Alvorens over te gaan naar de orde van de dag wil ik het hier toch ook even hebben over het unieke karakter van Na Fir Bolg. Er wordt in de pers steevast gehamerd op de gezelligheid en de gemoedelijkheid van dit festival en dat is ook écht wel zo. Het festival draait volledig op vrijwilligers en dat mag best eens extra vermeld worden. Hoed af voor al die honderden mensen die belangeloos achter de schermen hun ding doen. Een supervondst was de oude draaimolen en zeker wanneer het begon te schemeren verhoogde deze molen alleen maar de feeërieke sfeer. Een beetje zoals in de reeks ‘Carnivale’, een effect dat nog verhoogd werd door de tenten eromheen. De ligging van de clubtent was na jaren zoeken nu eindelijk wat men bij benadering ideaal zou kunnen noemen. De Guinness, het bier in glas, het gejoel en belgerinkel na elk afgetapt vat, het zijn die zaken die NFB zo uniek en gezellig maken. Ik vraag hier dan ook met aandrang om daar niets aan te wijzigen.
De pubtent was op deze tweede festivaldag al vroeg volgelopen voor PIEPKLEIN (een vreemde groepsnaam voor een stel rijpe pubers). Hun muziek is een frisse mix van ska, folk en hiphop met héél veel grappige bindteksten en deugnieterij tussen de groepsleden onderling. De temperatuur steeg al onmiddellijk met enkele graden en wie nog niet goed wakker was, die is het nu wel. De eerste Guinness en/of pinten bier zijn ook reeds geledigd. Mooi op het einde van hun set, een pittige versie van ‘Enola Gay’ met in de hoofdrol een verdwaalde trompet. Het beloofde weer een mooie en lange dag te worden.
Was het de hitte, het grote podium, het middaguur of een combinatie van? Feit is dat de grote tent maar langzaam volliep voor Gert Bettens voor een mooi intiem concert (enkel gitaar en een extra pianist). Gert is niet echt een frontman, sympathiek genoeg hoor maar samen met zusje Sarah en onder de groepsvlag K’S CHOICE is het allemaal toch wat ‘bigger than life’. Ook weinig bekende nummers van zichzelf en zo gebeurde het dat zijn set voor een groot deel uit covers bestond. Zijn versie van ‘Heart of Gold’ kenden we nog van zijn bijdrage aan ‘Living Hero - a tribute to Neil Young’, een reeks concerten waarmee hij in het voorjaar samen met oa. Neeka en Ruben Block doorheen de culturele centra trok. Onherkenbaar in het begin dan mooi openbloeiend. De stemmen zaten perfect, de klank was schitterend. De mondharmonica komt met mondjesmaat de spaarzame arrangementen aanvullen. Nog meer covers: een mooie kampvuurversie van ‘Norwegian Wood’ en nog meer BEATLES met een scherp en enthousiast ‘Drive my car’, waarbij ook het gaspedaal van het volume opengedraaid wordt. Een warm onthaal van het NFB publiek is zijn deel. En hij heeft voor ons nog een verrassing in petto als bisnummer. Maar bij ‘No Surprises’ van RADIOHEAD ligt de lat toch net iets te hoog.
Terug naar de pubtent voor het optreden van CEILI MOSS. ‘Een aanrader voor de pure folkliefhebber’ staat er in het programmaboekje en dat is niet echt gelogen. Dit is akoestische en traditionele folk. ‘Old Skool’ Na Fir Bolg met als bisnummer een afgehaspelde en uitgeleefde versie van ‘The Wild Rover’. Ik vraag me af of de tijd voor zulke groepen niet voorbij is. Dit is zeker niet de toekomst en eigenlijk is dit zelfs niet eens het verleden.
Met Roland weet je maar nooit. Ik veronderstel dan ook dat een deel van het publiek niet goed wist wat hiermee aan te vangen. Roland zou uiteraard Roland niet zijn als hij eindelijk voorspelbaar zou worden en dat was dit optreden allerminst. Hij begon met een mooie lange sferische intro voortgebracht door een batterij aan effectenpedalen. Het was allemaal niet altijd even juist, de gitaar stond ook niet altijd even goed gestemd (geen probleem, er werd vrolijk aan de snaren gedraaid tijdens het nummer zelf). Roland zat trouwens heel de tijd te musiceren alsof hij bij vrienden in het repetitie kot zat, rustig op zijn gemak, zich van niets aantrekkend. Roland werkte vaak met loops waarover hij zijn indrukwekkende stem drapeerde en een mooi stukje slide gitaar speelde. Weinig herkenbare nummers, weinig nummers toutcourt eigenlijk. Franky & Johnny waarop hij de tekst meer scattend bracht dan zingend. Het publiek liet het allemaal wat gebeuren. En geloof het of niet maar na elk nummer klonk er niet alleen het applaus van het publiek maar ook het geblaf van één of andere hond die het ook wel kon smaken. ‘Midnight Star’was een mooi hoogtepunt op de akoestische gitaar en ook zijn hitje ‘Plastic Jezus’ stond op het repertoire. Ondertussen waarden de geesten van Chris Whitley en Jimi Hendrix tussen de effecten pedalen en over het podium. Een vette knipoog naar Hendrix en Woodstock met flarden van het Belgisch volkslied. Een streepje ‘Smoke On The Water’ van DEEP PURPLE, het is allemaal even leutig en een tikkeltje provocerend. Roland speelde gedoseerd, bluesy en steeds strak in tempo, anarchistisch in de uitvoeringen, onvoorspelbaar in de songkeuze en voordracht, doorleeft maar niet altijd even juist. Kortom, een groot en eigenzinnig artiest en een al even eigenzinnig optreden, het publiek liet het zich een beetje overkomen. En voor de tweede keer die namiddag een cover van ‘Norwegian Wood’ van THE BEATLES. En toen was zijn inspiratie op.
Ondertussen in de clubtent KV EXPRESS. Sophie Chavez zien we toch een pak liever aan het werk bij URBAN TRAD. KV EXPRESS is een degelijk balgroep en er wordt zeker meer dan degelijk gemusiceerd (soms iets te: de basgitaar ging er regelmatig wat te overspannen tegenaan, zo van, zie eens wat ik allemaal kan). Er werd ook aarzelend gedanst, kortom een ideaal clubconcert en een perfecte opwarmer voor URBAN TRAD.
Meer over de tweede festivaldag en de rest van Na Fir Bolg in deel 2
Zaterdag 4 juli 2009 – Na Fir Bolg 
