Al kan je erover discussiëren of Den Heksenketel die avond nog Den Heksenketel was… Enkele dagen ervoor kreeg ik een paniektelefoontje van Sarah, een van de trouwe en immer enthousiaste Heksenketelvrijwilligers. De Ketel was helemaal leeg, de houten vloer was afgeschuurd en het leek binnen op een bouwwerf. Het podium was afgebroken en de instrumenten die vroeger de muren versierden lagen op een hoop op een tafel in de gang. De volgende dag gingen we zelf een kijkje nemen. We ontmoetten er Bill, een Ier die vertelde dat hij the pub had overgenomen, maar dat de zangavond op vrijdag kon doorgaan. Opluchting, maar ook verwarring omdat Den Heksenketel plots zo snel van kroegbaas was veranderd. We wisten wel dat het niet goed ging maar het huurcontract liep nog tot februari dus dachten we dat het zolang nog wel zou duren…

 

Vrijdagavond om 19u stapten we binnen in de Ketel. Bill en de zijnen, duidelijk een bende echte Ieren, ontvingen ons hartelijk. De vloer was bedekt met karton en daarop waren tafels klaargezet. Licht was er veel te weinig, maar dat werd in de mate van het mogelijk opgevangen met kandelaars en luchters met kaarsen. Bill verontschuldigde zich voor het ongemak en vooral voor het feit dat hij nauwelijks iets te drinken in zijn pub had. “Wat een vreemde Ier”, dachten we even… Assertief als we zijn hebben we Bill en de zijnen duidelijk gemaakt dat ze dan maar snel in de GB drank moesten gaan kopen. En zo geschiedde het.

 

De zangers schoven en bibberden binnen, ze waren met een dertigtal. Ik had een uitnodiging gestuurd aan alle vrienden en kennissen waarvan ik weet dat ze graag volkse liedjes zingen. Er was voor iedereen een liedbundel met daarin uiteenlopende bekende liedjes. Wat zing je met mensen die elkaar niet kennen en waaruit bestaat ‘ons Antwerpse volkse liederenrepertoire’ eigenlijk? Het was een boeiende zoektocht naar toffe volkse liederen die vlot mee te zingen zijn. We kozen voor traditionele Vlaamse liedjes zoals De Spanjaard en Schoon lief, dinkliederen als Den Eglantier en Drij vrienden, kleinkunst van o.a. Katastroof en Jan De Wilde, wat van Wannes Van den Velde, enkele Ierse, Engelse en Franse traditionals en enkele kerst- en driekoningenliedjes. De liedbundel blijkt intussen al een gegeerd verzamelobject te zijn… Als extraatje kan je onderaan dit verslag de lijst van liedjes zien waarvoor we kozen. Wie suggesties heeft van in deze lijst ontbrekende liederen voor een volgende zangavond, kan ze me gerust laten weten!

 

Vooraf hadden we goed uitgeplozen met welke meezingers we zouden beginnen om het publiek over hun zangschroom heen te helpen. Dat bleek helemaal niet nodig, de mensen waren duidelijk gekomen om te zingen en vanaf het eerste nummer werd er enthousiast meegezongen. Dat bleef de hele avond zo. Michel Stuyts (mandolinebanjo, gitaar en bouzouki), Rudy Sturm (gitaar) en Erik Lauriks (mondharmonica) vormen de geïmproviseerde begeleidingsband van dienst en ondersteunden het gezang.  De rol van voorzanger werd door verschillende mensen afwisselend waargenomen. Rond 23u30 werden het laatste officiële lied gezongen. Die eer was voorbehouden aan “De lichtjes van de Schelde”. Daarna begon een deel van de zangbende meteen met.. nog wat voort te zingen.  

 

Tijdens en na de zangavond druppelde de oude garde Heksenketelvrijwilligers en getrouwelingen binnen. Ik ving her en der flarden van gesprekken op. Ze wilden nog een keer gezellig van den Heksenketel kunnen genieten en hadden gehoord dat het hun laatste kans was. Voor sommigen kostte het moeite om na wat er gebeurd was de drempel van de ketel over te komen, maar de aantrekkingskracht was hoger dan de drempel. Er klonken spijt en weerstand, soms boosheid en soms hoop. Er moesten en moeten nog wonden worden gelikt. De oude kroegbaas Raf en de nieuwe kroegbaas Bill brachten de avond respectievelijk voor en achter de toog door. De vrijwilligers achter de bar vonden het fijn er nog een keer te mogen staan, al was het er behoorlijk koud. Een vriend van Bill begon na de zangavond aan een tafeltje melancholisch en mooi klarinet te spelen en dit paste wonderwel bij de sfeer die op dat moment in Ketel hing.

 

Bill kwam heel enthousiast vertellen dat hij hoopte dat er nog meer zangavonden en jamsessies zouden doorgaan in zijn pub. Hij had al 15 jaar een Iers café elders in Antwerpen gehad en wilde er in Den Heksenketel het allerbeste van maken. Het blijft natuurlijk afwachten hoe Bill de combinatie tussen authenticiteit en commercialiteit vorm zal geven, maar de verwachtingen na deze avond zijn hoopvol.    

 

En wat nu met folkoptredens in Antwerpen? Het is doodjammer dat die er in den Heksenketel niet meer zullen zijn. Het gemis zal gevoeld worden door het folkpubliek, maar ook door de folkgroepen die een gegeerd podium verliezen. Organiseren is afwegen, je wordt er als organisator absoluut niet rijk van, en als folkmuzikant wellicht ook niet. Wat is een podium waarop je jezelf kan presenteren waard? Waren de financiële problemen van Den Heksenketel te voorkomen geweest? Hoe moet het nu verder? Hopelijk vinden de folkgroepen andere kleine podia in het Antwerpse om zich te tonen en hopelijk vindt het Antwerpse folkpubliek de weg ernaartoe. En hopelijk brengt 2010 weer nieuw enthousiasme en nieuwe moed.