Net als vele anderen was ik nieuwsgierig om te zien hoe het café veranderd was. Vooraf hadden we gespeculeerd over de aanwezigheid van een TV-scherm voor sportwedstrijden. En inderdaad, boven de toog van de pub prijkt nu zo’n scherm. Het interieur was herkenbaar, er zijn geen grote veranderingswerken gebeurd, de voorgevel kreeg een opknapbeurt en de wanden binnen zijn nu keurig geschilderd maar niet meer gezellig versierd met LP’s en muziekinstrumenten. Toch blijft het bruine kroeg-gehalte er hoog. Jammer dat de vertrouwde heksenketelbieren ‘La Chouffe’ en ‘Het Hekske’ niet meer passen in de overeenkomst die Bill met de brouwerij sloot. Nu zijn er Guinness, Estaminet pils, Boon kriek en palm van het vat, en veel sterke dranken. De Guinness was al vroeg op de avond op en de applecidertap is nog niet gearriveerd, maar laten we dat als beginnersproblemen zien. We concludeerden dat de nieuwe Heksenketel goed op weg is om een van de meest authentieke Ierse pubs van Antwerpen te worden. Het optreden van Daithi Rua vonden we alvast een zeer fijn heropeningscadeau!

 

Het podium aan de raamzijde werd uitgebroken, dus trad Daithi Rua aan op gelijke hoogte met zijn publiek. Voor een artiest betekent dat dat hij moeilijker contact kan krijgen met het publiek en bij momenten had Daithi daar naar mijn aanvoelen wel wat last van. De spots aan de podiumkant zijn weg, daarom zal dit verslagje het zonder een gelukte foto van het optreden moeten stellen. Er was tijdens het optreden veel geroezemoes achteraan de bar. Dit is een pub en geen folkcafé, dus wie kan de klanten aanmanen om te zwijgen?

 

Daithi Rua was voor veel aanwezigen een vertrouwde bekende, maar ik had de man zelf nog nooit levend aan het werk gezien. Daithi (spreek uit Dachi) Rua  of Rooie David groeide op aan de oevers van de Shannon in County Offaly in Ierland. Hij kreeg de muziek met de paplepel mee en speelde als tiener in Ierse pubs en clubs en deed tal van voorprogramma’s voor andere artiesten. In 2000 ruilde hij Ierland voor België als uitvalsbasis voor optredens in Europa. Zijn geboortedatum vind ik nergens, maar ik vermoed dat de man intussen ergens midden in de dertig is. Op dit moment toert hij samen met Kadril met het programma ‘That’s all folks’, een programma opgebouwd rond filmmuziek. En in februari brengt Daithi zijn nieuwe CD ‘Black Fox’ uit. Zijn vorige CD werd op Folkroddels zeer goed onthaald en ook wat we tijdens het optreden hoorde uit de nieuwe CD klonk veelbelovend.

 

Daithi Rua is een singersongwriter die op zijn eentje met krachtige stem en stomend gitaarspel het publiek aan zich weet te binden. Hij kiest daarvoor niet alleen eigen werk, maar ook bekendere nummers van zijn grote voorbeelden. Zo hoorden we o.a. ‘Ordinary man’ (bekend in de versie van Christy Moore), ‘Sunny Sailor Boy’ van Daithi’s andere held Luka Bloom, ‘Luka’ van Suzanne Vega en ‘Trouble in the Field’ van Nancy Griffith. Maar Daithi kopieert geen songs, hij zet ze muzikaal naar zijn hand en maakt er zijn eigen versie van. Uiteraad ontbrak ook zijn mooie eigen nummer ‘I landed on my feet’ niet in de set. Dit nummer werd door Helen Flaherty vanaf haar plekje in het publiek uiteraard enthousiast meegezongen. Liefde en engagement bleken tekstueel de belangrijkste thema’s in Daithi’s setlist. Als goeie entertainer zocht hij tussen de nummers door contact met het publiek en zette het aan tot meezingen, wat  goed lukte. Daithi kent zijn klassiekers en zijn akkoorden en schakelde probleemloos over op een verzoeknummer als dat door iemand in het publiek werd toegeroepen. Toen een van zijn snaren brak, herstelde hij die vlot terwijl hij a capella een Ierse tradional zong. Je merkt dat deze man al jaren op het podium staat en bakken ervaring meedraagt. Wat mij betreft is Daithi Rua de meest authentieke Ierse singersongwriter van de Benelux die ik al zag optreden.