Folkfestival in Umeå (Zweden) 26-27 februari(Concertverslag)
Lieve Folk roddelaars, Ik ben nu een week terug van 8 dagen Zweden en een geweldig festival. En ik geniet nog steeds na. Ik ben geen schrijftalent, noch muziek recensent, maar als de nood het hoogst is en men wil delen wat hen nog een beetje doet zweven... Alhier dus een verslag van UMEFOLK 2010
De vakantie begon met een weekendje Stockholm onder een, ongewoon voor de stad, geweldig dikke laag sneeuw. We vulden er onze tijd met sneeuw onder de loep nemen (de vlokken zien er daar echt uit zoals in de boekskes, het zijn zo van die sterretjes...), musea bezoeken, je tenen niet meer voelen van de koude. Dag twee werden we ’s avonds al ondergedompeld in Zweedse gastvrijheid, warmte en een gezellige jam waar vioolsnaren al snel de bovenhand namen. De toon was gezet! Welkom in het land van de viool! Chaos bij het plaatselijk spoor belette ons bijna te gaan genieten van het eerste optreden van onze Zweedse trip. Slechts voor de helft Zweeds, om ons zachtjes aan de vele violen te laten wennen: Duo Jonsson Coudroy. U allen waarschijnlijk al bekend. (Lena Jonsson Viool,Martin Coudroy Accordeon) Concert in een gezellig muzikaal stationscafé in Uppsala. Het Duo speelde ook nog eens voor ons op Umefolk. Helaas niet ten dans al had ik veel zin om walsjes te beginnen trippelen. Ze mixen traditionele nummers (zelfs Vlaamse) met hun eigen inspiratie. Zo mengen ze 'Le petit bal perdu' van Bourvil, met een heerlijk triestige Polska. Allemaal te vinden trouwens op hun CD Vågg.
We waren opgewarmd om het 888km hoger te gaan zoeken voor méér muzikaal geweld. Vanuit onze bus zagen we de thermometer van -15 naar -28 zakken! Lang leve het Indoorfestival! Bij deze temperaturen van tent naar tent lopen is inderdaad geen optie. Maar wat we ons bij 'indoorfestival’ juist moesten voorstellen daar moesten we nog even op wachten want we hadden nog twee dagen om te genieten van het hoge Noorden. Wandelingske op het meer, spelen met zeven verschillende sleeën, Sami & Ski museum meepikken.... en daarna weer hup de muziek in.
We pikten de dag voor het festival al een middagconcert in de universiteit mee van de groep Ethno in Transit. KNAL. We waren nog maar twee uur wakker en we stonden daar met onze zeven truien aan.... om van onze drie paar sokken geblazen te worden. Over een stevig begin gesproken. Promotieconcert voor het festival geslaagd... . Mét een Belg voor de gelegenheid: Pieter Lenaerts op bas. Bezieler accordeonist Matija Solce (Slovenië), die na de diefstal van zijn accordeon op een geleende accordeon moest spelenL, maakt van het geheel ook nog een theater en poppenspel (samen met 'Panda') en zet met zijn mimiek iedereen ten allen tijde aan tot lachen (zelfs naast het podium). De violen werden bespeeld door Kate Young (Schotland), Ida Meidell Blylod (Zweden) en Hermann Härtel (Oostenrijk). Daniel Moser (Italië) op saxofoon en fluit en last but not least: Stefan Hedborg (Zweden) op percussie. (Een aantal van de vaste leden waren er niet bij:Maarja Nuut (Ethno Estonia), Nano Stern (Chile), Marti Tärn and Tõnu Tubli (Estonia))
Hun gejodel smaakte naar meer, maar mijn honger werd gelukkig in de loop van het festival (deels) gestild. De groep muzikanten die elkaar op verschillende Ethno-s hebben leren kennen waren de rode draad door het festival. Promoconcertjes op den unif. De grote pre-festival-jam op een boot op de dichtgevroren rivier die door Umeå loopt. Kate Young die een geweldig solo concert gaf op piano, viool en met haar unieke stem. Helaas kon ik van haar Schotse bindteksten weinig verstaan, maar die juffrouw heeft nog veel voor ons in petto. Een ietwat rauwe karakterstem a la Tori Amos. Singer-songwriter van de bovenste plank grappig, gevoelig, kippenvel... you love it or you hate it...De rest laat ik over aan de recensenten :-p of surf snel naar haar myspace ‘Kate in the kettle’. Voor de liefhebbers gaf ze een workshop Schotse viool: eivol zat de zaal. Ik ben dus wijselijk gevlucht naar de jodelstage van... . Hermann Härtel. Ik heb enkel het einde kunnen meepikken, maar ik stel voor dat de Belgische festival organisatoren hem binnenkort naar hier halen. Zo kan ik mijn gejodelde slängpolska bijschaven. Hoe gejodel in Zweden helemaal anders klinkt dan in de Oostenrijkse bergen. Matija Solce bracht een poppentheater 'Attention Moose' speciaal voor de Zweedse kinderen. Het verhaal van een eland, een kip en een ‘KRA!’ekster in lapland. Zelfgemaakte poppen, schaduwspel, fietsbellen, hijzelf op chromatische accordeon en Stefan Hedborg die meespeelde op zijn super mini percussie installatie. Verder zagen we Matija opduiken in onder ander het geweldige Palinka Express dat ons meenam naar de balkan landen en ons in een heerlijk Kusturica sfeertje bracht. Zowat alle Ethno in transitters zagen we ook elders als graag geziene gast opduiken bij de andere groepen en ze sloten als allerlaatste geprogrammeerde groep het festival in stijl af.
