Home > interactief > Opinie > De Zomer van Wolf

> zoek...
> meer zoeken...
 

De Zomer van Wolf
een ganse revue... (Opinie)

 

De zomer van Wolf deel II
 
‘I’m singing in the rain …’ meer dan één keer is dit liedje een eigen leven gaan leiden in mijn hoofd tijdens de tweede helft van juli. De tweede helft van juli dat is voor een groot deel van de bevolking van Gent en ver daarbuiten: de Gentse Feesten. Nergens in Europa is er zo veel goede muziek gratis voor handen. Toch start ik mijn feesten op een concert dat verre van gratis is: Gent Jazz alwaar Joe Jackson en Mariane Faithfull van hun jetje mogen geven. Voorwaar, zelden ben ik zo blij geweest van alsnog een ticket te hebben besteld voor een optreden. Ik sta bij Joe Jackson gewoon met verbazing te luisteren hoe de nummers recht blijven zelfs al worden ze door slechts een trio gebracht. Een goede songs is ‘meesterschap’, met andere woorden: vakmanschap is meesterschap. Wie denkt dat de songs van Joe Jackson niet recht blijven zonder blazers heeft het bij het verkeerde eind: een piano, een stem, een bas en drum (pracht afgeregelde V-drum !) deden het werk. ‘La Faithfull’ was zowaar ook in een begenadigde dag, geen toestanden, geen dronken gelal maar haar songs geven wat haar songs nodig hebben: haar specifieke stem. Daarbij werd ze ook nog eens gesteund door een bende jonge wolven waar de klasse vanaf droop. Een avond tot 2 maal in vervoering, wat kan een mens nog meer verlangen? De regen namen we er dan ook graag bij. U die er niet was, u hebt iets gemist.
Daarna alsnog naar het Baudelopark waar de regen ons allang niet meer deerde en we gewoon tussen de druppels door zowaar zijn wezen dansen.
Ik heb enkele goden die mij welgezind zijn daar waar het de Gentse Feesten betreft: nog nooit had ik regen wanneer ik er een concert mixte. Et voilà, ook dit jaar waren ze wakker: Embrun en Variomatic: geen drup regen. Nu is die regen één ding maar beide groepen deden er ook nog eens zelf zeer goed hun ding wat zich vertaalde in dansende rijen, dansende koppels en een volle dansvloer. Komt daarbij ook nog eens dat de drempel tot het dansen van of op een folkbal nergens zo laag is als op de Gentse feesten: ambiance! Nu nog de geluidstoren echt in het midden en het is voor geluidstechniekers ook quasi perfect.

Dranouter …, hoe je het draait of keert: nog altijd ergens de heilige grond daar waar het Folk in Vlaanderen betreft. Ik ben er jammer genoeg maar één dag, het feit dat er een echte familie uitstap van wordt gemaakt maakt dan langs de andere kant ook weer andere dingen goed. Mijn oog vertelt mij dat de tenten (Kayam, Palace) kleiner lijken dan bij vorige edities maar dat kan de pret niet drukken:om te beginnen pik een flink deel van de set van Changer mee en wat ik zag en hoorde kon mij wel bekoren. Ik kan de set niet uitkijken want Embrun opent die dag in de Palace en dat betekent voor mij: mixen. De gasten van Embrun spelen een goed concert. Geen sinecure wanneer je weet dat ze moeten openen terwijl het grootste deel van het publiek nog de weg naar de weide aan het vinden is en het overgrote andere deel zich te goed doet aan een flinke brok Yevgueni. Aangezien Variomatic, die daarna komt, een eigen geluidsman hebben meegebracht zit mijn ‘werkdag’ er vroeger op dan voorzien. Tijd om de inwendige mens backstage te gaan versterken en ietsje meer tijd om op de weide te kuieren met de rest van de familie. Er wordt genoten van de sfeer met Richard Thompson en ‘Fluppe’ Kowlier & Ypriana die als klankdecor de Kayam uitwaaien. Vooral de jongste van 5 is bij dit alles meer dan enthousiast, hij vindt het een ‘muziekfeest’ alsook dat ik best wel een leuk 'werk' heb.( De verwondering van een kind, het blijft iets heel apart.) Diezelfde kinderen van 5 houden er ook heel andere slaapgewoontes op na dan een mens als ik wat die dag resulteert in een vroegtijdig verlaten van de Westvlaamse klei. Geen K’s Choice of Flogging Molly, wat ik, om los van elkaar staande redenen, wel jammer vind.

