Brendan CROKER & Bruno DENECKERE in Den Heksenketel te Belzele (Evergem) op zaterdag 9 januari 2010.
Brendan Croker en Bruno Deneckere samen, het was de natte droom van menig liefhebber van veredelde singer-songwriting. Niet alleen hebben beide heren over de jaren heen een prachtig parcours afgelegd op dat vlak, zowel in het schrijven, spelen als zingen van sterk eigen werk, solo en in groepsverband. Croker kennen we van THE MEKONS, THE FIVE O’CLOCK SHADOWS, THE NOTTING HILLBILLIES, THE SERIOUS OFFENDERS, zijn duo met de betreurde Kevin Coyne, zijn filmmuziek en nog immer prachtige solo cd’s. Gentenaar Bruno, vijftien jaar jonger dan de man uit Leeds, was erg geliefd met THE PINK FLOWERS en heeft onderwijl vier puike soloplaten afgeleverd.
Maar ze staan ook bekend als levende encyclopedieën, die elk een fenomenale kennis kunnen voorleggen van hele hompen van het betere lied. Toen ze besloten om samen te werken, zochten ze dan ook liedjes uit die quasi vergeten waren of onbekend waren gebleven, maar die dat lot niet verdienden. De eerste toer, in mei van vorig jaar, greep dan ook plaats onder de noemer Before We Forget. Het ging meerbepaald om een dozijn kort opeenvolgende optredens tussen 5 en 18 mei. Op twee na zagen we ze allemaal en van dat ene gemiste optreden in De Muze in Gent hebben we nog steeds spijt, al was het maar omwille van één voorval dat u op YouTube trouwens nog steeds kan bewonderen! Vermits we nog geen masochistische neigingen hebben, kan er maar één reden zijn waarom we ons zo vaak vertoond hebben in die dagen: de kwaliteit van het aanbod.
Om welke reden dan ook waren de zalen (of zaaltjes) waar ze optraden niet altijd gevuld, maar intussen hebben word of mouth en een paar straffe recensies hun werk gedaan. De protagonisten vonden dat het naar meer smaakte, onder anderen omdat de geplande cd opname van toen verijdeld werd door de verkoudheid die Brendan opgelopen had. Er is nu een tweede toer die loopt tot en met 30 januari in Vlaanderen en Nederland. De titel van de toer bleef dezelfde: Before We Forget, al gebruiken BC + BD ook wel de ondertitel van toen, Romance Is Not Dead. Onze verwachting was dat het programma van de eerste maal, al is het deels, hernomen zou worden. Maar het repertoire werd bijna volledig veranderd.
De formule bleef echter dezelfde: eerst beide heren solo met een handvol eigen, soms andermans songs, waar ze die avond zin in hebben, soms een verzoekje of iets dat in de actualiteit zit. Bruno zal al eens iets nieuw brengen om te zien hoe het publiek hierop reageert. Alle excuses zijn goed. Wie éérst mag, wordt bepaald met het muntstuk. De manier waarop er getosst wordt, wijzigt van avond tot avond en is integraal deel van de hilarische show. Persoonlijk vonden we de twaalf songs van het gezamenlijke deel van 2009 ronduit subliem (en mogen die songs dan ook op de cd komen, alstublieft?!) Ditmaal is het ‘materiaal’ van een iets meer ‘gewone’ aard. Misschien kon het ook niet anders, na de heksentoer van vorige maal en het feit dat er minder tijd was om te graven in het verleden van het lied.
Niet dat de amusementsfactor daardoor lager ligt, want zeg nu zelf, wat zou er mis zijn met deze klassenrijke uitvoeringen van ‘Frankie And Johnny’, ‘Careless Love’, ‘Saint James Infirmary’, ‘Streets Of Laredo (Cowboy’s Lament)’ en ‘The House Of The Rising Sun’ (dit laatste is wel een herneming van vorige toer, maar deze versie is dan ook behoorlijk verrassend)? Anderzijds heb je dan weer parels als ‘I’ll Be All Smiles Tonight’, dat van de jaren 1860 dateert, maar door zo’n uiteenlopende acts als THE CHIEFTAINS en THE CARTER FAMILY werd opgenomen. Of de bluegrass traditional Handsome Molly die in 1927 voor het eerst werd opgenomen, maar van veel oudere datum is.
In het optreden van de stampvolle Heksenketel bracht Bruno solo naast bekende stuff ook het brandnieuwe ‘Can’t Keep Myself Satisfied’ en twee hele sterke songs van 2009: ‘Mexico City’ en ‘Captain Of My Ship’, dat stilaan Bruno’s lijflied wordt, buiten kijf de beste nieuwe song die we in Vlaanderen het laatste jaar hoorden. Brendan hield het op ‘That’s Where I’ll Belong’, het immer ontroerende ‘The Night They Drove Old Dixie Down’ (THE BAND), ‘Feel Like Going Home’ en ‘The Great Indoors’, dat wel de titel werd van zijn in de States opgenomen cd, maar nooit die cd haalde, wegens ‘te gewaagde lyrics’, want àlles kan in de States, seks, geweld, bedrog over massavernietigingswapens … Maar van ‘The Great Outdoors’ blijf je àf, als je leven je lief is!!!
In de bissen bleek dat Brendan Croker ook al de klassieker ontdekte die Bruno’s ‘Only If I Wanted To’ zo stilaan geworden is. Daar hebben we nog een anekdote over. De Belgische country zangeres Kat’lee Jones die intussen in Nashville gaan wonen is, bracht ginder die song in de diverse cafés waar beginnende zangers en zangeressen zich kunnen bewijzen. Telkens weer werd er naar gevraagd: ,,We know all your songs….But who the hell wrote ‘Only If I Wanted To’???’ Dan hebben ze Bruno’s in de States gepende ‘Nashville’ nog niet gehoord!
Alle info over de komende optredens in de Before We Forget/Romance Is Not Dead toer vindt men op www.brunodeneckere.be en www.brendancroker.com. Samengevat: Trefpunt (Gent) op 18/01 – Patronaat (Heerlen, NL) op de 19e – De Muze (Gent) op de 20e – Zeilclub ZG/CRV (Grimbergen) op de 22e – ‘t Neerhof (Moortsele) – aperitiefconcert op de 24e – Crossroads (Antwerpen) op de 24e – ‘ Zuiden van Europa (Gent) op de 28e – ’t Skutsje (Harlingen, NL) op de 29ste – Peticantus/Het Huis Verloren (Hoorn, NL) op de 30e.
Antoine Légat (16 01 10)
CROKER & DENECKERE op toer door de Lage Landen 
