Texte originel en Français et photos en dessous.
Een jaar geleden had ik er na de eerste editie van het Trek'n Folkfestival spijt van dat ik niet het ganse festival had meegemaakt. Ik had namelijk niet de 'trek' van België (Menen) en Frankrijk (Halluin) meegedaan. Vandaar dat ik dit jaar wél het festivalweekend in Menen begon, in 'café mundo' voor het concert-bal van vrijdag 22 januari 2010.
De avond ging van start met het duo Grégory Jolivet / Julien Barbances, beiden groepsleden van LA MACHINE. Ze verbinden graag traditonele muziek van centraal Frankrijk met een resoluut moderne klankkleur en arrangementen. Tijdens het concert/bal splitste het publiek zich in twee. De helft bewonderde ademloos de muzikanten, en probeerden niet alleen elke noot mee te pikken, maar hadden vooral ook oog voor de techniek van beide artiesten. Misschien waren dit stagairs, dromend van een toekomst waar zij hun instrument even goed zouden beheersen als Grégory en Julien... De andere helft liet zich dansgewijs meevoeren op de ritmische en originele muziek, en dansten bourrées na walsjes, mazurka's, scottishen e.a.
Voor het tweede deel van de avond installeerden de vier muzikanten van de gloednieuwe groep JEFF CARESSE zich op het podium: 3 jonge dames en één gentleman (of is het omgekeerd?). Felicy bespeelt viool en gitaar. Fernande, de sportiefste deerne van de drie verzorgt percussie en bass, terwijl de mysterieuse Jeff, verborgen onder hoed en achter donkere zonnebril net zoals de knappe Leonore de kleine knopjes van zijn/haar accordeon streelt (noot van de vertaler: strelen = 'caresser', vandaar de groepsnaam). Ah! Leonore... ook wel bekend onder de naam Aurel'amore en zonder twijfel mijn favoriet deze avond: verleidelijke en vrouwelijke blikken werpend van onder de lange wimpers, droombenen waarop vele vrouwen die avond jaloers zullen geweest zijn...
Niet alleen door hun podiumprésence maar ook door de gekozen melodieën die door deze vier muzikanten werden geïnterpreteerd werd een uitstekende sfeer gecreëerd. Probeer je het voor te stellen: een goed gevuld café, niet alleen aan de toog, maar vooral op de parket van het achterzaaltje waar koppeltjes zich uittleven. De scottishen zijn even dynamisch als de mazurka's zwoel zijn. Heel wat airkes zijn gekend, maar de uitgekiende arrangementen zorgen voor een frisse wind. Het publiek schreewde achteraf dan ook luidkeels om meer, en kregen ook meer: 'Love, Love, I love You, I want to be with You. Always, Forever...' Misschien wordt dit ooit nog een hit in België. Komt het door de eenvoudige tekst, of omdat we dit nummer tweemaal voorgeschoteld kregen, in elk geval bleef het refrein nog dagenlang door mijn hoofd spoken.
Voor deze tweede festivalavond heeft de organisatie wat mij betreft zeer goede keuzes gemaakt qua locatie en qua groepen. Het optreden van Jeff Caresse zou ongetwijfeld niet even subliem geweest zijn in een te grote zaal. In 'café mundo' zorgde de nabijheid van dansers en muzikanten voor een unieke en gezellige sfeer.
Tekst: Emilie Chevalier
Vertaling: Jåk
Foto's onder de Franse tekst
Vendredi 22 Janvier 2010
Il y a un an, lors de la première édition du Trek'n Folk Festival, j'étais partie avec le regret de ne pas avoir assisté à l'intégralité du festival, et surtout de ne pas avoir profité du voyage que l'organisation proposait, entre Halluin et Menen. Cette année, pour la deuxième édition, j'ai donc reparé cette erreur en me rendant à Menen, dans le Café Mundo pour le concert-bal du vendredi 22 Janvier 2010.
La soirée commence avec le duo Grégory Jolivet / Julien Barbances, tous deux membres du groupe LA MACHINE. Ils ont la particularité d'allier la musique traditionnelle de Centre France à des sonorités et une interprétation résolument modernes. Pendant ce concert/bal, on pouvait voir le public scindé en deux. Une partie est immobile, les yeux fixés sur l'un ou l'autre des musiciens, attentive aux mélodies mais également à la technique de ces deux artistes: des stagiaires, peut-être, rêvant de maîtriser, un jour, leur instrument aussi bien que le font Grégory et Julien... L'autre partie du public, quant à elle, ne peut s'empêcher de mettre des mouvements sur cette musique rythmée et originale et enchaînent bourrées, valses, mazurkas, scottishs, etc.
En deuxième partie de soirée, les 4 musiciens de JEFF CARESSE s'installent sur la petite estrade: 3 demoiselles et un gentleman (ou l'inverse...). Felicy est au violon et à la guitare. Aux percussions et à la basse, on retrouve Fernande, manifestement la sportive du groupe. Quant à l'énigmatique Jeff, caché sous son chapeau et ses lunettes noires, il caresse, tout comme Leonore, les petits boutons nacrés de son accordéon. Ah! Leonore... aussi connue sous le nom de Aurel'amore est décidément ma favorite ce soir: regards coquins et féminine jusqu'au bout des ongles, elle a des jambes qui ont certainement fait des jalouses ce soir.
Outre leur jeu de scène, les morceaux choisis et interprétés par ces 4 musiciens mettent une excellente ambiance dans la salle. A ce moment-là de la soirée, le café est bien rempli, et notamment l'arrière-salle où se situe la piste de danse et son joli parquet. C'est le moment adéquat pour privilègier les danses de couple. Les scottishs sont aussi dynamiques que les mazurkas sont langoureuses. Les airs proposés sont assez connus mais les arrangements donnent du renouveau aux morceaux. D'ailleurs, le public en redemande et reprend en choeur avec eux leur titre phare: “Love, Love, I love you. I want to be with you. Always, forever...”. Qui sait, ça deviendra peut-être un tube en Belgique ? En tous cas, je ne sais pas si c'est la simplicité des paroles ou le fait de l'avoir entendu deux fois dans la soirée, mais en me réveillant samedi matin, et même dimanche matin, après bien d'autres concerts, c'est encore ce refrain que j'avais dans la tête...
Pour cette deuxième soirée du Festival, l'organisation a fait, pour moi, un très bon choix de lieu et de groupes. La partie de Jeff Caresse n'aurait certainement pas donné le même résultat dans une trop grande salle. La proximité entre danseurs et musiciens, de par la configuration et la taille de la salle a su créer une atmosphère unique et conviviale.
Texte: Emilie Chevalier
Traduction: Jåk