Wanneer je ‘De Grote Baan van Boudewijn’ westwaarts neemt dan kom je gegarandeerd in Oostende terecht. Wanneer je dit dan ook nog eens midden augustus doet is de kans groot dat je op een volksfeest terecht komt dat de Paulusfeesten heet. Ik heb er mijn stek op het Paulusplein voor 7 dagen. Het is alsof ik een trip terug in de tijd neem, want, qua sfeer en werkomstandigheden waan ik mij terug op de Gentse Feesten van een 25-tal jaar geleden. Dit is verre van pejoratief bedoeld, het is een indruk, op alle vlak, die mij een ganse week is bijgebleven. Een indruk die alleen maar wordt versterkt wanneer ik Walter Debuck het Paulusplein zie opsloffen. Ik heb ook nog een geluk dat ik voor het elke dag opzetten en afbreken van de geluidsinstallatie kan terugvallen op een gedreven plaatselijke equipe. (opzetten:20 min, afbreken: iets langer)
Vooral de aperitiefconcerten om 12u30 blijken een succes: Joke Schreurs palmde mij en het publiek in met zijn gedreven gitaarspel, zijn innemende persoon en zijn verhalen tussen de nummers door. Alfred den Ouden bewees waarom hij, terecht, nog op handen wordt gedragen door de ‘oude garde’. Tea4 Two wisten covers te hersmeden tot een eigen geluid die met een juiste passie een weg naar de boxen vonden. En dan was er … Joe Mullen. Ik moet toegeven: Joe en zijn groep overtroffen bij mij alle  verwachtingen. Eigen songs werden afgewisseld met Ierse en andere folk-klassiekers en dit telkens op een zeer eigen en integere wijze. Op geen moment klonken de klassiekers plat of de eigen songs gekunsteld. Een Joe zingt daarbij ook nog eens als de beste. Al wie durft ‘’
Cam Ye O'er Frae France’* op zijn playlist zetten en ik daarbij niet ga denken’… dat deed Steely Span vele, vele beter…’ die is een grote in mijn boek. Wie een Ierse avond wil organiseren of een plaats heeft op zijn festival: zet Joe Mullen op het podium en succes is gegarandeerd.
Op andere uren van dag was er naast de verschillende dansinitiaties, waarbij de folkbal-, tango-maar vooral de salsa initiatie er torenhoog boven uitstaken, ook nog plaats voor muziekgroepen. Eén van de meest in het oor springende was het optreden van Skordatura Punkjazz Ensemble. Van de punk in de groepsnaam moet een mens zich geen moer aantrekken, het draait vooral om de jazz bij deze groep. Het was een hemels mooi concert dat op geen enkel moment een zwak punt vertoonde. Alles zonder al te veel 'poeha' gebracht door bedreven en gedreven muzikanten. De folkbals met Bombadil en Embrio trokken ook het nodig volk met Leen als een goede ‘lesgeefster ‘, die zelfs tijdens de optredens door het voortouw nam. De omkadering zorgde er dan wel weer voor dat ik van de muzikanten zelf zo goed als niks zag. Het podium op het Paulusplein was namelijk gelijk  met de begane grond(!!!!) en wanneer muzikanten zich dan ook nog eens op een stoel gaan neerzetten om te concerteren krijg je van die toestanden. Ritmo Latino zorgde er voor dat de week in de nodige feeststemming werd afgesloten: een Caribisch feestje op het plein. Daarna was het tijd om alles af te breken; in te laden en ons op te maken voor Folk Deerlycke.  
