Welwelwel,

Voor de derde maal The Chieftains op Dranouter, en ikke er voor de derde maal bij. Wat zou het deze maal geven?

Er zijn natuurlijk grote veranderingen gebeurd: Derek "Ding Dong" Bell heeft vorig jaar het loodje gelegd, en Martin Fay heeft beslisd om ermee te stoppen wegens ouderdom. Dus van de zes schieten er maar 4 meer over. Hoe zouden ze dat opvangen?

Wel, wat mij betreft hoefde dat niet, ik vind ze capabel genoeg om zo te spelen. De sets reels van Matt of Sean mogen eindeloos duren. Nu ja da's mijn persoonlijke mening, en het is al lang geweten dat de Chieftains graag ook wat populairder gaan.

De versterking bestond dus uit een harpiste (een zeer goeie!), een country-geïnspireerde gitarist, en natuurlijk de zangeres (wat was haar naam ook alweer?) van de vorige keer.

Het concert bestond natuurlijk uit alle Chieftains-ingredienten: een wilde opening, een zak solo's, wat liedjes uit de recentste cd's, de grote hit cotton eyed Joe, en de grote finale. Zeer voorspelbaar dus zou je zeggen. Ja, maar ze brengen alles met zo'n vakmanschap, zo'n ervaring, zo'n intensiteit, dat alles g'ewoon steengoed is en blijft.

Even apart de muzikanten:

Paddy Moloney houdt nog steeds zijn mond niet als hij er geen tin whistle instopt, hij vertelt nog steeds dezelfde mopjes als 20 jaar geleden, maar dat is net de charme. Hij heeft natuurlijk tegenspeler Derek niet meer (hilarisch moment op vorige keer dranouter: Derek die zijn Mickey Mouse-sokken showt aan iedereen, by the way, hij was boeddist).

Aan de andere kant bespeelt hij z'n pipes nog altijd op de wilde enthousiaste manier die hem zo kenmerkt, en zijn versie van Mna na hEirrean was subliem! Zelden zo'n zoet toontje uit een tin whistle gehoord. Keep on going Paddy!

Dan hebben we Matt Molloy, master of the flute! Een van mijn persoonlijke helden!

Podiumpresence: hij zat daar alsof hij zat te wachten op de tram. Muziek: sublieme toon, ultieme technische beheersing, prachtige keus van solo's, kortom af. Hij heeft weeral eens bewezen waarom hij eigenlijk nog altijd dé Ierse fluitist is.

Op de fiddle: Sean Keane.

Net als Matt kwam hij redelijk ongeïnteresseerd over, vooral bij zijn aankondiging van zijn solo's: I'm gonna play some reels euhm... That's it, just some reels. lol. Maar toen hij ze effectief speelde werden we getrakteerd op een staaltje virtuositeit en vuurwerk dat je zou verwachten van the likes of Aidan Burke! Ook in de andere nummers, als je goed luisterde, zat hij lekker virtuoos te wezen.

En dan het buitenbeentje: op de zang en bodhran: Kevin Conneff (hij wordt door de andere chieftains nog altijd als het jonge snaakje gezien, hoewel hij ook al over de 50 is)

Zijn bodhranspel is wat het al altijd was: sober, zonder franjes, maar niettemin zeer effectief

Wat zijn zang betreft, ik kan nog altijd niet goed overweg met zijn nasale klankkleur, maar wat mij deze keer is opgevallen is zijn zeer mooie en elaborante versieringen. Hij stopt ze goed weg, maar ze zijn er wel. Well done!

Over het algemeen was het concert zeer tot uitermate goed, vooral de solowerken, maar jammer genoeg liet de geluidstechniek (of technici) het (alweer) afweten. Instrumenten die niet of te weinig versterkt waren. Instrumenten die afgelegd werden en veel te laat weer ingebracht werden. Micro's die niet werkten (zoals tijdens de voorstelling van Matt's solo) de boxen in het midden van de tent lagen niet aan. Het is een hele waslijst. En zo'n dingen bederven wel veel pret. Wanneer komt hierin verandering?

Anyway, toch een groots concert. Ze hebben eens te meer bewezen waarom ze nog altijd de ambassadeurs van de Ierse muziek zijn!

sorry Jak dat het er een beetje laat was, maar ik heb een beetje miserie gehad met de internet verbinding.

Keep on Folking!

4fingered Fre