De eerste avond werd afgesloten met een Iers getinte groep piraten uit Umeå zelf. 'Ye Banished Privateers' ze speelden op het 'pub' podium de pannen van het dak. De muzikanten zorgden voor een geweldige ‘hitte’ in de zaal die (al laat zijn naam ‘pub’ het anders vermoeden) geen druppel alcohol te schenken had. Ik heb niet de gewoonte me op festivals te bezatten, maar als Belg is het toch wel aanpassen om je pint te moeten gaan opdrinken in verscholen hoek. Om daar op de koop toe een lelijk rood bandje voor te moeten gaan halen dat je enkel krijgt op vertoon van je paspoort en daar wel 6€ voor moet neertellen!Terwijl je dan eindelijk van dat gerstenat kan ‘genieten’ kan je je ook maar beter haasten, want in die tijd kan je geen enkel concert meepikken. Dat is… wennen.
Zaterdag (dag twee, de laatste dag :’-() De grote sterren waar ik al van in België naar verlangde waren 'NORDIC'. In het voorbije half jaar werd hun cassetje zo vaak gedraaid in mijn Corolla dat het intussen al kraakt (de originele cd is gelukkig nog in beter staat.) Ik had ze deze zomer op het Backafestivalen in het zuiden van Zweden helaas gemist aangezien ik een geweldige kustwandeling aan het maken was. Dit zou me geen tweede keer overkomen. Maar een festival zou geen festival zijn als een mens geen hartverscheurende keuzes moest maken. We zijn dus toch maar van zaal naar zaal gelopen om ook het virtuoze Att Följa mee te pikken. Elin Granström (Viool & Nyckelharpa) & Sunniva Abelli (Nyckelharpa) brachten een intiem concert. Gevoelig en breekbaar gefundeerd door een sterke en jarenlange vriendschap. STHLM Moves danste op dat moment sobere polskas tussen de sterren van Nordic die zich ongeforceerd meebewogen in de choreografie. échte 'star quality'. Geweldig zou dat zijn in een of andere Roma of Vooruit ... . Dansen combineren met geconcentreerd meegenieten vanuit de loges. En zet Att Följa maar in het voorprogramma! We hebben die avond ook nog mogen genieten van échte hippies! Ze bestaan nog! Alla Fagra Meer kan ik er eigenlijk niet over zeggen. Weggelopen uit de jaren zestig, met bijpassende kledij en een puur folk geluid. De pony's op hun affiche dachten we erbij... net zoals de koeien, de wei en het gefluit van de vogels in de Lente.
Op de afterparty, die niet meer plaatsvond in het grote festivalgebouw, in iets minder georganiseerde omstandigheden, loopt het dan ook anders tussen alcholol en de Zweden dan op het festival. De blikjes pils worden 'achterovergekapt' en de iets sterkere drank wordt wijselijk verscholen in limonadeflesjes en jaszakken. Ik heb zelden muzikanten op één uur tijd zo zat zien worden... Maar ze blijven goed spelen op hun violen. Met twee op één viool, no problem... 40 violen, 3 accordeons, 1 percussionist, 1 gitaar, 1 contrabas,... wat heeft een mens meer nodig om de nacht door te komen en s'morgens de reis aan te vatten naar het verre België? Ziezo Het staat hier al vol genoeg. Het was maar een kleine greep uit de in de 60 groepen die vier verdiepingen, 5 zalen en de gangen vulden. Voor al de rest moet je volgend jaar maar zelf gaan kijken! Of gewoon alle groepen uitnodiging in België.
Uw reporter, Intussen al terug aan de koude Noordzee, die niet is dichtgevroren.
Umefolk 2010 