Kijk, het is nu eenmaal zo: ik kom graag in Deerlycke. Het is er elk jaar een plezant weerzien, ik krijg een T-shirt en een schaar bij aankomst (om mijn mouwtjes er uit te knippen), mijn materiaal krijgt een plaats in de kleine tent en er zijn elk jaar wel één of meerdere verrassingen. Door toeval of het lot, noem het wat je wilt, mix ik er ook al enkele jaren de openingsact in de grote tent. Je ziet, er zijn zo enkele ‘kleine’ tradities gegroeid.  
Embrun stoomt die avond dat het een lieve lust is. Van alle optredens,deze zomer, is dit tot nu toe het beste wat ik van de groep zag. De groep is door het vele speelen een goed geoliede machine waar alle radertjes perfect van in elkaar passen. Ik krijg dan ook ergens mijn gelijk wat hun tweede cd betreft: dit is binnen het genre internationale top. Deze opmerking staat helemaal los van het feit dat ik het met de muzikanten ook goed kan vinden en is louter gebaseerd op wat mijn oren mij vertellen. Wie mij nog niet geloofd kan er zich op het Boombal Festival komen van vergewissen, simple as that.
Beoga zorgt voor de eerste verrassing. Het blijkt een keigoede groep te zijn met een pracht van een opbouw in hun set. Het gegeven van 2 accordeons naast elkaar, samen met elkaar en soms wel eens tegen elkaar blijkt wonderwel te werken. Viool, stem, bodhran, gitaar en keyboards vullen het geheel verder aan en leggen ook de eigen accenten. Hun set zit dan ook nog eens vol keigoede songs en alles straalt Ierse-folk-degelijkheid uit. Een plezier voor het oor en een terechte plaats op de affiche.
Ik kan er met de beste wil van de wereld niet om heen maar ..., wat de geluidstechnieker van The Pressgang er daarna van bakte was Deerlycke onwaardig en getuigde van weinig of geen respect voor de groep op het podium. Gelukkig was er het lief, de sfeer van de backstage en de toevallige kennismaking met Bert en Els van ‘De Giraf’ in Sint-Denijs-Boekel.
Dj Klesie draaide daarna wel een goede set. Dit voor een bende ‘die hards’ die allen van bij het begin tot het einde bleven.  Het zorgde er voor dat we zelf ook tot het eind bleven plakken. ‘…. Leuk, leuk, leuk….’
‘No rest for the wicked …’ Welgezind sta ik de volgende morgen op. Mijn vrouw en ik hadden de vorige dag al besloten om te ontbijten op de kinderboerderij. Deze ligt op wandelafstand van het festivalterrein en voor de prijs moet een mens het niet laten. Het ontbijt is een nieuw initiatief en voor ons een welkom iets: uitgebreid ontbijt en sloten lekkere koffie. We besluiten om er de volgende dag terug te gaan ontbijten, we zijn dan ook meer dan tevreden klanten. Daarna is het tijd voor de warme douche en we zijn klaar voor de rest van de dag.
Vorig jaar was ‘t Kliekske een schot in de roos wat de kinderanimatie betrof, dus kijkk ik uit wat Rik voor dit jaar had vastgelegd. De schrik slaat mij lichtjes om het hart wanneer ik de muzikanten van Kundabuffihun hun instrumenten het podium zie zeulen: Het podium wordt danig volgestouwd met instrumenten dat een mens er nauwelijks nog plaats heeft om er een voet, laat staan een microstatief, tussen te plaatsen. Ik denk dat ze de schrik in mijn ogen hadden gelezen want ze stellen mij vlug gerust: enkel 4 micro’s en een aansluiting (DI) voor hun gitaren. Wat daarna gebeurt is een muzikale reis omkadert door een prachtverhaal. Het verhaal wordt gebracht door een geboren verteller, die de aandacht van zowel jong als oud vasthoudt, en tijdens zijn verhaal allerhande instrumenten te voorschijn haalt. Binnen het puur muzikaal kader is het vooral de Afrikaanse zang die voor mooie momenten zorgt. De workshops, oa digerido, daarna blijken afgaande op het aantal kinderen en hun enthousiasme, net als vorig jaar, terug een schot in de roos te zijn.
