. Maar eigenlijk zijn er 2 maanden van tussen gevallen met de mixing en editing-toestanden en de feestdagen. Terwijl dat de vorige CD op 3 jaar is opgenomen. Dus in die zin was het wel een Blitzkrieg. Je moet niet elk jaar een CD uitbrengen,hé!

Jan: We kunnen ons niet eens 2 weken samen zetten en een nieuw programma in elkaar boksen. Bij ons gaat het ook geleidelijk aan en het is ook een kwestie van iedereen samen te krijgen en dat lukt wel, maar het is nu niet dat er op een jaar een nieuwe CD klaar ligt.

 

 

Tijl: Ja, dat maakt ons natuurlijk heel erg trots dat hij dat wou doen.

Jan: ’t Zal wel zijn!

Tijl: Ik heb wel heel wat respect voor die mens, voor wat hij al allemaal gedaan heeft en voor wat die allemaal weet over en doet met folk. ’t Is inderdaad zijn job, maar hij doet zijn job wel goed! Hij is ook iemand die keihard kan motiveren, dat helpt ook.

Jan: Maar ik vind het wel grappig; toen wij begonnen met Paddy’s, hadden we ook zoiets van: ‘waaauuuw, Kadril, de onbereikbare helden!’…. En nu werken we met diezelfde mensen samen.

Tijl: Toen ik hoorde dat hij dat wou doen, was ik al zeer aangenaam verrast. Toen bleek dat het nog vlot ging ook, dat hij ons niet constant liep uit te kafferen voor slechte muzikanten en ons geen ongelofelijke eikels vond… Maar het was dus heel erg aangenaam, echt een fijne verrassing.

Jan: We hebben wel zijn voorraadkasten een beetje leeggeplunderd in de tijd dat we daar waren… Sorry, Erwin!

Tijl: Stuur de rekening maar naar Fre! Fre heeft natuurlijk ook de meeste tijd in de CD gestoken, je mag dat niet onderschatten. Hij heeft ook heel de mixing en zo meegemaakt, hij wist ook hoe alles moest klinken en stond nog open voor nieuwe ideeën.

 

 

Tijl: Dirk Verhegge speelt mee. Een stukje banjo… dat ik niet kon spelen.

Jan: Het was bluegrass-banjo. Tijl speelt meer Ierse stijl en daarom is Dirk dat stukje banjo komen spelen.

Tijl: En dan hebben we ook nog Wim Ramon, de befaamde jazzbassist die af en toe wel eens iets doet in de folk, zoals bij Comas.

Jan: Met Daithi Rua heeft hij ook nog samen gespeeld. Hij doet duizend en één dingen. Ik denk dat we hem nog kennen van hier in Gent, via Daithi hebben we hem op café waarschijnlijk leren kennen. Erwin heeft ook meegedaan, hij heeft gezongen.

Tijl: Hij heeft backing vocals gedaan. En dan hebben we nog Pedro Guridi op klarinet en Valentin Pribilovsky voor zang.

Jan: Pedro heeft zijn beste klezmerding uitgehaald en Valentin, een Rus, die heeft gewoon ’t zwijn afgegeven. Wat ook de max was: Fre - die nu wel geen gastmuzikant is - heeft heel zijn koperarsenaal meegesleurd naar de studio en dus trombone en bastuba gespeeld.

Tijl: Het moment dat Pedro zijn solo inspeelde vond ik toch redelijk memorabel. Dat was maar in 1 nummer, hij moest een melodietje inspelen en dan die solo. Het melodietje stond er redelijk snel op, maar de solo ging iets moeilijker. Het bleef maar duren vooraleer die er op stond. Het kwam nooit goed en plotseling zegt hij: ‘en nu ga ik de juiste spelen!’. Hij stelt zich achter die micro en begint een solo te spelen. Die solo die hij dan heeft gespeeld: ‘one take’ en die hebben we er in geplakt. Dat was wel geniaal.

 

 

Jan: Dat is een idee van Erwin Libbrecht en die kent een Engelse zangeres, Heather Grabham. Toen heeft hij daar ook Luc Pilartz bij gevraagd en toen wij bezig waren met de Paddy Murphy’s Wife-CD heeft hij aan mij gevraagd of ik daar gitaar wou bij komen spelen, wat ik natuurlijk ‘vree de max’ vond! Eigenlijk vraag ik mij op iedere repetitie af wat ik tussen al die keigoede muzikanten zit te doen. Maar het is dus meer Engelse folk, er zitten ook veel zelf geschreven dingen van Erwin tussen - zalige tunes! Erwin doet zelf ook veel opzoekingwerk naar onbekende tunes. Die heeft een ongelofelijk archief, ook van op het internet. Die zoekt dan echt superonbekende tunes die nog geen enkele groep opgenomen heeft en dan komt hij daar mee af. Dat zijn dan echt de meest zalige dingen. Het is zeer tof om met Erwin en zo te werken. Ook tijdens de opnames was dat, het zijn echt superaangename mensen om mee te werken.

 

 

Tijl: Hij heeft dat nog al gedaan, hé!

Jan: Ah ja, ik heb nog in een metalgroepje gespeeld… Maar weet je, dat is wel eens tof, gewoon omdat je andere manier van werken hebt. Bij PMW is zeker Fre een muzikaal genie en op muzikaal gebied drukt hij altijd wel wat de stempel op de groep.