Daarna is het tijd voor ‘Brittish Folk Comedy’ in de vorm van The London Philharmonic Skiffle Orchestra of LPSO. Het wordt een luchtige voorstelling, soms misschien tot op het randje maar nooit er over. Met al hun grappen en grollen zou een mens het wel eens durven vergeten dat hier 4 goede en doorwinterde muzikanten op het podium staan. Ze hebben dan ook in geen tijd het publiek met zich mee en het is puur entertainment en amusement.
Dames en heren mag ik u voorstellen:  Lissa Schneckenburger . Wat deze dame uit haar stembanden en viool tovert is van het beste wat uit New England (U.S.) kan komen. Van bij de eerste noten wist ze de ganse tent voor zich te winnen daarin bijgestaan door contrabas en gitaar. Het pleit voor haar dat ze, ondanks haar uitgesproken talent, zowel op als naast het podium, een innemende persoonlijkheid blijkt te zijn. Na ieder nummer gaan de handen dan ook als vanzelf op elkaar. Ik ben blij dat ik ze hier zie in de intieme sfeer van mijn tent. Er heerst het ganse optreden een hoog 'Klara-folk-gehalte' in de tent. Zonder twijfel was haar optreden een hoogtepunt van dit festival, zelfs een kort technisch probleem kon de drive niet uit haar optreden halen. Een pluspunt binnen haar set is dat ze oud en nieuw moeiteloos met elkaar verweeft. De cover van Richard Thompson’s ‘Waltzing's for Dreamers’, in samenzang met het publiek, was een beklijvend moment waarmee ze haar set afsloot. Pure klasse onder mijn schuivers was het, niet meer of niet minder.
Met de komst van Snaarmaarwaar kreeg ik mijn 2de gelijk: Klasbakken zijn het, niet enkel op cd maar ook op het podium. Dit doen ze met muziek die het folkbal gegeven ver overstijgt en met muzikanten die al het goede van hun debuut cd ook live weten waar te maken. Zonder ook maar één percussie instrument generen ze geluid dat staat als een huis. Evenwicht in arrangementen, goede songs en een pak podiumervaring zorgen er voor dat ze als trein over de tent denderen zonder dat je ook maar het gevoel had omver gereden te worden. Het tegendeel is eerder waar, iedereen springt mee op de trein. Het trio kon zowel het dansend publiek vooraan, als het luisterend, soms zittend, publiek achteraan bekoren. Net als bij Lissa Schneckenburger bleek de tent amper groot genoeg om het publiek te herbergen. De tweede elektrische stroompanne van de dag, tijdens het laatste nummer van de set, dreigde er even voor dat het optreden alsnog in mineur zou eindigen. (Sorry voor wie mij heeft horen ketteren). Maar toch werd ook hier in schoonheid afgesloten en gingen de handen op elkaar. Een waardige afsluiter voor de ‘kleine’ tent van Deerlycke en zonder meer ook het tweede hoogtepunt van de dag.  
De zondag vermaak ik mij best bij de muziek van De Vreye Vrienden: pure ongecompliceerde fun en ideaal als aperitief.

Op naar het Boombal Festival!


 
*’Cam Ye O'er Frae France (Steely Span), behoort net als ‘Voici la Saint-Jean’ (Malicorne), 'Tri Martolod’ (Alan Stivell), ‘Níl Sé Ina La’ (Clannad) en nog wel een paar andere, tot de nummers waardoor ik, naast andere genres, ook van folk ben beginnen houden ‘


(Mr Wolf)
25/08/2009 10:20

Bookmark and Share
© folkroddels.be
reacties
voeg commentaar toe... (disclaimer)

Folkroddels Radio
bijschrift
  • I
  • streek: Niet doorgegeven
  • I
  • datum:
  • I
  • genre(s):
    • Bal
    • Lage Landen
    • Keltisch (UK/Ierland)
    • Bretoens
    • Folkrock
    • Wereldmuziek
    • Singer-songwriter
  • I
  • website:
  • I
  • email:
  • I
  • aantal malen gelezen: 2121
  • I
  • artnr: 43391
    redactie
  • I
  • wijzig artikel
  • I
  • upload foto
    verwante artikels
    mail
    Mail dit artikel naar een vriend...
    Recentste Opinie 
    achterklap
    Hallo, Op zondag 25 februari 2018, vanaf 14u, hommage-optreden aan John Lundström in Den Beulebak te...

    Welkom op Sonamos Latinoamerica dan: http://www.folkroddels.be/artikels/53204.html
    ...


    Datum is fout!! Het is zaterdag 25 maart !...

    snelnieuws
  • I
  • Naragonia Quartet– Mira – 2018 – Homerecords
  • I
  • Sinnekloas danst // gratis Baleynbal
  • I
  • GUSTAVO ECCLESIA- ARGENTINA
  • I
  • ROBY LAKATOS ENSEMBLE
  • I
  • 3de Festival "Bals et Roses"
  • I
  • QUEBRACHE ARGENTINE TANGO AND FOLK
  • I
  • DÍAZ/MOLINA GUITAR DUO ‘PAMPA DEL PLATA’ ARGENTINA
  • I
  • DOIMNIC MAC GIOLLA BHRÍDE- IRISH TRADITIONAL
  • I
  • MUSIC FROM CRETE
  • I
  • O CLUBE DO CHORO DE BRUXELAS INVITES
  • I
  • Vishtèn // concert i.s.m. CC Sint-Niklaas
  • I
  • Jonas Meersmans
  • I
  • Hide & Seek Festival 2018
  • I
  • SCINTILLA- MUSIC FROM BRAZIL
  • I
  • BANSURI MEDITATION FABRICE DE GRAEF
  • I
  • Appelweyre // cd-voorstellingen
  • I
  • BERT CORNELIS ft LAHIRI, MUKHERJEE & CHATTERJEE
  • I
  • STEVEN DE BRUYN & OSAMA ABDULRASOL
  • I
  • LUTHOMANIA SEXTET
  • I
  • AMSTERDAM KLEZMER BAND & SÖNDÖRGÖ
  • I
  • Kuhn FU
  • I
  • LES GOÛTS DE GAND
  • I
  • XENITIA ft. Katerina Fotinaki
  • I
  • YELEMANI TRIO
  • I
  • Zilleghem folk
  • I
  • KOSMOKRATORS & MARIA SPYROGLOU REBETIKO F-NL-E-EL
  • I
  • THE SCIENTISTS (AU)
  • I
  • BOBBY C (BE) / FUSS BENDER (BE)
  • I
  • BOGGAMASTA (BE)
  • I
  • LOS WEMBLER'S DE IQUITOS (PE)
  • I
  • COMM'UNITÉ: 47SOUL (PS) / DE RUDIES (BE)
  • I
  • Marc Hauman & groep/// WÖR
  • I
  • Nieuwe top-Irish band te gast bij vzw OORZAAK
  • I
  • STAGE ‘REBETIKO D’AMERIQUE’
  • I
  • RENAUD DARDENNE-BENJAMIN CLEMENT: PERIPLE MUSICAL
    © Folkroddels.be 2005 - Contact - Redactie - Disclamer - Webdesign - Sitemap

    des: Arban