Tijl: Hij denkt enorm snel. Op het moment dat Fre zegt: ‘moesten we het nu eens zo laten klinken’, weet hij exact wat hij wil. Dan zitten wij daar een beetje overdonderd en dan gaat hij het uitleggen totdat het klinkt zoals het in zijn hoofd klinkt, wat meestal zeer goed is.

Jan: Vooral muzikaal theoretisch is hij heel sterk. Hij is goed in het op zicht transponeren en direct ergens akkoorden onder flansen, vooral de praktische uitwerkingen van ideeën kan hij goed. En bij Erwin is dat heel anders, het is een andere manier van werken. Het gaat niet trager, maar ’t is een meer organisch proces; iedereen zit daar gewoon, speelt en zoekt en dan komen we tot 1 iets.

Tijl: Het helpt ook dat je met 4 man bent, met 9 man draait het op die manier snel in de soep. Er moet iemand zeggen van: ‘zo is het’.

Jan: Het is ook met andere muzikanten. Fre en Jerry ken ik door en door, wij staan op het podium en we voelen elkaar wel aan, omdat we al heel lang samen spelen. Bij Erwin, Heather en Luc is dat nog niet zo. Dat is wel iets boeiender, elkaar een beetje zoeken. Ik vind dat wel tof. ‘Verandering van spijs’ zeggen ze zeker? Maar dat klinkt misschien een beetje oneerbiedig.

 

 

Jan: Hmm, gitaar denk ik… Ik doe ze alle 2 supergraag. Ik vind niet dat ik moet kiezen tussen de 2. Maar gitaar, omdat ik mij daar gewoon vertrouwder mee voel en omdat je mij met een gitaar op het podium kan schoppen en ik ga ongeveer mijn plan kunnen trekken. Met die concertina totaal niet. Als je mij daarmee het podium op schopt, dan lig ik daar als een vis op het droge. Daarom gitaar en het is ook mijn eerste instrument. Maar concertina zou ik niet willen laten, het is een veel te mooi instrument.

 

 

Tijl: Ja… het hangt ervan af welke banjo natuurlijk. Ja, het is niet gemakkelijk… Met banjo is het allemaal begonnen. Dat was mijn eerste folkinstrument en ik heb dan later een mandoline bijgekocht. Omdat dat zo een klein ding ‘jeanneterig’ is, moest ik iets groter hebben en ben ik dus die mandola gaan kopen. Maar banjo is iets dat ik vooral heel graag hoor. Ik vind het een onmogelijk instrument om te bespelen, want als je het niet goed bespeelt, dan hoor je dat direct.

Jan: Ja, het heeft ook een beetje te maken met de voldoening dat je uit een instrument haalt. Ik hoor doodgraag concertina, maar ik ga nooit klinken zoals Noel Hill.

Tijl: Ik voel wel dat ik nu weer naar een banjoperiode aan het gaan ben. En dan denk ik eraan om toch eens een deftige banjo te kopen. En nu zit ik eigenlijk nog volop in een basperiode, ik denk dat ik mijn mandola de laatste tijd nog maar af en toe eens vast heb om iets bij te oefenen… De laatste weken heb ik wel al veel op mijn mandoline gespeeld, toevallig. Maar het is moeilijk om te kiezen.

 

 

Tijl: Ik denk dat het moeilijk is om een plaats te zeggen, want ik denk dat het meer afhangt van het publiek, hé. Maar natuurlijk is Dranouter een droom!

Jan: Ik vind ook dat de herinnering die we hebben aan een optreden niet zo veel te maken heeft met de plaats waar we zijn, maar meer met de mensen die er zijn en de sfeer die er hangt. Zoals Labadoux, dat is altijd ‘de max’!

Tijl: Stressy, maar toch altijd leuk. Maar ik denk dat het altijd veel leuker zal zijn om bijvoorbeeld in ’t Ey, de Fagot of De Heksenketel voor 50 man te spelen die echt aan het luisteren en feesten zijn en die het leuk vinden, dan dat je voor 10.000 man op Dranouter staat waarvan de helft ligt te slapen, de andere helft staat te wachten op Luc De Vos, en dan nog 3 man vooraan met een spandoek met ‘We love Paddy’s!’ Het is leuker om te spelen waar mensen naar je luisteren. We hebben al van die trouwrecepties gedaan waar er veel volk loopt en dan komt de moeder van de bruid vragen of ‘het orkest niet wat stiller kan gezet worden’.

Jan: Met Paddy’s zou ik graag eens Folk in ’t Gruun doen. Of het folkfestival in Ham! Dat was ook zeer leuk! Daar heb je echt een zeer tof publiek. Dat zijn dan zo festivals zoals Dranouter waarschijnlijk ooit begonnen is. Dat zijn echt plaatsen waar ik graag speel.

Tijl: De ‘oer-festivals’, hé! Maar laat ons eerlijk zijn; iets als het Tonder Festival kan een droom zijn, maar het zou stom als er niemand naar je luistert. Je moet wel geluk hebben, zoals die mannen van Aedo. Ik vind het zeer chique zoals die op dat festival in Duitsland iedereen hebben kunnen overtuigen. Ik vind dat wel ‘de max’, maar dat is nu niet hetgeen waar wij van wakker liggen. Nee, liever een klein, fijn en luisterend publiek dan 10.000 man op Tonder of zo.

 

 

Meer info en CD-voorstellingen: www.pmwfolk.be